Wie zijn wij > Reisverslagen > 2018 - 2019 > Nicaragua

Nicaragua

In tegenstelling tot wat we gelezen hadden over de chaotische moeizame langdurige grensprocedure waren we binnen ander half uur over de grens. Het zal zeker geholpen hebben dat Ton zijn al zijn charmes bij de vrouwelijke douane beambten had ingezet. We mochten zelfs gewoon al onze verse levensmiddel meenemen wat verboden is.

Nicaragua niet een voor de hand liggend vakantieland. Het is na HaÔti het armste land van Midden Amerika. In april en mei waren er nog hevige onlusten die hard werden neergeslagen door het leger en aan de regering gelieerde knokploegen. Hierbij zijn honderden burgerslachtoffers gevallen. De aanleiding was het besluit van de president om de pensioenvoorzieningen te versoberen. Het land word met harde hand geregeerd door de linkse president Ortega en zijn vrouw die premier is. Het reisadvies van het ministerie van Buitenlandse zaken is nog steeds negatief, maar dat negatief reisadvies geld voor vele landen waar we al geweest zijn. Verder hadden we van andere Overlanders gehoord of gelezen dat ze allemaal in een dag van Costa Rica naar San Salvador waren gereden of gingen rijden, maar daar hadden wij geen zin in. De onlusten waren immers voorbij!

We zijn naar San Juan Del Sur gereden en hebben er een plekje gevonden aan de Malecon. We hadden nadat we de deur opende het gevoel dat we in V.S. waren beland. Een aanhoudende stroom van oudere Amerikaanse echtparen kwamen langs met hun overdreven uitspraken over de "amazing big rig" en vragen of we op tv waren geweest en of dat we de Dakar hadden gereden of gingen rijden. Later zagen we dat er een cruisschip voor de kust lag en deze toeristen daar vandaan kwamen.

Nadat we het stadje hadden verkend en terug kwamen bij de camper sprak de politie ons aan. Ze verwelkomden ons en gaven aan dat het hier aan de Malecon 's nachts niet veilig was. We moesten aan de andere kant van San Juan Del Sur bij een politiepost gaan overnachten. Na wat discussie de King gestart en "verhuisd " naar Plaza General. Achteraf  was het geen ramp omdat we direct aan het strand stonden en een palapa  (rietenafdak) hadden om in de schaduw te zitten. We moesten ons wel registeren bij de politiepost. De volgende morgen kwam de politieagent vragen of we een rustige nacht hadden gehad.

San Juan Del Sur is een gezellig stadje gericht op de jeugd en op surfen. Op zondag is er een kroegentocht langs 5 hotels en bars die een zwembad hebben van 14.00 uur tot 02.00 uur. Het kost $ 30 en daarvoor krijg je een zwart T-shirt en het vervoer van bar naar bar. Er komen dan veel jongeren uit de grote steden; Managua, Masaya en Granada. Men kan zich natuurlijk al voorstellen waar deze kroegentocht in eindigt: in grote orgie's in de zwembaden. Zo waren we ook getuigen van een bruiloft welke na een fotosessie op het strand voor het merendeel plaats vond in het zwembad.
 
Na twee daagjes acclimatiseren en een beetje aftasten en voelen hoe het was in Nicaragua zijn we weer verder gegaan. Nicaragua voelde goed, de mensen zijn erg vriendelijk en behulpzaam en we hebben geen onaangenaam gevoel gekregen. Daarom besloten om wat dingen te gaan bekijken en rustig aan te doen i.p.v. snel richting Honduras te reizen.

Op iOverlander hadden we een stukje gelezen van de eigenaar van camping Los Cocos die graag bezocht wilde worden na alle onlusten in de maanden april en mei. Het was weer veilig en om weer wat inkomsten te krijgen nodigde hij iedere Overlander uit om aan te komen tegen een gereduceerde prijs. Om hem weer wat inkomsten te gunnen en mogelijk wat meer te weten te komen over de situatie van het laatste half jaar besloten om hem een bezoekje te gaan brengen. Door smalle straatjes  in kleine dorpjes en onverharde wegen met laaghangende takken kwamen we na 2 en een half uur rijden aan bij camping Los Cocos. De camping was echter gesloten en de eigenaars waren op vakantie in Costa Rica. De buurman heeft nog verschillende pogingen gedaan om hen te bereiken maar helaas! Aan deze buurman even goed aangegeven welke boodschap hij moest overbrengen als ze terug kwamen en weer vertrokken. Wat kilometers verder kwamen we in El Astillero terecht. Het is een klein vissersdorpje alwaar we onze camper konden parkeren tussen de vissersboten van een vissersfamilie.
 
Na een paar dagen van strandwandelingen en rond kijken in het vissersdorpje via een andere route terug naar de Panamarican. De route was  avontuurlijk; smalle onverharde wegen met door de regen uitgesleten sleuven en veel laaghangende takken waar we stapvoets onder door moesten rijden om niets kapot te rijden. Af en toe moesten we ook nog door een riviertje waarvan de waterstand laag was. Het was hier gelukkig al een poosje droog, want anders hadden we hier zeker niet doorheen gekomen. Op de verharde weg aangekomen bleek bij controle dat we een kap van de verstralers kwijt waren, dat de andere gebroken was, dat alle afdichtingsdoppen van de dakramen weg waren er en dat de antenne ook nog was afgebroken. Zoals al vaker deze reis zijn we voor veel wegen te hoog door de lage takken en de laaghangende kabels. We wilden nog een keer terug richting kust om schilpadjes te gaan bekijken die uit het zand kruipen en zich daarna een weg naar zee banen. Dit hebben we maar niet meer gedaan. We waren al blij dat onze zonnepanelen niet kapot waren!

Weer op de verharde weg aangekomen zijn we naar Granada gereden. Granada ligt aan het grootste binnenmeer van Midden Amerika; Lago Nicaragua met daarin het eiland Ometepe met 2 vulkanen en vele andere kleineeilandjes. Granada was een zeer levendige kleurrijke stad met een mooi koloniaal centrum. De markt was er een zoals we al heel lang niet meer hadden gezien. Alles te koop en lekker rommelig! Granada is ook een stad met veel restaurants en zeer veel terrassen welke zelfs op maandagavond allemaal bezet waren. Op vele terrassen was ook nog live muziek en als je ergens zat zonder muziek dan kwamen de muzikanten wel langs om even wat muziek voor jou te komen spelen. Natuurlijk werd er dan wel een tipje verwacht. We hebben er veel rondgewandeld, zijn alle dagen uit wezen eten en hebben veel op de terrasjes gezeten, iets wat we normaal niet alle dagen doen. De sfeer was echter geweldig en we hebben er van genoten. Natuurlijk zijn we ook even een paar reisbureautjes binnen geweest voor allerlei excursies die men aan bied. We vonden dat alles wat op toerisme gericht is hier erg duur was dus besloten om onze excursie maar zelf te organiseren en de volgende ochtend vertrokken richting Masaya.
 
In Masaya wilden we de grootste souvenirmarkt van Nicaragua bezoeken. Omdat we erg vroeg waren, waren er nog maar enkele kraampje open die allemaal hetzelfde verkochten en dan ook nog eens erg duur waren. Dus niet meer gewacht totdat alles open was en verder gereden naar de vulkaan Masaya. Deze vulkaan is ooit ingestort en nu zijn er 5 nieuwe grote kraters ontstaan waarvan de krater Santiago nog zeer actief is. Dat houd in dat er diep in de krater kokende, kolkende lava zit die sulfietdampen uitstoot. Je hoort de lava ook koken en borrelen maar ziet er behoudens veel stoom en rook niets van. In verband met de sulfietdampen mochten we maar 15 minuten bij de vulkaan blijven. Er was een mooi opgezet museum en onderweg naar boven zijn we nog gestopt bij enkele kleine kratertjes waar ook rook uit kwam. Volgens de deskundigen zouden deze in de toekomst actief kunnen worden.

Vanuit  Masaya moesten we dwars door de hoofdstad Managua om verder naar het noorden te reizen. In eerste instantie wilden we Managua mijden, maar gezien het feit dat het overal rustig was hadden we geen zin om een eind om te rijden. Dit ging goed en ook hier was alles rustig. In Puerto Momotombo een leuk plekje aan lago Managua gevonden langs een zeer eenvoudig "strandtentje". Het strand was zwart en er lagen zeer gammele bootjes aan de kant waarin men 's nachts op het meer ging vissen. De mensen in dit dorpje hadden het niet breed. Op het terras met uitzicht op de rokende vulkaan Momotombo wat biertjes gaan drinken. We zaten er net toen we in het Engels werden aangesproken door mensen die vroegen of de truck van ons was. Het waren Michael en Petra met hun MAN truck uit Duitsland. Ze hebben de truck gehaald die ze ergens anders geparkeerd hadden en naast de onze gezet. Het werd een gezellig avondje waarbij we zelfs geen tijd meer hadden/kregen om even te koken. Het barretje deed goede zaken!
 
De volgende morgen weer verder gereden om naar Honduras te gaan. Bij het oprijden van het grensterrein werd onze TIP nagekeken en werd ons verteld dat we 4 dagen te lang in Nicaragua waren geweest? Nadat ook wij de TIP hadden bestudeerd stond er inderdaad dat we maar 3 dagen in Nicaragua mochten zijn met de camper. We hadden de TIP nauwkeurig nagekeken bij het in reizen maar niet gezien dat er 3 i.p.v.30 dagen op stond. Waarschijnlijk was de dame door de charmes die Ton in de strijd gooide bij het in reizen in Nicaragua helemaal van de kook geraakt!
We zijn rustig begonnen aan de grensprocedure, eerst naar de immigratie, toen naar de douane om de King te laten inspecteren en vervolgens naar het loket om de TIP af te melden. Daar begon het gedoe. We hadden de TIP overschreden met 4 dagen en moesten dus een boete betalen. Geprobeerd uit te leggen dat dit wel erg vreemd is dat je een TIP krijgt voor 3 dagen maar wel een verzekering moet kopen voor 30 dagen. Geen reactie, gewoon de boete betalen. Ton werd erg boos en het was maar goed dat de beambte achter glas zat.  We moesten naar een ander gebouw waar we na bijna een uur 2 papieren kregen waarmee we naar de bank moesten om $ 50 boete voor de overschrijding en $ 1 dollar per dag die we te laat waren te gaan betalen.

Bij de bank aangekomen stond er een rij met wel 20 mensen voor ons. Iedere persoon had minimaal 10 minuten werk dus na anderhalf uur wachten hadden we nog zo'n 15 mensen voor ons. Chagrijnig als we al  waren gevraagd aan de beveiliger of het normaal was om een "oude" man ( Ton dus) met medische problemen (het korset laten zien) zolang in een rij moest staan wachten om een boete te betalen. Er werd overleg gepleegd  met de bankmanager en  we waren meteen aan de beurt. Nog even onze oprechte excuses aan de andere wachtende aangeboden en met de bonnetjes terug naar de douane waar ons werd mede gedeeld dat we eerst nog 2 kopieŽn moesten  laten maken van de bankbonnetjes. Nog een aantal loketten verder en inmiddels 4 uur na onze aankomst aan de grens was het dan zover dat we Nicaragua konden uit rijden!
Ondanks deze laatste minder leuke ervaring blijven we positief over Nicaragua. Het is een mooi  land met een pracht bevolking welke arm is en gebukt gaat onder het dictatoriale regiem. Ondanks het negatieve reisadvies hebben we ons geen moment onveilig gevoeld in Nicaragua. 

  
Powered by CMSimple