Wie zijn wij > Reisverslagen > 2020 - 2021 > Mexico

Mexico

Reizen tijdens de Covid-19 Pandemie

Na lang wikken en wegen deze zomer hebben we uiteindelijk toch besloten om naar Mexico terug te gaan. Wel hebben we onze reisplannen aangepast wat in houd dat we niet verder gaan richting  USA, Canada en Alaska. We hebben al twee jaar geprobeerd om een verzekering voor deze landen te krijgen en dit is niet gelukt omdat de camper ouder is als 25 jaar. We gaan nu nog zolang als we het leuk en verantwoord vinden een rondje maken in Mexico en  zullen de King dan aan het einde van deze reis terug verschepen naar Nederland!

Het reizen met de trein en het vliegtuig in Coronatijd verliep erg rustig en ontspannen. Overal weinig mensen en zowel de trein als het vliegtuig waren maar deels bezet. De in en uitstap procedure was erg goed geregeld en zodoende kon er genoeg afstand van elkaar gehouden worden. Wel moesten we vanaf het station in Kevelaer tot de aankomst in Mexico City verplicht een mondkapje op. Het was een hele opluchting toen we deze na 22 uur in het hotel af konden. In Mexico city werd overal de lichaamstemperatuur opgenomen en werden de handen ontsmet. Na een nachtje in een hotel vlakbij het vliegveld zijn we doorgevlogen naar Guadalajara.  Hier werden we opgehaald door Charly, de eigenaar van camping waar de King stond. Omdat het restaurant van Charly die dag gesloten was werden we direct uitgenodigd om met hem ergens in de stad uit te gaan eten. Behoudens personeel in het restaurant droeg er niemand meer een mondkapje.

De volgende dag is Charly met ons boodschappen gaan doen, we kwamen terecht bij de lokale winkeliers en zelfs bij een kaasfabriekje dat Franse, Zwitserse en Italiaanse kazen produceerde. Uiteraard hebben we diverse malen in Charly’s Restaurant genoten van de heerlijke steaks.
We zijn door Charly en zijn vrouw Maria Elena meegenomen naar de ouders van Maria Elena, waar we Pozole hebben gegeten. Dit is een typische Mexicaanse maissoep. Ook werd hier de verjaardag van zijn zoon Andreas gevierd. Als cadeau kreeg zoonlief de motor welke Ton aan Charly verkocht had omdat we deze al twee jaar illegaal bij ons hadden.

Na een weekje van acclimatiseren en alles op orde brengen zijn we vertrokken om weer aan een nieuw avontuur te beginnen. Onze eerste bestemming was de oude zilverstad Guanajuato. We moesten door drie smalle tunnels die nogal ruw waren afgewerkt aan de zijkant. In een van de tunnels reed een auto naast ons waardoor we niet in het midden van de tunnel konden rijden en raakten we een uitstekend stuk rots. Na inspectie bleek er gelukkig alleen maar een buis verbogen te zijn en het glas van een zonnepaneel is kapot maar hij functioneert nog wel. Een slechte start van onze reis.

De stad hebben we verkend met een stadstoer die ons naar een oude zilvermijn bracht, een inquisitie museum en een mummie museum. Ook hebben we een dag de stad te voet bezocht met zijn mooie mooie gebouwen, kerken en pleinen. Ook heeft de stad een compleet ondergronds wegenstelsel. In het Alhonda museum gaven we aan dat we gepensioneerd waren en dus met korting naar  binnen wilden. Er werd ons verteld dat in de coronatijd mensen boven de 60 het museum niet mochten bezoeken! Pech gehad! De volgende keer weer een gewoon kaartje kopen!

Onze ervaring tot op dit moment met het coronavirus hier in Mexico is dat bijna iedereen in de steden, ook veelal  op straat, een mondkapje draagt. Bij het binnen gaan van winkels, markten en restaurants moet je over een mat lopen met desinfectiemiddel, wordt de temperatuur gemeten en moet je je handen ontsmetten. Niet iedereen houd hier echter voldoende afstand, dus hier zijn we zelf alert op!

Vanuit Guanajuato hebben we Dolores Hildago en Miguel de Allende bezocht. Beide steden waren de moeite waard om te bezoeken. In Dolores Hildago is de vrijheidsstrijd begonnen door een aankondiging van de priester Miguel Hildago , in Mexico beter bekend als de Gris van Dolores! We hebben hier ook een Patheon bezocht waar het graf van de grootste zanger van Mexico zich bevind, Jose Alfredo Jiminez. In Miguel de Allenda hebben we de prachtige Zocalo en Kathedraal bezocht.
Tot nu toe geen Overlander tegen gekomen en overal ben je alleen!

Vanuit Guanajuato zijn we naar Morelia gereden. Hier kun je in een mooi park parkeren. We werden gastvrij onthaald door de politie die daar 24 uur per dag is ter bewaking. Morelia was weer een mooie stad met veel koloniale gebouwen en veel parken en pleinen. Helaas waren in Morelia alle musea gesloten vanwege corona. Na in eerste instantie weer alleen te zijn kwamen we later toch nog twee Franse Overlanders tegen welke tijdens de Lockdown 4 maanden op een en dezelfde plaats hadden vast gezeten. Natuurlijk met hen gesproken over hoe ze dat beleefd hadden.

In Patzcuaro konden we bij Muelle San Pedrito overnachten en weer waren we alleen. Hier vertrekken boten naar het eiland Janitzio. In Patzcuaro hebben we de binnenstad bezocht en de mooie grote vrijdagsmarkt. Maar omdat het er erg druk was hebben we maar een klein stukje van de markt gezien. Het is weer een stadje met veel mooie koloniale gebouwen en veel mensen met een indiaanse achtergrond. We zijn een dagje met de boot naar Janitzio gegaan. Midden op het eiland staat het standbeeld van Moreles. Via heel veel trappen en smalle straatjes kun je hier naar toe klauteren. Het eiland is een soort bedevaartsoord waar veel toeristen op af komen en is een aaneenschakeling van souvenirwinkeltjes en restaurantjes.  Toen we op een terrasje aan de haven wat zaten te eten werden we ook nog verrast door dansers die de Dans van de Viejitos danste. Na 3 dagen zijn we naar een camping vertrokken die hoog boven Patzcuaro lag: El Rancho la Mesa. Hier hadden we een prachtig uitzicht over de stad en het meer met de eilanden.

Na de bergen en de koloniale steden hadden we voorlopig weer genoeg gezien en zin in de mooie stranden. We kwamen in Playa Salidita aan de kust het was er erg warm en benauwd. We konden hier niet aan zee staan omdat de kustlijn vol stond met restaurants en palapa’s. Vanwege de zeer sterke onderstroom is het zwemmen in zee hier gevaarlijk dus een lekkere verfrissing was niet mogelijk. In Ixtapa kwamen we op een camping waar we vorig jaar ook al waren geweest. In het zwembad lagen regelmatig kleine kikkertjes die we konden redden van een verdrinkingsdood door ze op de kant te zetten waarna ze snel wegsprongen. Wederom waren we overal alleen!

Verder naar het zuiden wederom dwars door Acapulco gereden. We kregen tot twee maal toe een stopteken door een politieagent maar hebben gedaan alsof we dit niet zagen en zijn doorgereden. Met onze ervaring van vorig jaar hadden we geen zin in discussie. Helaas werden we later ingehaald door een motoragent, dus moesten we wel stoppen. Hij was erg vriendelijk en vertelde ons dat we eigenlijk niet door de stad mochten rijden. Hij wilde weten waar we heen moesten en toen we aangaven dat we naar camping Diamante RV gingen mochten we toch verder rijden.
Deze camping is alleen in het snowbird seizoen van oktober tot eind april open. Hier stonden grote afdaken waaronder campers, caravans en soms zelfs kleine bungalows onder stonden, vaak met een mooie buiten keuken en douche/toiletgebouwtje. Verschrikkelijk en niet echt ons ding.  

Via allerlei campings direct aan zee, waaronder Casa Rayes y Sol,  Camping Tortuigas soms met zwembad en soms zonder zwembad maar nog wel steeds overal alleen, zijn we naar Laguna Manialtepec gereden. Van al het zwemmen had Ton ondertussen oorpijn gekregen en onderweg hebben we oordruppels gekocht welke in ieder geval wat verlichting van de oorpijn gaven. Na twee dagen toch ook maar met een antibiotica begonnen welke we ook nog bij ons hadden.

We hebben op het Lago een Bioluminescene tour gedaan. Bioluminescene is het oplichten van plankton in het water van het meer. Dit is een fenomeen wat ook bij vuurvliegjes, vuurwormen en diepzeevissen voorkomt. Het is een orgaan wat licht afgeeft. Dus in het donker de boot op en op het meer gaan kijken naar dit bijzonder natuurverschijnsel. Je kon ook gaan zwemmen dan zag je alles om je heen oplichten. Ook de waterdruppels in de boot lichten dan op.

Omdat het weer zo ontzettend warm en benauwd was na een dagje alweer vertrokken naar Zipolite. Zipolite is een soort hippie feestdorp met het enigste naturistenstrand van Mexico. Camping Rancho Los Angeles had een groot zwembad waar we de nodige verkoeling konden vinden. Wederom waren we alleen totdat er zaterdagmorgen een 6 tal grote touringcars verschenen uit Mexico city. Deze kwamen hier de dag van de revolutie vieren. Geen Overlanders, maar ineens meer dan 200 tentjes rondom ons heen. Er werd gefeest tot ver in de morgen!

De oorpijn van Ton werd steeds erger en besloten om naar de Nederlandse camping Don Taco te rijden om daar met Frans en Anneke te overleggen wat de doen.
Op de camping stonden meerdere Overlanders en een van deze Overlanders was arts en deze adviseerde ook direct om naar een dokterspost te gaan voor de juiste behandeling.
Zo gezegd zo gedaan en bij controle door de arts in de privé kliniek bleek de ene gehoorgang helemaal dicht te zitten door zwelling en in het andere oor zaten champignons. Nu heeft Ton al veel illegaal gedaan, maar nooit geweten dat hij ook nog een illegale paddo kwekerij had.  In iedere geval weer terug naar de camping met een tas vol medicijnen.

Na eindelijk een gezellig avondje met de andere Overlanders kregen we de middag erop beiden hoge koorts. Normaal denk je dan aan een griepje of iets, maar in Coronatijd????
Met alle Overlanders en de campingeigenaars in gesprek en allemaal in Quarantaine gegaan.
Ons ook twee maal laten testen en daarna 5 dagen moeten wachten. Nu iedereen verplicht was om op de camping te blijven had Ton in ieder geval wel de nodige gasten op zijn verjaardagsfeestje!
Na 5 dagen kregen we netjes bericht en we waren beiden negatief. Ook weer meegemaakt.

Alle anderen op de camping ook blij en iedereen is de dag erop weer vertrokken. Wij zijn nog een weekje gebleven om nog op controle te gaan bij de oorarts. De paddo kwekerij was blijkbaar ook weer opgerold dus konden ook wij weer vertrekken. Via de route 175 met 189 S-bochten en een pas van 3000 meter richting Oaxaca vertrokken en ons daar weer op camping El Rancho geïnstalleerd voor de feestdagen. Ook hier alleen maar Overlanders die tijdens de pandemie 6 of meer maanden in een lockdown hebben gezeten. We zijn toch blij dat we op tijd terug waren in Holland afgelopen maart!

Oaxaca/Overland camping El Rancho.

Naast de Overlanders die hier in een lockdown hebben gezeten kwamen we ook weer oude bekenden tegen. Oude bekenden van vorig jaar en van camping Don Taco. We hadden gereserveerd en kregen een mooi plekje waar we ons voor de komende weken hebben geïnstalleerd. Reserveren is in deze tijd nodig omdat vanwege corona er tussen iedere camper een plaats vrij moet blijven en de camping erg in trek is bij Overlanders. Met Fabian en Francesca uit Zwitserland hadden we bij Don Taco al een erg leuk contact en zijn samen uit wezen eten en hebben samen het een en ander ondernomen. Helaas moesten we na 5 dagen afscheid nemen omdat ze de auto naar Veracruz moesten brengen voor verscheping naar Bremerhaven en hun terug gingen naar Zwitserland.

Hier op de camping zijn we begonnen met de camper eens grondig schoon te maken, kleding en beddengoed te wassen en de camper op te ruimen. Alle kasten, kisten en onder de banken de spullen uitgezocht en dat wat we niet meer konden gebruiken weggedaan. De fietsen verkocht aan andere overlanders zodat Chantel weer wat meer plaats heeft voor souvenirs!!! We zijn ook druk bezig geweest met het regelen om de camper terug te verschepen naar Europa. Veel Roro maatschappijen aangeschreven en offertes aangevraagd. De prijzen verschillen veel van elkaar en en liggen tussen de €2.500 en €5.500. Uiteindelijk een keuze gemaakt om de King te verschepen met IVSS. Op 21 februari 2021 word de camper dan verscheept van Veracruz  naar Zeebrugge. Als je dan de verscheping geregeld hebt moet je nog veel andere zaken regelen. Je bent je eigen huisje kwijt dus moet er op verschillende plaatsen een hotel geregeld worden. Verder een huurauto reserveren, binnenlandse vluchten regelen en uiteindelijk een vlucht naar Amsterdam of Frankfurt.

Ton had ook nog wat onderhoudswerk aan de King te verrichten en omdat het hier in de bergen niet zo warm is is dit de ideale plaats om te klussen. We hebben de startaccu’s vervangen omdat de oude al 11 jaar oud waren en de capaciteit dus verminderd was. Hier in Mexico geen probleem, maar in het koude Europa na een maand op de boot misschien wel! We hebben nieuwe gordijnstof gekocht voor de cabine van de King omdat de oude helemaal versleten waren. In El Tule hadden we een naaister gevonden die ze voor ons heeft gemaakt. Verder hebben we de dagen gevuld door regelmatig met de bus naar het centrum te gaan en daar voor zover mogelijk in een niet te drukke omgeving wat rond te wandelen en te winkelen.

Op kerstavond hebben we gezamenlijk gekokkereld en gegeten met Stephan en Petra uit Duitsland en Jason en Kara uit Canada. Iedereen had iets gemaakt voor het kerstdiner wat bestond uit een heerlijk voorgerecht, gevulde kalkoen, groente uit de oven, rode kool, aardappelpuree en ijs met slagroom als toetje. Het eten was zoveel dat we nog 2 dagen langer samen van het kerstdiner hebben genoten. Na de Kerst kwamen er nog meer Overlanders aan op de camping. Oud en Nieuw hebben we gevierd met Amerikanen, Zwitsers, Duitsers en Canadezen. Iedereen had wat fingerfood gemaakt wat we de hele avond door konden eten. Het was een gezellige avond die bij een kampvuurtje duurde tot in de vroege ochtend.

Na 5 weken in Oaxaca was het hoog tijd om weer verder te trekken. Met momenten sloeg de verveling toe. In Corona tijd is het reizen en de vrijheid van het reizen ook anders. Je probeert overal de nodige afstand te houden en drukke plaatsen te vermijden. Hierdoor maak je minder reisbewegingen en blijf je langer op een plaats. Met het zigeunerbloed in ons hebben we daar af en toe wel moeite mee!




 

  
Powered by CMSimple