Wie zijn wij > Reisverslagen > 2018 - 2019 > Panama

Panama

Na een half jaar van veel en hard werken was het 26 september weer tijd om aan de volgende etappe van onze reis te beginnen. Van Panama, via Costa Rica, Nicaragua, Honduras, El Salvador, Guatemala en Belize naar Mexico. Na een lange en rustige vliegreis die geheel in daglicht plaats vond kwamen we moe in een nat en benauwd Panama aan. Moe, omdat we allebei niet konden slapen tijdens deze dagvlucht en omdat de dag ook nog eens 7 uur langer duurde! We mochten in Panamastad weer gebruik maken van het appartement van de VT Group wat ons een beetje het
gevoel gaf van thuiskomen!

In Panamastad hebben we alvast de verzekering voor de camper en de motor afgesloten want zonder het kunnen tonen van de verzekeringspapieren krijg je de camper en motor niet uit de stalling van de douane. We zijn nog een keer naar de vismarkt gewandeld waar we een lekker visje gegeten hebben en hebben daarna het er tegenover gelegen kleine Chinese wijkje bezocht.

Het twee keer op een zelfde plaats komen vinden we niet zo leuk en interessant en dus waren we blij dat we op zondagmorgen met de bus naar David konden vertrekken. In David kwamen we in een complete wolkbreuk aan die ook nog eens een uurtje of drie duurde. De straten veranderden al snel in complete rivieren en ondanks dat we met de taxi naar ons hotel gingen kwamen we er toch drijfnat aan. Gelukkig had ons een hotel een goed restaurant zodat we de deur niet meer uit hoefden!

De volgende dag na het ontbijt naar de douane om "de King" op te halen. Het was inmiddels droog en de zon scheen weer volop. Het was echter ontzettend benauwd en in no-time waren onze kleren drijfnat van het transpireren. Nadat de papieren in orde waren gemaakt en de stallingskosten waren betaald konden we naar de King. Omdat deze buiten stond hadden we deze in maart ingepakt onder een groot zeil wat met touwen en elastieken vast zat. Van de touwen en elastieken was niets meer over en ook het zeil was compleet weggerot. Alles en ook "de King" had veel geleden van het natte seizoen en de zeelucht. Binnen was alles droog, maar toch zat alles onder een droge schimmel en hij rook ook niet al te fris.

De startaccu's hadden te weinig power en omdat we erg dicht langs een andere auto stonden kon de trap niet uit waaronder de accu's zijn geplaatst. Even over starten via de huishoudaccu's was er dus niet bij. De auto kon niet verzet worden en plotseling stond er een accudienst voor ons. Deze was gebeld door de douane en kwam ons even helpen. Hij kon echter alleen maar 12 volt leveren waarop er een collega werd gebeld met ook een 12 volt snellader Met wat draadjes werd de boel gekoppeld en bij de eerste startpoging sloeg de King direct aan. Alles werd nog even
gecontroleerd want men wilde natuurlijk ook graag iets verkopen. Alles was in orde. De dynamo leverde netjes 27.4 volt en met de tip om even zeker drie uur door te rijden om de accu's te laden zijn we de bergen in gereden op zoek naar verkoeling.
 
In Boquete aangekomen zijn we direct weer naar de parking gereden waar we in maart ook hadden gestaan. De eigenaar verwelkomde ons en natuurlijk mochten we hier weer parkeren. Hier zijn we direct aan de grote schoonmaak begonnen. Ook in Boquete hadden we regelmatig last van veel regen. Gelukkig was het hier een graad of tien koeler dan aan zee en ook niet zo benauwd. Toen we de boel weer redelijk op orde hadden en nadat het twee dagen onafgebroken regende besloten om te vertrekken richting de grens met Costa Rica. In David bij een grote supermarkt gestopt om boodschappen te gaan doen. Het regende hier ook zo hard dat we eerst een half uurtje voor in de cabine hebben gewacht alvorens achter in de camper te stappen om alle apparatuur op te bergen.  Toen we achter instapten bleek dat we problemen hadden met de omvormer van 24 volt naar 220 volt. Deze rookte, stonk naar brandlucht en af en toe knetterde er het een en ander. Deze snel uitgezet en de pluskabel los gemaakt. Weer een les geleerd om tijdens het rijden alle apparatuur uit te schakelen welke tijdens het rijden niet noodzakelijk zijn! Dat betekend dat we achter geen 220 volt meer hebben! Hier iets kopen word ook moeilijk want hier hebben ze overal 110 volt!

Na het boodschappen doen zijn we naar het laatste tankstation voor de grens gereden om te overnachten. Onderweg zagen we om de 5 kilometer agenten staan met een lasergun. We vroegen ons af of er onlangs een container met laserguns in het Panama kanaal was gevallen! De volgende morgen de laatste kilometer naar de grens gereden waar alles heel relaxt verliep en waar we na een grondige inspectie van de King konden vertrekken naar Costa Rica.

 

  
Powered by CMSimple