Guatamala

Aan de grens verliep alles overzichtelijk en dit keer zonder problemen. De T.I.P. kostte 160 Quetzales, de lokale munt, en moest betaald worden op de bank. Helaas wisselden ze op de bank geen geld en werden we door de bankbediende verwezen naar een van de vele zwart wisselaars die buiten rond liepen! Nadat we gewisseld en betaald hadden was de T.I.P. snel geregeld en konden we Guatemala in.

Guatemala is ook al weer een land wat decennia lang gebukt ging onder een bloedige burgeroorlog waar vele burgers het slachtoffer van zijn geworden. Het is nu rustig in het land maar de corruptie viert nog altijd hoogtij!

Onderweg naar Antigua kwamen we door de streek die afgelopen juni getroffen was door de vulkaanuitbarsting van de vulkaan Fuego. We zagen een dorp wat volledig was overspoeld door een lavastroom waarbij meer dan 400 mensen zijn omgekomen. Het was erg indrukwekkend wat een hete lavastroom allemaal kan aanrichten. Huizen, wegen bruggen, bossen en alles wat de stroom tegenkomt word vernield en/of verbrand.
 
In Antigua konden we parkeren op de parkeerplaats van de toeristenpolitie. Deze lag op loopafstand van alle bezienswaardigheden in de stad. De stad is beroemd vanwege de mix van ru´nes; de overblijfselen van 2 aardbevingen in 1773 en mooie koloniale huizen en gebouwen. We zijn de stad extra rond oud en nieuw gaan bezoeken omdat we wisten dat hier meerdere Overlanders waren om eventueel samen de jaarwisseling mee te vieren.  We waren inderdaad met meerdere Overlanders maar er was geen belangstelling om iets samen te doen. We lagen dus al voor 0.00 uur in bed. Van slapen kwam echter niet veel want om 0.00 uur was er een oorverdovend vuurwerk in de hele stad. Ook hoorden we urenlang sirenes. Op nieuwjaarsdag was er om 12.00  en 18.00 uur nogmaals veel vuurwerk. Tijdens het nachtelijke vuurwerk zijn er 12 panden en winkels in vuur opgegaan. Vandaar dat we ook urenlang sirenes hadden gehoord.
 
Na 5 dagen genieten in Antigua zijn we vertrokken  naar Panajachel aan het Lago Atitlan. De route er naar toe was erg avontuurlijk. Deze ging over smalle steile bergwegen en door dorpjes met hele smalle straatjes waar we ons met ingetrokken spiegels doorheen moesten manoeuvreren. Ook moesten we door een rivier omdat een brug tijdens hoog water verdwenen was. Gelukkig was er nu geen hoog water en konden we door het riviertje rijden. Onderweg kregen we ook nog  te maken met wat oponthoud. Voor ons gebeurde een ongeluk met twee vrachtwagens en later kregen we ook nog te maken met een landslide. 

In Panajachel bij Hotel Tzanjuyu Bay een prachtige plek aan het Lago Atitlan gevonden met uitzicht op de 3 vulkanen ; Atitlan, Toliman en San Pedro. Panajachel is een zeer toeristisch plaatsje met veel buitenlandse inwoners en toeristen, veelal ook wat alternatief. We hebben er een boottocht gemaakt  naar 4 dorpjes die aan het meer liggen. Eerst naar San Marcos, een klein dorpje wat bevolkt was met veel alternatievelingen. Daarna naar San Juan en San Pedro, dorpjes met de oorspronkelijke bevolking, de Maya's. Santiago Atitlan was de laatste plaats die we aandeden met de boot. Hier hebben we een stadstoer gemaakt in een tuk tuk. Ook hebben we Maximon bezocht. Maximom is een heidense heilige en voor de Maya's erg belangrijk. Hij is gekleed in westerse kleding en heeft  een vilten hoed op. Hij heeft altijd een sigaret in zijn mond en een fles drank op zijn schoot. Hij verhuisd een maal per jaar in mei van plaats en dat regelen de confradias, de ouderlingen. Er zijn regelmatig ceremonies in het "huis" van Maximom en tijdens ons bezoek was er ook zo'n ceremonie aan de gang.

Op vrijdag is er in Solola een grote weekmarkt welke een bezienswaardigheid zou zijn. We zijn met de kippenbus, een kleurrijke uitgerangeerde Amerikaanse schoolbus naar Solola gegaan.  We hebben veel mooi geklede mannen en vrouwen gezien de weekmarkt viel erg tegen.

Vanuit Panajachel zijn we naar Coban vertrokken. De eerste 20 kilometer naar de Panamarican was op sommige plaatsen zo steil dat we in de eerste versnelling omhoog moesten. Op de Panamarican aangekomen moesten we over passen van 3000 meter en konden we genieten van mooie uitzichten. In Huehuetenango zijn we rechtsaf geslagen om dwars door de Sierra de los Cuchumatanes naar Coban te rijden. Het was een prachtige route die over hoge bergen en door diepe dalen ging. We kwamen door kleine zeer authentieke dorpjes met smalle steile straatjes. De weg was deels verhard en deels onverhard en ging dwars door de jungle en over hoge steile bergen Hier kregen we te maken met het ruige berglandschap waar Guatemala om bekend staat. Hier zagen we ook veel armoede, mensen die in hutjes wonen van afval hout en verder niet veel hebben.  Onderweg hebben we bij een tankstation overnacht omdat we Coban niet bij daglicht konden halen.

In Coban hebben we overnacht in een mooi stadspark; een junglepark midden in de stad! De stad Coban ligt in een arme streek en had niets te bieden.  Na een wandeling door het centrum hadden we het wel gezien. Het enigste opvallende was rijen met mensen voor consulaten om te proberen aan  papieren te komen om Guatemala te verlaten. Coban ligt in de meest natte streek van Guatemala. We werden dan ook weer direct getrakteerd op veel regen!

Vanuit Coban konden we op drie verschillende manieren naar Rio Dulce. De weg die we wilden rijden werd echter door vijf verschillende routeplanners niet aangegeven. Uiteindelijk op het allerlaatste moment toch besloten om deze off-road route toch te gaan rijden. De route via de noordzijde van lago Izabal voerde ons eerst door de vallei van de  Popochic rivier. Deze route was  onverhard en ging van 1500 meter hoogte naar zeeniveau. Wederom werden we geconfronteerd met de armoede en de uitzichtloze situatie van veel mensen op het platteland. We begrijpen dat mensen elders hun geluk proberen te vinden, bijvoorbeeld in de Verenigde Staten. Onderweg kwamen we bij een brug welke in een zeer slechte staat verkeerde en welke eigenlijk afgesloten was. Dit was de reden dat alle routeplanners deze route vermeden. Onderweg werden we nog verschillende keren tegen gehouden door kinderen en later ook volwassenen die de weg geblokkeerd hadden met stukken hout. Ze vroegen om geld en na het geven van een paar muntjes mochten we dan weer verder. Vlak voor Rio Dulce was een echte wegblokkade. De mensen blokkeren de wegen als protest tegen de corruptie van de regering en de zeer slechte levensomstandigheden. Deze blokkade was er al de gehele dag en er stonden aan weerszijden kilometers lang veel vrachtwagens op de weg. Omdat de politie met de smartphone stond te spelen en ons niet snel genoeg in de gaten had zijn we de hele rij vrachtwagens gepasseerd tot we voor in de rij kwamen te staan. Omdat bussen wel verder mochten en wij nu dus de weg versperden voor de bussen hadden we geluk en konden we verder om de weg vrij te maken voor de bussen. In Rio Dulce aangekomen konden we bij Bruno┤s Marine op de parkeerplaats overnachten. Hier troffen we Klaus en Johanna, een Duits Overlander echtpaar met een 1017 Overlandtruck. Er werd natuurlijk weer veel info uitgewisseld onder het genot van een koel biertje op het terras.

Een boottocht naar Livingston, een dorp wat alleen via het water te bereiken is, was een belevenis. We voeren langs Castillo San Felipe een verdedigingsfort uit de Spaanse tijd, haalden nog wat toeristen op om weer terug te keren in Rio Dulce. Hier mochten de lokale reizigers ook aan boord en zo zat de boot mooi vol! De reis vervolgde over een brede Rio Dulce dwars door de jungle met uitlopers door de mangroven. We zagen onderweg veel vogels en zelfs iguanas in de bomen zitten. Onderweg zagen we ook prachtige huizen en lodges met grote dure jachten en zeilboten. Soms op nog geen 10 meter verder woonde een lokaal gezin in een houten huis met bijna niets. Hier woonden de miljonairs tussen de lokalen. Hoe lang zal het nog duren voordat de lokalen hier ook moeten verdwijnen voor de macht van de rijken???

Livingston is een  Garafunadorp. Garafuna betekend zwarte Cariben. In 1635 leden 2 Spaanse schepen schipbreuk bij het eiland Saint Vincente. De Garifuna's zijn de  afstammelingen van de schipbreukelingen die van oorsprong uit Nigeria komen. Zij leefden eerst vrij op Saint Vincent maar zijn in 1796 gedeporteerd naar Roatan in Honduras. Hier zijn ze aan hun lot overgelaten en uiteindelijk zijn de overlevenden naar Trujillo gebracht. Nu leven er Garifuna┤s van noord Nicaragua tot en met Belize aan de Caribische kust. Het dorp had buiten de Garifuna's die er tussen de souvenirkramen leefden niets te bieden. Het enigste wat we mooi vonden was het haventje en de vis drogerijen. Ook de boottocht terug was het genieten van het mooie natuurschoon totdat we in een hevig noodweer belanden. Helemaal ingepakt in stukken zeil kwamen we toch nog drijfnat aan in Rio Dulce! Daar na een warme douche nog even van het dagelijkse "happy hour" gebruik gemaakt en ons klaar gemaakt voor het vertrek de volgende ochtend.

Vanuit Rio Dulce naar Poptun gereden alwaar we ons geparkeerd hebben bij Finca Ixobel. Finca Ixobel was een oase van rust net ten zuiden van Poptun. De Finca (boerderij) is opgezet door het Amerikaanse echtpaar Mike en Carol Devine. Mike is in 1990 vermoord door het leger. Waarom hij vermoord is, is nooit bekend geworden. Carol is gebleven en heeft de Finca verder opgebouwd. Momenteel hebben ze alleen nog maar paarden als vee en is de Finca verder uitgebouwd met luxe en simpele appartementen en een geweldig goed restaurant. Bij controle van de camper zag Ton dat de rechter achterband  aan de binnenkant was gescheurd. Deze moest dus veiligheidshalve maar direct gewisseld worden en snel werd besloten dat dit meteen de gelegenheid was om  de 3 overgebleven banden ook even te wisselen.  We kregen hulp van Ian een Engelse Overlander. Omdat er in het weekend in het restaurant een heerlijk buffet geserveerd werd zijn we tot na het weekend gebleven om de dag erop te vertrekken richting Flores.

Amper een half uurtje onderweg kwamen we weer bij een weg blokkade uit! Hier hebben we samen met honderden anderen meer dan 6 uur staan te wachten voor we weer verder mochten/konden. Er werd gesproken over de president en de corruptie in het land. De President wil een corruptiecommissie van de V.N. het land uitzetten omdat de wandelgangen van de president nu onderzocht worden. Hier is de bevolking erg boos over wat ze uiten door dagelijkse blokkades van wegen in het hele land. Nog voor het donker in Flores aangekomen alwaar een groot feest gaande was ter ere van "de zwarte Jezus"  Flores is een stadje op een eiland in het Lago Peten. Via een brug is het stadje te bereiken. Het was een erg gezellig koloniaal stadje.

Na een paar dagen weer verder richting de Tikal ruines. Tikal een van de hoogtepunten van Guatemala mag je niet missen dus ook wij moesten er heen. Tikal is een Maya ru´nestad midden in de jungle. Ooit hebben hier rond de 100.000 mensen gewoond. Waarom  de Mayasteden zijn verlaten weet men niet precies. Men denkt aan
overbevolking met als gevolg uitputting van de landbouwgronden en/of langdurige droogte en hongersnood.
We waren al om 6.00 uur aan het wandelen om boven op tempel 4, de hoogste, bij zonsopkomst  de andere piramidetoppen bij het optrekken van de ochtendnevel te kunnen zien. Ook de rest van het complex was heel bijzonder. Veel hoge piramides kon je beklimmen en dan had je  een mooi uitzicht over de jungle en andere piramides. Maar ook het wandelen door de jungle van de ene naar de andere tempel was mooi. De verschillende plaza's, de palacio's en de verloren wereld waarin we brulapen, slingerapen en nog veel meer andere dieren tegen kwamen waren het bezichtigen waard. Na 6 uur continu lopen en klimmen hadden we het wel gezien. Eerst hadden we nog het voornemen om met zonsondergang terug te gaan omdat je dan mooiere foto's kunt nemen, maar daar hadden we de puf niet meer voor.

Na een heerlijke verfrissende douche op de camping zijn we weer vertrokken in Tikal. We  zijn teruggereden naar El Remate, een klein dorpje aan het Lago Peten. Hier hebben we een heerlijk weekend door gebracht op een graslandje direct aan het meer. Het was een komen en gaan van vrouwen die de was kwamen doen en daarna een bad namen in het meer. Andere families kwamen met de auto jerrycans water halen uit het meer en namen ook meteen een bad. Daar waar ze woonden was geen water en het drinkwater moesten ze kopen of koken en dat was erg duur, Vandaar dat het meer hun ligbad en hun wasmachine was. Na het goede voorbeeld  hebben wij hier de was ook maar gedaan. Na bijna 4 weken eindigde hier ons verblijf in Guatemala. We hebben genoten van dit verrassend mooie kleurrijke ruige bergland.