Wie zijn wij > Reisverslagen > 2017 - 2018 > Panama

Panama

's Morgens om 4 uur opgestaan om op tijd op het vliegveld van Cartagana te zijn en na een vliegreis van 5 kwartier kwamen we rond 8 uur aan in Panama stad. We konden met de bus naar de haven in Colon gaan, maar omdat we dezelfde dag de camper nog uit de haven wilden hebben samen met Marc en Vince een taxi genomen naar Colon. En natuurlijk zoals altijd nieuw in een land bleek achteraf dat we ondanks onderhandelen
toch veel te veel betaald hadden voor de rit! In Colon hadden we bij de Domino Pizza met Boris de scheepsagent afgesproken en na een telefoontje werden Ton en Marc opgehaald. In de haven hebben Ton en Marc  bij een temperatuur van 33 graden twee en een half uur in de auto zitten wachten tot Boris alles had afgehandeld en ze met de campers de haven uit konden rijden. De eerste stop was dus weer bij Domino Pizza waar Chantel en Vince zaten te wachten. Snel boodschappen gedaan en  naar Portobelo gereden alwaar we midden in het stadje overnacht
hebben.
 
De volgende dag na wat rondgewandeld te hebben in het stadje naar Puerto Lindo gereden omdat je daar mooi aan zee zou kunnen staan.  Helaas was er geen plaats aan de zee te vinden en als je al in de buurt van de zee kwam stond je achter een hoge muur!  Nadat we een internetkabel kapot hadden gereden en alle toegangswegen voor ons ontoegankelijk waren door de lage bomen zijn we terug gereden naar Portobelo en hebben de camper langs het fort net buiten het stadje geparkeerd. We hebben flink moeten onderhandelen over het parkeergeld. Men vroeg $ 30,- en
uiteindelijk ging men akkoord met $5,- per nacht. Na de harde onderhandeling waren ze ineens supervriendelijk. We konden stroom en water krijgen; konden gebruik maken van toilet en douche en mochten zelfs hun vriezer gebruiken! Ook zagen we dat ze een leguaan aan het slachten waren welke op de BBQ ging. We kregen een bordje leguaan met leguaaneieren en rijst aangeboden. Volgens Ton smaakte het prima. Chantel heeft het afgeslagen en kon zelfs niet zien dat Ton ervan aan het eten was. De dag erop bleek dat het hier een beschermd dier was!
 
De bevolking die we tot nu toe hadden ontmoet/gezien waren hoofdzakelijk van Afrikaanse afkomst waardoor we het gevoel hadden op het verkeerde continent te zijn beland. Verdere overeenkomsten met Afrika zijn dat je zeer op je hoede moet zijn want ze proberen je voor alles te veel te laten betalen. Een boottochtje  rond een eilandje koste $15,- maar na terugkomst moet je nogmaals $ 15,-  betalen voor de terugtocht en daarna ook nog eens $10 parkeergeld!!  Voor het vullen van een 5 kg gasfles moet je 7 1/2 kg gas betalen want volgens hen ging er 7 1/2 kg in.
Nawegen op de weegschaal mag niet, want dan worden ze boos! Men denkt dat de blanken wandelende geldautomaten zijn. Verder steken ze alles aan wat maar brand dus de halve tijd rijd of zit je in de rook! Van vuilnis verzamelen hebben ze ook nog nooit gehoord dus was het een grote vuilnisbelt! De enigste niet overeenkomst met Afrika is dat ze hier Spaans spreken!

Het busvervoer wordt hier verzorgd door de Diablo Roja. Dit zijn afgekeurde schoolbussen die vanuit de VS worden ge´mporteerd. Hier wordt de motor gereviseerd/opgevoerd en de bus van buiten en binnen opgepimpd. De bussen zien er schitterend uit en zijn veelkleurig! Ze rijden als maniakken en racen vaak met elkaar vandaar de naam Diablo Roja; Rode Duivel.

Na 2 dagen hebben we afscheid genomen van Marc en Vince nadat we twee en een halve week alles rondom de verscheping samen hadden geregeld. Na nog een dagje Portobelo zijn wij ook weer verder gegaan. In Panama moet je natuurlijk het Panamakanaal gaan bezoeken.

Het Panamakanaal is in 1914 geopend en verbind de Atlantische oceaan met de grote oceaan. Het kanaal is 80 km. lang. De schepen gaan door 3 sluiscomplexen en de passage duurt 8 tot 10 uur. Bij de Agua Clara sluizen hebben we de grote zeeschepen in de sluizen zien varen met aan beide kanten maar een paar centimeter speling. Ze gaan hier door 3 sluizen achter elkaar om 26 meter te zakken om weer op zeeniveau te komen. We hebben al heel veel sluizen gezien, maar om een containerschip met 42.000 containers aan boord door een sluis te zien varen is toch wel heel spectaculair. Als deze containers op vrachtwagens staan heb je een aaneengesloten colonne van 670 km lang!

Na het bekijken van de sluizen zijn we met de veerpont  naar de overkant van het kanaal gegaan om daar in het nationaal park San Lorenzo te overnachten. Hier zagen we agouti's (lijken net grote cavias), wasbeertjes en iguanas lopen. Vele zeearenden zweefden boven het fort en 's morgens werden we wakker van het gebrul van vele brulapen. Na het ontbijt zijn we richting de kust aan de Grote Oceaan gereden. Panama is zo smal dat je in 2 uurtjes van kust naar kust rijdt.

Aan de kust van de Grote Oceaan maken laaghangende takken en elektriciteit kabels de badplaatsen ontoegankelijk voor ons. Na het kapot trekken van meerdere elektriciteitskabels en het afbreken van vele takken en meerdere malen omkeren of honderden meters teruguit zetten,  lukte het ons met de nodige moeite toch een plekje aan zee te vinden bij restaurant " Pipa Beach". Omdat het zondag was moesten we tussen de strandhuisjes van de lokale bevolking wachten tot de parkeerplaats leeg was. Al direct kwamen er bewoners aan om ons een plaatsje aan te bieden in hun "tuin". Hun aanbod na een bedankje afgeslagen en op de parkeerplaats van" Pipa Beach" gaan staan na toch weer even een elektrakabel kapot te hebben getrokken ondanks dat Chantel met een grote stok langs de camper wandelde om al die kabels omhoog te houden! Hier troffen we ook weer andere  overlanders die we al meerdere malen hadden ontmoet in Colombia en  in Portobelo.

Na 4 dagen  zon, zee en strand zijn we vertrokken naar El Valle de Anton. Dit stadje ligt in een uitgedoofde krater op 600 meter hoogte omringd door bergen van 1000 meter. We mochten onze camper in de tuin van de plaatselijke brandweer parkeren en iedereen was zeer ge´nteresseerd in "de King".
Een van de bergen heet La India Dormida omdat de toppen van de bergen lijken op een slapende persoon. De legende is een soort Romeo en Julia verhaal. Hier is het verhaal dat de dochter van een lokale indiaanse chief verliefd werd op een Spaanse veroveraar. Een onmogelijke liefde in die tijd waardoor ze zelfmoord pleegde. El Valle is ook bekend vanwege de zeer zeldzame "Golden Frog" en de zondagsmarkt waar Ng÷be BuglÚ,  Embara, Kuna en Wounaan  indianen hun groente, fruit en souvenirs komen verkopen.

Omdat het zo goed als onmogelijk is om de  ernstig bedreigde gouden kikker in de natuur tegen te komen zijn we hem gaan bekijken in de plaatselijke dierentuin. Een vreselijk verouderde dierentuin met veel te kleine verblijven met daarin apathische dieren. De gouden kikkers, niet groter dan een centimeter of 4 zaten in terrariums. Hier zagen we ook nog diverse andere bijzondere giftige boomkikkertjes. Gezien de toestand van de dierentuin en de situatie waarin de dieren moeten leven zou je de dierentuin niet moeten bezoeken. Iedereen wil echter "de gouden kikker" zien. Of hij nu de gouden kikker genoemd word vanwege zijn kleur of vanwege de duizenden dollars die de mensen per dag naar de dierentuin brengen is ons niet bekend. Dat laatste is in ieder geval wel een feit! De markt viel tegen en was vooral op toeristen uit! De hele week maar vooral op zondag werden er bussen vol toeristen aangevoerd vanuit o.a. Panamastad. We hebben in El Valle ook de 60ste verjaardag van Chantel gevierd met slingers, taart, bier, wijn en uit eten!

Panama is een klein smal land en op sommige plaatsen in de bergen kun je zowel de Grote Oceaan als de Atlantische Oceaan zien. Hier aan de kant van de grote oceaan bemerken we een groot verschil met de regio rondom Colon aan de Atlantische Oceaan. We zien meer mensen van Indiaanse afkomst, nakomelingen van de Spanjaarden en minder mensen van Afrikaanse afkomst. Ook merken we dat de mensen behulpzamer, opener en minder belust zijn op onze portemonnee. Deze kant van Panama straalde ook meer rijkdom uit. Aan de kust zien we prachtige hotels en strandhuizen. In het binnen land kapitale villa's. Ook zien we hier veel Gringos oftewel Amerikanen die hier goedkoop vakantie komen vieren en goedkoop inkopen komen doen. De plaatselijke bevolking heeft het niet zo op deze Gringos en zien ons helaas ook vaak aan voor Gringos. Als we dan vertellen dat we uit Nederland komen worden ze ineens veel spontaner! Eerlijk gezegd moeten we toch ook even bekennen dat ons die Gringo tot nu toe ook niet zo bevalt!

Nadat we in El Valle uitgezwaaid waren door de alle mannen van de brandweer zijn we naar Nata gereden aan de Inter Americana, zoals de Panamerican Highway  hier heet. In Nata hebben we een bezoek gebracht aan een van de oudste kerken die door de Spanjaarden is gebouwd. Daarna verder naar Santiago waar we inkopen gedaan hebben in een gloednieuwe supermarkt waar werkelijk alles te krijgen was! Op het parkeerterrein werden we direct benaderd door een man die kwam vragen waar wij onze banden gekocht hadden. Hij had een oude truck met
dezelfde maat banden, maar kon deze nergens kopen  in zuid en midden Amerika. Wij dus ook niet en hem uitgelegd dat wij ze verscheept hebben in een container van Europa naar Uruguay. In Santiago ook nog even gekeken bij een paar garages die aanbevolen werden om de camper eventueel een inspectiebeurt te geven! Daar zien we voorlopig toch nog maar even van af!
 
Een eind  buiten de stad bij Campamento Evangelico "La Buena Esperanza" weer een mooi plekje gevonden. De beheerders van het terrein, Heinz en Erica (beiden Zwitsers)  heten  ons van harte welkom en we kregen een mooi plekje aan een klein meertje. Hier hebben we de tijd gebruikt om wat klusjes en voorbereidingen te doen aan "de King" om deze straks een half jaar te stallen! We mochten gebruik maken van de werkplaats, van de wasmachine en alles wat er aanwezig was. Bij vertrek kregen we naast "de bijbel" nog een eigen gebakken brood mee!

Na de klusdagen zijn we naar Las Lajas gereden, een klein plaatsje aan zee. Het heeft een 15 km lang zandstrand achter de palmboombossen waar we bijna de enigste aanwezigen waren. Alleen op zaterdag en zondag kwamen er nog wat mensen die gewoon in de buitenlucht overnachten of de gehele nacht doorfeesten bij ronkende motoren om de accu's op pijl te houden voor de 1000 watt muziekinstallatie in de auto! Naast de muziek hebben we nog een aantal dagen genoten van het prachtige strand en de gezelligheid in camping/bar "Johnny FiŰsta". Ook hadden we hier weer redelijk goed internet waardoor we alles rondom onze terugkeer naar Nederland hebben kunnen regelen. Stallen camper; vervoer van David naar Panamastad, verblijf in appartement van de VTGroup in Panamastad, vervoer naar vliegveld, vervoer bij aankomst in Frankfurt, aanmelden van auto's als we thuis zijn, zorgen dat we direct weer aan de slag kunnen bij onze werkgever enz........ Ook tijdens onze reis hebben we dus het nodige te regelen!

Na deze dagen van regelen zijn we eerst even langs de douane in David gereden zodat we weten waar we moeten zijn en hoe alles in zijn werk gaat t.a.v. het stallen van "de King" tijdens onze periode in Nederland. Daarna doorgereden naar Boquete wat op 1000 meter hoogte omringd door vulkanen van 2300 tot 3200 meter hoogte ligt en waar de temperatuur erg aangenaam is in vergelijking met de temperaturen op zeeniveau. In het dorpje rondgereden om een plek te vinden om ons voor een paar dagen te installeren. Er was weer eens een keer een wegomlegging en we kwamen in achterafstraatjes met laaghangende elektriciteitskabels terecht  waarvan we er weer een achter de luiken van de camper bleef hangen en met een flinke knal in tweeŰn brak. Omdat de wegen steeds smaller werden moesten we omdraaien en dezelfde weg weer terug waar inmiddels een file stond. Men stond te wijzen naar de kabel die op straat lag en schijnbaar had niemand in de gaten dat wij de boosdoeners waren. Omdat het een smalle straat was stond er al gauw in beide richtingen een file van toeterende auto's die zich langs ons en de kabel die op straat lag wurmde. Personenauto's konden er nog tussendoor; vrachtwagens niet! Uiteindelijk is Chantel uit de auto gestapt en heeft met de speciaal door ons ontworpen bamboestok om kabels omhoog te houden de weg ook voor ons vrij gemaakt. iedereen stond er bij te kijken waarna er een applausje volgde voor onze Nederlandse heldin!  Daarna vonden we een mooi plekje om te staan op een parkeerterrein tegenover de brandweerkazerne. Het parkeerterrein was alleen maar geopend van 8.00 uur tot 18.00 uur maar we kregen een sleutel van de poort zodat we er toch op en af konden Alles in  Boquete was gericht op wandeltochten in de bergen. Zo kon je 14 km bergop wandelen naar de rand van de vulkaan alwaar je zowel de stille als de Atlantische oceaan kon zien.

Op de dag van vertrek naar Panama city wilden we vroeg vertrekken uit Boquete. Toen we het parkeerterrein wilden afrijden en Chantel met de stok de kabels omhoog stond te houden sloeg "de King" af en wilde niet meer starten. Ook na verschillende pogingen sloeg hij niet meer aan. Conclusie: geen brandstof, dus weer lucht in de dieselleidingen. De cabine kon niet omhoog i.v.m. de elektriciteitskabels waar we precies onder stonden. Ton met zijn zojuist schoon aangetrokken kleding onder de camper gekropen en met de handpomp diesel gepompt. Na dit verschillende malen gedaan te hebben sloeg hij weer aan en konden we weer verder tot we vlak voor we David weer stil kwamen te staan door een wegblokkade en stakingsmars van bouwvakkers. Gelukkig konden we na een half uur weer verder. Bij de douane aangekomen ging alles voorspoedig. De benodigde papieren waren in een half uurtje geregeld. Zonder deze papieren en een stempel in het paspoort kom je Panama anders niet uit zonder auto!
 
Met de taxi naar de busterminal en we konden nog juist met de bus van 10.00 uur mee voor de reis van 7 uurtjes naar Panamastad. De 7 uurtjes werden 9 uur omdat we onderweg in de file kwamen te staan omdat er een ongeluk was gebeurd. Iedereen kon via een omleiding verder behalve de bussen omdat deze te hoog waren voor de elektrakabels op de omleidingroute! Blijkbaar kunnen vrachtwagens en bussen alleen maar de Pan-American volgen. Na zelf drie keer een kabel te hebben kapot getrokken is dat de conclusie! Bij aankomst in Panama-city ons met de taxi naar het appartement van de VT-Group laten brengen, maar de chauffeur kon het gebouw niet vinden. Achteraf bleek dat we te actief waren geweest in onze vertalingen. We hadden "White" vertaald in "Blanco" en dat had niet gemoeten.  Nadat dit probleem was opgelost bij het White gebouw aangekomen alwaar geen sleutel bleek klaar te liggen en welke ook niet zo snel te vinden was. Na wat telefoontjes werden we voor een nachtje ondergebracht in Hotel Country Inn aan de ingang van het Panamakanaal.

De volgende morgen kregen we een telefoontje dat de sleutel terecht was en dat we werden opgehaald om bij het appartement te worden afgezet.  Nog even een klein toeristisch rondje gereden over de Amador Causeway. Dit is een grote dijkweg  gemaakt van het puin en de grond welke vrijkwam bij de graafwerkzaamheden van het Panama kanaal en welke nu 3 kleine eilandjes met elkaar verbindt. Via de Cinta Costera; wederom een autobaan welke in zee is aangelegd naar het appartement gereden. Deze autobaan word overigens iedere morgen van 5 tot 7 uur afgesloten voor wielrenners en tourfietsers die er trainen. In de weekenden zelfs tot 11 uur! Het appartement was op de 37ste verdieping met een prachtig uitzicht over de zee en een deel van de stad met zijn wolkenkrabbers.

De Panamezen zijn erg trots op hun land en in gesprekken is bij hun alles mooier en beter! Meestal denken ze dat wij Amerikanen zijn en nadat we verteld hebben dat we Nederlanders zijn krijgen we direct te horen dat Panama zich gekwalificeerd heeft voor het WK in Rusland en Nederland niet. Op voetbalgebied zijn ze momenteel dus beter dan Nederland en dat ze hier in Panama trots zijn dat ze zich voor het eerst hebben gekwalificeerd voor het WK konden we overal zien. Overal in Panama zie je grote billboards over het WK 2018 in Rusland en in de winkels zijn nu al allerlei artikelen met WK 2018 erop te koop. De president heeft de dag dat ze zich gekwalificeerd hebben voor het WK tot nationale feestdag uitgeroepen!

De laatste dagen in Panama hebben we nog even het oude stadscentrum bezocht en inkopen proberen te doen in Allbrook Mall, wat het grootste inkoopcentrum van Panama is. Verder nog wat rondgewandeld door de stad en de conclusie getrokken dat Panama buiten het Panama kanaal eigenlijk helemaal niet zo veel te bieden heeft. Misschien zijn we na al die jaren wel een beetje verzadigd en word het tijd om weer even een half jaartje met andere zaken bezig te zijn dan reizen! Een half jaartje werken en ons reisbudget weer even aanvullen! In September hopen we dan weer met volle teugen te kunnen genieten van onze volgende etappe: Panama, Costa Rica, Nicaragua, Honduras, El Salvador, Guatemala, Belize en Mexico.



á

  
Powered by CMSimple