Wie zijn wij > Reisverslagen > 2018 - 2019 > Costa Rica

Costa Rica

Na een snelle grensprocedure waarbij we naar diverse kantoortjes werden verwezen om een verzekering af te sluiten, kopieën te maken en de TIP te regelen moesten als laatste de chassisnummers gecontroleerd worden. Nadat dit was gedaan vroeg de dame van de douane of ze een foto van de King en ons mocht maken. Waren ze maar overal zo vriendelijk en snel!

Direct  na de grens werden we geconfronteerd met de overal voorkomende "mantra" van Costa Rica: Pura Vida (het pure leven)! We kwamen het overal en op alles tegen. Op T-shirts, hoeden, knuffeldieren, teenslippers, houten dieren, plastic dolfijnen, op potten en pannen. Het lijkt erop dat "Pura Vida " het levensmotto van Costa Rica is geworden. De toeristen zuigen het op en de Tico's (zo noemen ze zichzelf) maken er terecht gebruik van! Aan de zuidwestkust die minder populair is leeft het "Pura Vida" wat minder dan in de rest van het land. Ten noorden van San Jose is er op toeristisch gebied heel veel te doen. Veel Noord Amerikanen en Europeanen bezoeken deze toeristische oorden. Jammer dat de charme van veel dorpjes is verdwenen omdat alles maar dan ook werkelijk alles in het teken staat van het toerisme. Costa Rica jarenlang gepromoot als een geweldig veelzijdig vakantieland over de hele wereld is in alles veranderd in een eco-experience waar een duur prijskaartje aanhangt! Ieder berg en jungledorpje heeft zijn eigen jungle wandeling, canopé en zipline. Iedereen met en stukje land groter dan een postzegel bied wildlife en vogelspot wandelingen aan. Er zijn opvangcentra te bezoeken van reptielen, kikkers, luiaards en er zijn vlinder- en botanische tuinen in overvloed en ga zo maar door. Als overlander heb je de keuze om het op te zuigen en je mee te laten sleuren of een keuze te maken in wat je wilt gaan zien en doen.

Golfito, ooit de grootste bananenhavenstad, was onze eerste stop. Overal was te zien dat het in het verleden een welvarende stad was geweest. Nu trekt het veel Tico's  omdat er een belastingvrije zone is.  We vonden een plek om te staan met zicht op de Golfo Dulce midden in de stad. Na een gesprek met een plaatselijke rechter bleek deze een vriend bij de politie te hebben gebeld dat de politie ons in de gaten zou houden. Dit resulteerde in veelvuldige ritjes van politieauto's langs onze camper. Gezien het feit dat dit ook 's nachts gebeurde werden we regelmatig wakker van de controle. Goed bedoeld, maar voor ons was het niet nodig geweest. In een boom tegenover ons werden we verrast door 9 geelvleugel ara's die ernstig bedreigt zijn.

Na 2 regenvrije heerlijke rustige dagen zijn we weer vertrokken. We wilden naar het schiereiland Osa waar het N.P. Corcovado zich bevind. Onderweg zagen we een aantal neusberen de weg oversteken. In Puerto Jiminez op camping Adonis bleken we niet de enige gasten te zijn. In 2 gehuurde auto's met daktent bleken 4 Nederlandse meiden een rondreis door Costa Rica te maken. Gezellig even in het Nederlands wat bij gekletst. Ook zij hadden veel last gehad van alle regenval en eenmaal was zelfs hun hele daktent volgelopen met water. Ze hebben toen 2 dagen een hotel genomen met een badkamer met föhn. Dit om alles weer droog te föhnen!

Camping Adonis lag tegen het N.P. aan. Er liepen iguana's, basiliekleguanen en hele kleine kikkertjes  (van 2 cm.) rond. In de bomen zaten brulapen, witschouder kapucijnaapjes evenals geelvleugel ara's en toekans.  Uit de rivier kwamen af en toe kaaimannen en krokodillen zonnen op het gras op de camping. Helaas kregen we na een dagje droog weer, weer te maken met hevige regenval waardoor we niets meer konden ondernemen. Het was te gevaarlijk geworden in het N.P.

Daarom maar weer vertrokken.  Nog maar net onderweg werd het rijden erg moeilijk omdat het zo hard regende dat we bijna geen hand meer voor onze ogen konden zien. Door de complete rivieren op de weg wilde de wagen overal heen, behalve rechtdoor,  de stuurbekrachtiging viel regelmatig weg en de V-snaar begon ook nog te piepen. Daarom hebben we ervoor gekozen om snel de hoofdweg te verlaten en een dorpje in te rijden. Dit was Uvita en op het eerste stukje vlak terrein bij het voetbalveld, een van de weinige droge plekken in het dorp de wagen geparkeerd. Alle straten stonden blank, mensen hadden zandzakken voor de deur liggen en ook het voetbalveld veranderde in een zwembad. En het bleef maar regenen. De volgende ochtend regende het niet meer zo hard en zijn we verder gereden naar Dominical. Daar een mooi plekje gevonden aan het strand onder de palmbomen. Onderweg viel de stuurbekrachtiging nog regelmatig weg dus bij beter weer moesten we dat probleem eerst gaan verhelpen.
 
We wisten dat we in het regenseizoen zaten en dachten dat dit inhield dat er aan het eind van de middag een flinke regenbui zou vallen en dat het daarna weer droog zou zijn. We hadden niet kunnen bedenken dat het regenseizoen ook kan inhouden dat het dagen lang regent. Dit hadden we nergens gelezen! Uiteindelijk kregen we dan toch weer de zon te zien en konden we genieten van een zonnig weekend samen met de vele surfers en Costaricaanse strandbezoekers. Ton kon droog sleutelen en heeft na telefonisch overleg met Floor D. de problemen met de stuurbekrachtiging kunnen oplossen; het oliefilter in het reservoir was erg vuil en nadat deze was schoongemaakt werkte alles weer perfect. Weer wat geleerd! Wist niet dat daar ook een filter in zat!

De route naar Manuel Antoinio National Park was redelijk vlak, maar de laatste 7 kilometer slingerde de weg zich door de jungle met af en toe wel hele steile stukken. Bij Hotel restaurant Manuel Antonio National Park konden we parkeren en tegen betaling  overnachten. Rond 5 uur 's middags begon het weer te regenen en dat hield niet meer op. We hebben ons dus weer twee dagen in de camper moeten vermaken totdat het de volgende ochtend droog was! We zijn direct om 7.00 uur gaan wandelen in het Nationaal Park. Mooie wandeling gemaakt van een 3 uurtjes waarin we niet veel dieren hebben gezien. Blijkbaar waren we te vroeg of verscholen ze zich nog ergens na de vele regen. Wel zagen we enkele witschouder kapucijnaapjes, een boomkikker, een neusbeer, een agouti en heel hoog in de boom een luiaard. Bij terugkomst bij de camper zijn we meteen vertrokken richting Jaco.

Jaco is een echte badplaats helemaal gericht op de surfende jongeren. Een mooi plekje aan het strand gevonden en genoten van al het vertier om ons heen. Na 3 dagen weer vertrokken, onderweg een korte stop gemaakt bij een rivier waar spitssnuit krokodillen lagen te zonnen. De reis naar El Bosque waar camping Puravan was verliep voorspoedig. Vanwege het aanhoudende regenseizoen was de camping erg drassig en niet geschikt voor de zware King. Na beraad met Pablo, een van de eigenaren, besloten om de King direct achter het hek te parkeren, dit was het enige plekje waar we konden staan. Om de regen te ontvluchten en om Ralph en Janneke (onze bandensmokkelaars) te ontmoeten die in deze periode ook naar Cuba vlogen zijn we meteen een vlucht naar Cuba gaan boeken.

De resterende dagen tot we naar Cuba zouden vliegen benut om de was te doen, wat op te ruimen en San Jose te bekijken. San Jose vonden we een vreselijke stad die werkelijk niets te bieden had. Op dinsdag 23 oktober zijn we voor een korte "vakantie" naar Cuba gevlogen. (zie reisverslag Cuba).  Na 17 dagen waren we weer terug bij de camper en was het droog. Direct alles open gezet om de boel eens even goed te luchten. Toen bleken we twee vliegende mieren nesten in de camper te hebben dus deze moesten ook worden opgeruimd.  We zijn nog een een dagje naar de markt geweest in Alajuela en toen was het weer tijd om op pad te gaan. Hadden we op de camping twee prachtige dagen gehad, ten noorden van San Jose begon het weer te regenen en weer hield het niet op.

In Horquetas "Frogs Heaven" bezocht en tussen de buien door een wandeling gemaakt met een gids. Frogs Heaven  is een prive tuin waar kikkers leven. Een deel van de gemberplantage is teruggegeven aan de natuur en hierin zijn diverse kikkersoorten geherintroduceerd. De kikkers worden geobserveerd door de familie en zo weten ze waar ze zitten wanneer er bezoekers komen. De kikkers zijn vrij om te gaan of om te blijven in dit stukje unieke "jungle". Wij hebben de al om bekende roodoog boomkikker gezien, een blue jeans gifkikker, een glaskikker, de gemaskerde boomkikker en de rode teen kikker. Het was een leuk opgezette tour waarbij we zelf ook actief moesten mee zoeken naar de kikkers die soms maar 2 centimeter groot waren.

We wilden ook nog een bezoek brengen aan een ananasplantage maar deze hebben we overgeslagen vanwege de regen en de belachelijke hoge prijs die men vraagt voor een tour van 2 uurtjes. De volgende stop was la Fortuna, een zeer toeristisch stadje aan de voet van de vulkaan Arenal.  Alles is hier gericht op raften, hiken, off-road rijden op een quad, canopé, ziplinen, paardrijden  en nog veel meer . Het stadje bestaat dan ook voor 80% uit reisbureautjes, hotels, restaurants en souvenir winkels. Ook hier hadden we weer regen maar ook een paar momenten met zon. De vulkaan hebben een keer voor een deel kunnen zien. De rest van de tijd hebben we hem niet gezien omdat hij helemaal in de wolken lag. Na 2 dagen zijn we 6 kilometer verder gereden naar de thermen van Los Laureles.  Hier heerlijk in de warme baden gepoedeld in de regenbuien. Hier ging onze acculader kapot zodat we nu geen accu's meer kunnen laden op 220 of 110 volt.
 
De route om lago Arenal  hebben we gereden in de stromende regen en we konden geen goede overnachtingsplekken meer vinden. Bovendien waren we de regen mooi beu en hebben daarom besloten om weer naar de kust te rijden. In Playa Coco hebben we 4 heerlijke zonnige dagen midden tussen de Costaricanen  aan de boulevard doorgebracht.

De volgende plek was  Playa Rajada, een prachtige geheel verlaten baai. Ook hier weer heerlijk weer. We konden lekker in zee zwemmen en ´s avonds eindelijk weer eens de BBQ aansteken. We moesten wel op onze etenswaren letten want zodra alles buiten stond kwamen de coati`s ( neusberen) te voorschijn en deden regelmatig aanvallen naar ons eten.

Finca Cana Castillo zou onze laatste stop worden in Costa Rica om de dag erop naar Nicaragua te vertrekken, maar helaas liep het anders. Onder weg daar heen ging het dynamolampje branden en natuurlijk wilden we eerst uitzoeken wat de oorzaak was en de boel herstellen alvorens naar Nicaragua te gaan. De eigenaars van de camping waren erg behulpzaam en nadat we hadden geconstateerd dat het niet iets was wat we zelf zouden kunnen repareren kregen we  een adres van een werkplaats in Liberia die alleen maar dynamo´s en startmotors repareert. Helaas betekende dit 70 kilometer terug naar het zuiden. Besloten om dit dan na het weekend te gaan doen.  Dat kwam goed uit omdat Chantel inmiddels  ook nog ziek was geworden. Ze kreeg hoge koorts, 39.5. Na 3 dagen van hoge koorts besloten om naar het plaatselijke ziekenhuis te gaan om wat zaken uit te sluiten. Na een bloed en urine onderzoek bleek het geen Dengue , Malaria of urineweginfectie te zijn maar waarschijnlijk gewoon een ordinaire griep. Omdat Chantel lekker moest uitzieken is Ton zondag gaan Fruhshoppen met de eigenaar van de Finca en twee vrienden. Het was een erg gezellige ochtend en middag geworden!

Op maandag zijn we al vroeg terug gereden naar Liberia waar we in de werkplaats perfect zijn geholpen. De jongens vonden het geweldig om aan een Mercedes te kunnen sleutelen en hadden veel vragen over veel onderdelen die ze nog nooit hadden gezien. Gelukkig wel de dynamo welke snel was gedemonteerd en doorgemeten. Deze was in orde dus zat het probleem ergens anders. Na onderzoek van de bekabeling bleken 4 kabels zwaar te zijn beschadigd. Volgens de jongens misschien aan gevreten door een dier? De dynamo helemaal schoon laten maken en nieuwe kabels laten monteren.  Laat in de middag waren we weer op Finca Cana Castillo. Hier nog een dagje langer gebleven om wat  laatste klusjes en voorbereidingen voor Nicaragua te doen. Ondanks wat tegenslagen de laatste week hebben we genoten van al het moois en de dieren die we op de Finca hebben gezien: een luiaard, slingerapen, brulapen, krokodillen, leguanen en een  jong slankbeertje wat uit de boom was gevallen. We vonden Costa Rica  een mooi groen land, maar ontzettend duur en erg toeristisch. Het zal in onze herinnering altijd het land van de vele regen blijven! Op een bezoek na aan Frogs Heaven hebben we ons niet laten opzuigen door het ECO toerisme! Dat zal het verschil wel zijn tussen de toerist en de overlander!





















 

  
Powered by CMSimple