Honduras

Honduras, wederom een land met een zeer slecht imago. Honduras heeft het hoogste moordcijfer ter wereld. In de stad San Pedro Sula, wat de moordstad van Honduras is, worden per jaar 179 moorden gepleegd op 100.000 inwoners. San Pedro Sula is de tweede grootste stad van Honduras en heeft 710.000 inwoners. Elke dag/nacht worden hier mensen vermoord. Huurmoordenaar is een goed betaald beroep in deze stad! Een eenvoudige moord kost 4200 euro, een bende of drugsgerelateerde moordopdracht kost al snel rond de 40.000 euro! Voor ons is dit echter geen reden om het land te mijden of om er snel doorheen te rijden. We gaan op zoek naar de mooie dingen die ook Honduras te bieden heeft.

Aan de grens werden we direct belaagd door kinderen, helpers en geldwisselaars die zich maar moeilijk lieten afschudden. Door aan te geven dat je geen hulp nodig hebt en dat je op "familiebezoek" gaat verdwijnen ze langzaam. Omdat het er zo veel waren duurde het echter even voordat dit bij iedereen was doorgedrongen. Bij de immigratie stond een rij van wel honderd mensen en daar hadden we weinig zin in. We zijn gaan informeren of er een loket was voor ouderen, gehandicapten en zwangere vrouwen en ja hoor, dat was er. Hier hadden we maar een paar mensen voor ons dus hadden we al snel onze inreisstempel in de pas staan. De TIP werd gewoon met de hand geschreven en men vermelde er duidelijk bij dat we 3 maanden met de King in Honduras mochten blijven. Bij overschrijden stond er hier ook een boete op! Terug gekomen bij de auto stonden de kinderen te wachten en vertelden ons dat ze geld moesten hebben voor het bewaken van de auto. We hebben ze blij gemaakt met wat coca snoepjes die we nog over hadden uit Peru en Colombia.

Na een half uurtje reden we Honduras in. De weg was zeer slecht en de bevolking zeer arm hier rond het grensgebied. In Choluteca de eerste grote stad na de grens konden we bij de Bomberos (brandweer) overnachten. We werden hier erg vriendelijk onthaald en besloten meteen om hier 2 dagen te blijven. Dan konden we ook even kijken en beleven hoe Honduras ons beviel. We kenden Honduras alleen van naam en dat het dus een van de meest criminele landen van Midden Amerika is. In de stad waren ook feesten aan de gang welke in het teken stonden van paarden en koeien. De brandweerlieden waren erg ge´nteresseerd in "de King" en ze waren ook erg behulpzaam. Toen we vroegen of we even onze ramen mochten wassen werd de slang tevoorschijn gehaald en werd direct de hele camper gewassen. In de stad was het erg druk en erg levendig. Naast de winkels die er in overvloed waren vond er ook veel straatverkoop plaats. Het viel ons wel op dat er veel zwaar bewapende bewaking stond voor banken en vaak zelfs voor en in winkels. Toch gaf het ons geen naar gevoel. Wat ons ook op viel was dat er ontzettend veel tweede hands kleding winkels en kappers waren in deze stad. De hangmat blijkt hier erg populair te zijn en ons inziens de vervanger van de stoel. Wanneer mensen ook maar even niets te doen hebben liggen ze in een hangmat. Ook bij taxistandplaatsen hangen overal hangmatten en alle chauffeurs liggen er in te wachten tot er klanten komen. Je ziet dan ook onder iedere boom wel een hangmat hangen. Hier in Choluteca was het ook erg warm en benauwd. De temperatuur lag overdag zo rond de 40 graden.  Na 2 dagen in deze hitte besloten om de bergen in te gaan voor verkoeling. Via de hoofdstad Tegucicalpa zijn we naar Valle de Angeles gereden.
 
Valle de Angeles ligt 20 kilometer achter Tegucigalpa op 1300 meter hoogte. In Valle de Angeles was het heerlijk toeven,  25 graden overdag en 's nachts rond de 16. Het is een klein bergdorpje waar alles in het teken van de toeristen staat. Bijna het gehele dorp bestaat uit souvenirwinkels, restaurants en terrasjes. Hier kon Chantel haar hart ophalen met shoppen tussen het grote aanbod van souvenirs en allemaal ook nog redelijk betaalbaar. Omdat we met de truck niet terecht konden op alle reguliere parkeerplaatsen waren we op een afgesloten terrein terecht gekomen midden tussen de grote souvenir gebouwen. We mochten er blijven staan, maar de poort werd wel iedere avond om 20.00 uur afgesloten en zodoende moesten we dus zorgen om voor 20.00 uur binnen te zijn. Ton vond hier een Tapiceria (een stoffeerder)  en heeft de stoelen uit de cabine opnieuw laten bekleden.

Na een heerlijk weekend zijn we naar Comayagua gereden. Onderweg zagen we weer veel handel langs de weg.
Via een mooie bergroute over prima wegen kwamen we al vroeg in Comayagua aan. Bij Hotel Casa Vieja konden we op de parking overnachten. De stad had een koloniaal centrum met mooie kerken, pleinen en fel gekleurde huizen. Ook de markt was zeer bruisend.`s Avonds was er een groot feest in de stad en natuurlijk zijn we daar naar toe gegaan samen met tienduizenden inwoners van de stad. Op de 2 centraal gelegen pleinen in de stad waren optredens van locale bands. De optredens werden vooraf gegaan door een vuurwerkshow zoals we nog nooit hebben meegemaakt. Bijna 3 kwartier duurde het vuurwerk en het was prachtig. We hadden toch een raar gevoel van tegenstrijdigheid bij dit mega vuurwerk. Zoveel geld de lucht inschieten terwijl de armoede ontzettend groot is. 51% van de mensen in Honduras moet leven van $ 1,5  per dag! De optredens waren ook anders dan wij kennen.  Meisjes en vrouwen werden uitgenodigd om op het podium hun danskunsten te tonen wat gepaard ging met veel bil en borst geschud en bandleden die de meisjes in allerlei standjes  tegen zich aan trokken en allerlei obscene heupbewegingen maakten. De meisjes/vrouwen genoten er blijkbaar van. Samen met je idool onder groot applaus op het podium kan hier blijkbaar nog, maar de manier waarop gaf ons toch een beetje een vreemd gevoel! De muziek ging door tot 2.30 uur maar dat hebben wij alleen nog maar in onze camper gehoord.

De volgende morgen zijn we weer met regen vertrokken richting Lago Yojoa. In Los Naranjos aan het Lago Yojoa een camping gevonden bij D&D Brewery. Hier heeft Ton zelf maar weer olie ververst omdat ze het onderweg bij geen enkele garage wilden doen. Verder nog een luchtlek aan de compressor verholpen. De dag erop zou er nog gevet moeten worden, maar toen we een wandeling door het dorpje maakten kwamen we langs een garage welke de truck wel wou doorsmeren voor 6 dollar. Daar kon Ton zelf niet voor onder de truck kruipen dus afgesproken dat we als we vertrokken we eerst aan kwamen om de truck te laten doorsmeren. We hebben 6 dagen genoten van de plaats bij de brouwerij.  We zijn er regelmatig een heerlijk biertje gaan drinken en ook het eten was er lekker. Ook nog even met de motor wezen toeren en af en toe wat boodschappen gedaan in een ander dorpje.

Nadat we vertrokken dus eerst even bij de garage aangegaan om de truck te laten doorsmeren. Daarna doorgereden naar de Copan Maya Ruines. Onderweg hadden we het nodige oponthoud vanwege wegwerkzaamheden. Regelmatig stonden we stil omdat er maar een rijstrook open was. In Copan een mooi plekje gevonden bij Sian Ka'an. Dit is een HaciŰnda van een welgestelde dokter uit Tegucigalpa welke door Enrique wordt onderhouden. Enrique hield wel van een praatje en  kwam regelmatig even langs. De volgende dag met de tuktuk naar de Copan Ru´nas. Na vele Inca ruines te hebben bezocht was dit ons eerste bezoek aan een Maya ru´ne  We vonden het zeer indrukwekkend wat er allemaal gebouwd is al die duizenden jaren geleden. Ook de ligging midden in de jungle was prachtig. Hier vlogen ook geelvleugel ara's rond en liepen er agouti's tussen de ruines. Na enkele uurtjes hadden we het wel gezien en zijn  met de tuktuk naar een vogelopvangcentrum gegaan. Hier vangen ze gewonde en gestreste vogels, voornamelijk geelvleugel ara's, op die indien mogelijk na herstel weer worden vrij gelaten, o.a. bij de Copan Ru´nas. Men hoopt dat de ara's gaan broeden en dat er nieuwe vogelfamilies ontstaan die zich gaan vestigen in een ander gebied. Na dit boeiende bezoek hebben we ons met de tuktuk naar het stadje Copan Ru´nas laten brengen. Hier heerlijk rond geslenterd en genoten van het primitieve dorpsleven en van de oervriendelijke mensen.
 
De volgende ochtend op tijd vertrokken richting de grens met El Salvador. In het plaatsje Cucuyagua op het centrale plein overnacht. Het stadje nog even bezocht en de laatste lempira's opgemaakt aan wat verse groenten en brood.  Om bij de grens te komen moesten we nog eerst een pas over van 2000 meter en omdat we vroeg bij de grens wilden zijn om de wachttijd te verkorten zijn we al om 5.30 uur aangereden. Aan de grens was alles in 20 minuten geregeld.
 
Honduras is ons erg goed bevallen. Het is een arm land met erg vriendelijke mensen. Omdat het aan de kust erg warm was hebben we regelmatig verkoeling gezocht in de bergen. We hebben er een mooie tijd gehad en hebben ons geen enkel ogenblik onveilig gevoeld.