Wie zijn wij > Reisverslagen > 2017 - 2018 > Colombia

Colombia

Omdat we van andere overlanders hadden vernomen dat het erg druk was aan grens i.v.m. vluchtelingen uit Venezuela waren we er al vroeg aanwezig. Deze keer hebben we zowel aan de Ecuadoriaanse als aan de Colombiaanse kant gebruik gemaakt van het loket dat speciaal voor ouderen, zwangere vrouwen, mensen met kinderen en gehandicapten is. Na 2 uurtjes waren we klaar en hadden we alles geregeld. Dat betekend dat we in de toekomst toch maar wat vaker toe gaan geven aan de grijze haren en onze leeftijd! Aan de grens kwamen we veel motorrijders uit Colombia tegen die op weg waren naar Lima om daar de start van de Dakar te gaan bekijken. Goed materiaal hebben ze hier in Colombia wel! Allen reden op BMW's, Kawasaki's, Yamaha's of KTM's








Net buiten Ipiales zijn we richting de pelgrimskerk , kortweg Las Lajas gereden. Bij de teleferico ( gondelbaan) konden we parkeren en we mochten er ook blijven overnachten. Met de gondel naar Las Lajas gegaan. Op de plek waar de kerk is gebouwd heeft een klein meisje, Rosa, in 1745 een aantal malen Maria gezien. Haar moeder ging regelmatig terug naar de plek waar deze verschijning was geweest, legde er bloemen neer en stak er kaarsen aan. Toen Rosa heel erg ziek werd en bijna dood was heeft haar moeder haar meegenomen naar de grot waar Rosa Maria had gezien en zij werd weer beter. Men heeft er eerst een kleine gedenkplaats gemaakt alvorens er in 1944 een kerk te bouwen op een brug 45 meter boven een ravijn. Nu is het een pelgrimsoord. We hebben de kerk van alle kanten bekeken en vooral de plaats waar de kerk is gebouwd is erg bijzonder. Het dorpje leek veel op de Europese pelgrimssteden met overal winkels en kramen met religieuze souvenirs. Je kon hier ook een ritje maken op een compleet over de top aan aangeklede lama. Verder veel eettentjes waar je cuy of te wel cavia, kon eten.
 
De dag erop verder naar Popayan. De route was schitterend. We reden door een prachtig groen berglandschap met veel hogen bergen en diepe ravijnen. De weg was erg bochtig en we reden afwisselend van hoogtes van 3300  naar dalen van 450 meter hoogte. Bijna de gehele 350 kilometer hebben we in de derde versnelling gereden. Het verkeer is hier een gekkenhuis, inhalen voor of in de bocht, afsnijden, te pas en te onpas op de rijbaan stoppen en soms heel hard rijden. Vonden we dat ze in Peru als gekken reden en in Ecuador als idioten; hier rijden ze als waanzinnigen. Daarnaast moet je nog rekening houden met op de gekste plaatsen aanwezige verkeersheuvels, de nodige wegversmallingen en ontzettend veel bromfietsen die je zowel links als rechts inhalen. Je moet dus erg alert zijn en goed anticiperen op wat er allemaal op de weg gebeurd. langs de weg en vooral bij bruggen was veel militair vertoon aanwezig, maar deze waren super vriendelijk en staken steeds hun duim op als we langs kwamen. Eerst dachten we dat het een begroeting was, maar later bleek dat ze aangaven dat het veilig was! Ook was er veel politie op de been die ons ook erg vriendelijk begroeten en overal lieten doorrijden!

Omdat het bijna oud en nieuw was stonden er langs de weg overal poppen die het oude jaar voorstellen. Soms stonden kinderen langs de weg met een pop om geld te vragen. Een andere keer stonden ze er met waterslangen om het langskomend verkeer nat te spuiten en dan weer werd het langskomend verkeer bekogeld met zakjes water of er hing een touw of ketting over de weg om je tot stoppen te dwingen en wat geld te geven. Er waren ook dorpen waar alle "oude van dagen" langs de weg zaten of stonden te bedelen. Het was een vreselijk gezicht met name omdat ze op plaatsen stonden waar ze beslist door andere familieleden waren neergezet.

Onderweg kwamen we door de stad Pasto alwaar we in eerste instantie wilden afslaan om over de "Trampoline del Muerte" via Mocoa naar San Agustin te rijden. De "trampoline del Muerte" was echter  gestremd  vanwege het slechte weer van de laatste dagen en een vulkaan die op uitbarsten stond.

Sommigen moesten onderweg allerlei toeren uithalen om aan een extraatje te komen voor oud en nieuw, maar velen kregen het extraatje op een presenteerblaadje! We zagen onderweg een gekantelde drankenwagen langs de weg liggen, welke geheel werd leeg "geplunderd" door  de bevolking onder het toeziend oog van de politie die het verkeer stond te regelen. Tot wel 25 kilometer na het ongeluk zagen we nog steeds mensen met de buit lopen of rijden welke bestond uit vooral bier en flessen sterke drank. Geloof maar dat deze mensen een geweldige jaarwisseling hebben gehad.

Even buiten Popayan op camping Ecoparque Reyos Del Sol een plaatsje gevonden om oud en nieuw te vieren. De volgende dagen kwamen er wat meer overlanders  op de camping aan tot we uiteindelijk op 31 december met 6 campers en 14 personen waren. Op Oudejaarsdag zijn we met de bus naar Popayan gegaan om nog wat inkopen te doen en om de historische binnenstad te bezoeken. Popayan staat bekend als de witte stad.

Oudejaarsavond hebben we gezamenlijk met alle overlanders gevierd. Het was een internationaal gezelschap van Brazilianen, Oostenrijkers, Fransen, een Zwitser en de Colombiaans /Peruaanse  campingeigenaars. Iedereen had iets lekkers te eten gemaakt voor bij de BBQ en de nodige drank meegebracht. Genietend van eten, drinken en elkaars gezelschap hebben we het oudejaar uitgeluid en het nieuwe ook goed begonnen. Het was heel gezellig en we gingen dan ook pas rond drieŽn ons bed opzoeken.

Nieuwjaarsdag zijn we rond het middaguur vertrokken naar het bergdorp Silvia waar het elke dinsdag markt is en waar de Guambiano indianen uit de nabije bergdorpen hun groenten, fruit en traditionele medicijnen komen ruilen en verkopen. De Guambiano indianen wonen niet in Silvia zelf, maar komen op dinsdag naar het dorp om voornamelijk zelfgekweekte groenten en fruit te verhandelen. De meeste Guambianos zijn nog traditioneel en dat zie je aan hun felgekleurde kledij. De vrouwen kleden zich in een zwarte rok en felblauwe poncho, de mannen een felblauwe rok en een donkerblauwe of zwarte poncho. Zowel de mannen als de vrouwen dragen meestal een zwart bolhoedje en veel vrouwen hebben hetzelfde carrť kapsel. De vrouwen dragen ook witte kettingen, die soms wel een paar kilo kunnen wegen. In de hele regio zouden iets meer dan 20.000 Guambianos wonen. Ze willen niet veel contact met buitenstaanders, zelfs niet met de Colombianen. De Guambiano komen in kleurrijke chivas (vrachtwagenbus)  naar Silvia die ook weer volgeladen terugkeren. Deze bussen hebben stuk voor stuk prachtige felle kleuren en zijn met de hand geschilderd. Geen stoelen, maar houten banken en deurtjes in plaats van ramen. Naast het verhandelen van de spullen is het voor velen ook het wekelijkse gezellige uitstapje! Rond het middaguur zie je ze samen op een bankje zitten met een flesje drank en enkele uren later zijn velen al goed beschonken! Er zijn er bij die in de Chiva getild moesten worden!

Om vanuit Silvia in San Agustin te komen moesten we de Andes over. Dit werd een tocht van 140 kilometer waar we 7 uur over hebben gedaan. De weg was deels onverhard en we konden er maar 10 tot 15 km. per uur rijden. Er moesten kuilen en scherpe stenen worden omzeild. Omdat het een verbindingsroute is tussen west en oost Colombia reden er de nodige bussen, vrachtwagens met lange opleggers en personenauto's. Het is hier vakantietijd dus veel mensen zijn onderweg. De omgeving waar we door heen reden was erg jungleachtig met veel in bloei staande bomen, planten en bromelia's die overal op en aan groeiden.

San Agustin is bekend vanwege zijn archeologische opgravingen. Hier heeft men graftombes in de jungle gevonden van een onbekend volk. Deze tombes waren versierd met mooie stenen die bewerkt waren in allerlei figuren. De beelden worden vergeleken met die op de Paaseilanden en men denkt dat er misschien een connectie tussen de volkeren is geweest. Om deze te zien moesten we een pittige tocht afleggen door het park met de nodige beklimmingen en afdalingen. Tijdens het wandelen zagen we overal orchideeŽn aan de bomen hangen. Na nog een middag door het stadje gewandeld te hebben zijn we de volgende ochtend weer verder gegaan naar de Tatacoa woestijn.

Deze woestijn is eigenlijk geen echte woestijn omdat er nog te veel regen valt. Het is er wel erg warm en dat was ook direct te merken; alle dagen dat we er waren meer dan 35 graden!  De woestijn is bekend vanwege zijn prachtige sterrenhemel die hier goed te zien is omdat er geen lichtvervuiling is. We hadden hier een mooi vrij plekje gevonden midden in de woestijn. Het bleek echter geen rustig plekje te zijn. We hebben 3 dagen lang bijna onafgebroken bezoek gehad van zeer enthousiaste Colombianen die hier waren vanwege het lange vrije weekend. Er werden heel veel foto's van de camper gemaakt en iedereen wilde weten waar we vandaan kwamen. Ook de politie kwam langs om foto's en een praatje te maken en kwamen nog een keer terug toen ze enkele collega's opgehaald hadden. De dag erop kwamen ze langs rijden en riepen "Welkom Holland" door de speaker! Zelf zijn we twee ochtenden al vroeg een rondje gaan maken met de motor. Al vroeg omdat je levend verbrand als de zon schijnt. Deze scheen meestal 's ochtends en in de namiddag werden we elke dag getrakteerd op een flinke onweersbui! Na 3 dagen van rondleidingen geven in de camper zijn we weer vertrokken. We hebben genoten van de openhartige, vriendelijke, nieuwsgierige en altijd behulpzame Colombianen!

Ons  volgende doel was de Cocora vallei. Om in de Cocora vallei te komen moesten we weer de Andes over. Na de eerste  150 kilometer aan de voet van de Andes redelijk vlak  te hebben gereden moesten we weer aan de beklimmingen beginnen. Het werd bochtig en steil en niet alleen wij maar ook de zwaar beladen vrachtwagens hadden moeite om omhoog te komen. In de haarspeldbochten stonden mensen te regelen dat het dalende verkeer moest stoppen of zoveel mogelijk rechts ging rijden zodat het stijgende verkeer de bocht zo ruim mogelijk kon nemen om snelheid te houden en niet stil te vallen. Het was file rijden op deze drukke weg en regelmatig stonden we even stil. De afdaling was eveneens  erg steil zodat we in de eerste versnelling moesten rijden en naast de motorrem moesten we ook nog regelmatig bijremmen. Het was een hele klus om weer onder te komen en tegen het invallen van de duisternis kwamen we pas in Salento aan en hebben dan ook de eerste de beste parking genomen om te overnachten. Langs de gehele route door de Andes waren langs de weg bedrijfjes gevestigd die allemaal gespecialiseerd waren in de reparatie van de remmen. Dat zegt genoeg over de aanslag die er op de remmen gepleegd word! We dachten ongeveer 7 uur over deze route te rijden, maar deden er maar liefst 11 uur over.

De dag erop weer verder naar de Cocora vallei. De weg er heen was erg smal en bochtig en in Salanto hadden ze in het midden van de weg rode palen bevestigd om inhalen tegen te gaan. Hierdoor waren de rijstroken zo smal dat we alleen maar verder konden door over het trottoir te rijden! De Cocora vallei staat vol met waspalmbomen. Deze palmboom kan wel meer dan 30 meter hoog worden. Vroeger werd deze gekapt om van de was die uit de stam kwam kaarsen te maken. Dit werd gedaan tot er op het platteland elektriciteit werd aan gelegd. De vallei is erg toeristisch en er zijn dan ook volop campings, restaurants en souvenirshopjes. Verder worden er veel paarden verhuurd waarop je tochten door de vallei kon maken. Gezien eerdere ervaringen met ons paardrijden zijn wij maar te voet de vallei ingegaan. Ook hier bleken wij weer een aanvulling te zijn op het toeristische aanbod en werden we weer veelvuldig gefotografeerd en aangesproken. Na een dagje hadden we het hier wel bekeken en zijn we weer vertrokken richting Chinchina.

Onderweg naar Chinchina kwamen we Rob en Lucie op de fiets weer tegen. We waren ze in 2005 de eerste keer tegen gekomen in Iran, voor enkele maanden terug in Peru en nu dus in Colombia. Er was plaats om te stoppen dus even gezellig bijgepraat en wat foto's gemaakt. Heel bijzonder om elkaar hier weer te zien! In Chinchina zijn we naar HaciŽnda Guayabal gegaan om te overnachten op de koffiefarm en om een koffietour te maken. De weg er heen was erg smal en steil. Op een bepaald moment viel de King stil en er was geen beweging meer in te krijgen. In eerste instantie dacht Ton dat de koppeling kapot was maar toen bleek gelukkig dat het rechterachterwiel slipte op de spekgladde weg. Nadat de sperdifferentieel van de achteras  was ingeschakeld  reden we weer zonder moeite omhoog.
 
De koffietour was zeer informatief. We hebben veel geleerd over koffie en hoeveel handwerk het is voordat wij een kopje koffie kunnen drinken. De plukkers werken 11 uur per dag en verdienen ongeveer Ä 0.20 per kilo. In het plukseizoen kunnen ze ongeveer 100 kg per dag plukken, dus tel uit je winst! De koffie wordt nog geschild, gewassen en gedroogd op de haciŽnda voor het wordt verkocht aan een coŲperatie. De coŲperatie zoekt de bonen middels machines op kleur en maat uit alvorens ze kunnen worden geŽxporteerd. De koffiebonen worden altijd ongebrand geŽxporteerd omdat ze anders niet vers op de plaats van bestemming aankomen.

Toen we de volgende morgen klaar waren om te vertrekken vertelde de eigenaar Jorge dat de weg naar Medellin was afgesloten vanwege een landslide die een tunnelingang blokkeerde.  Noodgedwongen zijn we 2 dagen langer gebleven tot de weg weer vrij was. Verveeld hebben we ons niet. We zijn met de bus in Manizales naar de koffiefeesten geweest.  Het was er gezellig en druk met overal kraampjes en veel dans en muziek optredens. De andere dag zijn we met een collectiva naar Marsella, een zeer authentiek bergdorpje gegaan . In Marselle was een bijzondere begraafplaats en tevens waren er Botanische tuinen. De laatste hebben we niet bezocht omdat we het centrum van het dorpje te mooi en te gezellig vonden. Lekker gegeten en toen weer terug met de collectiva!

Na 2 dagen wachten op de koffiefarm was de weg weer vrij en konden we vertrekken. Via weer een mooie route door de Andes kwamen we in Medellin aan.  In Medellin vrij snel de goede weg naar Santa Elena gevonden alwaar de camping was.  Hier hebben we eerst een dagje gerelaxt  alvorens Medellin te gaan bekijken. Om in Medellin te komen moesten we eerst een stukje met de bus om vervolgens met 2 kabelbanen 1000 meter lager in de stad aan te komen. Hemelsbreed zijn het maar 7 kilometer maar door het hoogteverschil heb je te maken met een temperatuurverschil van 12 graden! Met de metro naar het centrum en daar in het historische centrum rondgewandeld. Het viel wat tegen, echt mooie gebouwen zijn er niet. Er staat veel in het teken van de kunstenaar Botero. Op diverse plaatsen in de stad is zijn de bronzen beelden van rondborstige  dames, heren en dieren te zien.
 
We zijn ook naar Comuna 13 geweest. Comuna 13 is een wijk in/tegen de heuvels van westelijk Medellin. In het verleden een van de gevaarlijkste wijken van Colombia. De wijk stond in de jaren 80/90 onder controle van gangs loyaal aan Pablo Escobar. Na de dood van Escobar in 1993 hebben verschillende gangs geprobeerd de controle over wijk te krijgen. Op 16 oktober 2002 begon het Colombiaanse leger de controversiŽle operatie Orion om de verschillende rebellengroepen omver te werpen. Meer dan 1000 politiemensen en soldaten omsingelden de wijk en zijn destijds ongeveer 100.000 inwoners. Hevige gevechten en veel doden waren het gevolg. Omdat medische hulp zoeken onmogelijk was door de belegering hingen de bewoners massaal witte vlaggen uit hun ramen. Deze actie zorgde voor het einde van de belegering. De bewoners uitten hun woede en frustratie hierna vooral in graffitikunst en andere vormen van kunst. Door de gehele wijk kun je deze graffiti (met in de hoofdrol vaak een witte zakdoek of vlag) nu bekijken. De wijk heeft zich de laatste jaren positief ontwikkeld. De bewoners moesten lopend dagelijks een flinke tippel de berg af en op maken om van en naar hun werk te gaan. Ongeveer 7 jaar geleden heeft de gemeente besloten om roltrappen aan te leggen om het woon-werkverkeer te vergemakkelijken.

De inwoners van Comuna 13 kunnen nu binnen zes minuten in de benedenstad komen, terwijl ze daar vroeger bijna een uur over deden. Niet alleen de roltrappen hebben ervoor gezorgd dat het beter gaat met deze buurt. Door deel te nemen aan allerlei sociale projecten proberen de bewoners het criminele imago van zich af te schudden. De vele weduwen, die hun man zijn verloren door de strijd tussen diverse bendes, verkopen nu allerlei zelfgemaakte souvenirs en verdienen zo op een eerlijke manier een inkomen voor hun gezin. In Comuna 13 worden voor de kinderen workshops "rappen" gehouden, zodat ze niet doelloos op straat hoeven rond te hangen. Eťn van de mannen geeft er rap-les.

Een andere weldoener uit Comuna 13 is de kunstenaar Gotcha. Hij maakt prachtige graffiti op de muren van de buurt, vaak met een boodschap. Ook geeft hij kinderen teken- en schilderles en geeft hij graag uitleg over hoe de buurt zich de afgelopen 10 jaar getransformeerd heeft tot een veilige en vriendelijke buurt. Deze muurschilderingen zijn ook in de wijk te zien. De roltrap is een klein onderdeel van het goed georganiseerde openbaar vervoer in Medellin. Het is de enige stad in Colombia met een metro en daarnaast zijn er een tram- en busnetwerk. De hoger gelegen delen van de stad worden ontsloten door kabelbanen. Alle lijnen sluiten goed op elkaar aan en met ťťn kaartje kun je onbeperkt overstappen. Voor de reis van en naar het station kun je gebruik maken van gratis fietsen.

We zijn een week lang in Medellin gebleven, maar dan vooral op de camping! We troffen er Mark en Vince uit Parijs voor de vijfde keer deze reis en ze hadden onderweg hier naar toe het nodige meegemaakt wat met een flinke borrel moest worden vergeten. De laatste twee dagen kwam het zonnetje er wat vaker aan te pas wat erg welkom was na drie weken lang  iedere dag de op de nodige regenbuien getrakteerd te zijn!

Vanuit Medellin naar Guatapť,  een van de mooiste stadjes van Colombia. Guatapť heeft zijn naam te danken aan de lokale Quechua taal. Guatapť betekent het landschap van stenen en water. Het dorp ligt op ongeveer 1900 meter hoogte waardoor het er nog relatief koel kan zijn. De huizen zijn zeer kleurrijk en prachtig versierd met reliŽf afbeeldingen aan de onderkant van de huizen.  Deze afbeeldingen noemen ze zolcalos. We hebben er heerlijk rondgewandeld en onze ogen uitgekeken vanwege zoveel moois. Ook kwamen we Nacho tegen, een van de makers van de vele zolcalos.
Een andere grote bezienswaardigheid in de buurt van dit dorp is el Penol de Guatapť. Een enorme monoliet die uit het landschap van meren verrijst en vanaf de top een prachtig uitzicht over de omgeving biedt.

Na een paar dagen genoten te hebben van al het moois en de leuke sfeer in Guatapť besloten om de Andes te gaan verlaten en zijn we in twee dagen naar Santa Marta gereden. Hier eerst wat inkopen gedaan en ons daarna op camping Casa Grande onder de palmbomen geÔnstalleerd.  Hier hebben we wat klusjes gedaan in en om de camper en genoten van het prachtige weer. We zijn nog een keer met de bus naar Santa Marta geweest om wat boodschappen te doen. Onderweg werden we aangehouden bij een van de vele checkpoints van het leger en de politie. Nu hadden we al vaker controles meegemaakt wanneer we met de bus reisden maar dan werden alleen de persoonsdocumenten gecontroleerd. Nu werd ook alle bagage gecontroleerd wat waarschijnlijk te maken had met de bomaanslag een paar dagen eerder in Baranquilla waarbij 5 politie agenten  werden gedood.

Op 31 januari was er de super blauwe bloedmaan. Dat is een combinatie van 2x volle maan in een maand, een maansverduistering en het moment waarop de maan het dichtst bij de aarde staat. Dit is heel zeldzaam, want de laatste keer was dit in 1866 te zien. Hier werd het groots gevierd met een super blue bloodmoonparty van 's avonds 7 tot 's morgens 7 uur. Het was een gezellig strandfeestje! De laatste dagen kwamen Mark en Vince ook aan op de camping. Zij waren via Cartagena gereden om eerst de verscheping te regelen. Elkaar weer van de nodige info voorzien waarna wij richting Cartagena zijn vertrokken om onze verscheping verder te gaan regelen. Inmiddels hadden we ook al het nodige mailcontact gehad met Enlace Caribe, de scheepsagent.

In Baranquilla, de enigste stad in Colombia waar carnaval groots gevierd word, waren ze al volop met de voorbereidingen voor carnaval bezig. We reden kilometers langs al opgebouwde tribunes. In Puerto Velero een mooi plekje gevonden op een schiereilandje. Helaas waaide het hier erg hard en 's nachts was het weinig slapen vanwege een op de wind schommellende camper. De volgende dag ondanks het mooie plaatsje en een lekker zonnetje weer vertrokken om een plaatsje te zoeken waar het niet zo hard waaide. Langs de kust bleef het echter hard waaien en uiteindelijke waren we sneller dan gepland in Cartagena.
 
Achter het Hilton hotel kun je direct aan het strand de camper parkeren. Het is een mooie plaats in zo een grote stad. Normaal staan er meestal meerdere Overlanders maar deze keer niet. Het bleek de dag van de "Virgin de Candaleria" te zijn. Dan komen er wel 1000 ruiters met hun paarden bijeen om rond de klok van 5 uur een tocht van 3 uur door de stad te maken. Het geheel werd opgeluisterd door muziek die in open pick-ups tussen de paarden mee reden. Het werd een gezellige tocht en een nog gezelligere avond. Tot in de vroege uurtjes werden alle paarden weer in de vrachtwagens geladen voor transport naar de haciŽnda's . De dag erop was de camperplaats voorzien van een mooie laag mest welke we alvorens ons definitief te installeren maar even met de schop verwijderd hebben.

Tijdens ons verblijf achter het Hilton hotel kregen we helaas nog te maken met een onvriendelijke gast. Velen zijn hier gek op lege bierblikjes en lege plastik flessen welke ze telkens tussen de vuilnis uithalen. Om hen tegemoet te komen zijn wij de blikjes en flessen apart gaan verzamelen. Iedere dag kwamen ze de boel ophalen en waren er erg blij mee. Dat je behulpzaamheid niet altijd beloont word werd duidelijk toen ze zaterdag weer de blikjes kwamen vragen. We leggen de Iphone even op tafel om ze de blikjes te geven en wederom een en al "Gracias, gracias". Toen we de IPhone wilden pakken om verder te gaan met de mail waar we mee bezig waren was deze echter ook weg! De lege blikjes werden ineens niet meer opgehaald dus duidelijk was wie de IPhone heeft. Via "Zoek mijn Iphone" hebben we de Iphone precies kunnen lokaliseren. Verschillende keren medewerking van de politie gevraagd, maar deze bleven verwijzen naar collega's. Uiteindelijk zelf naar de locatie gegaan waar hij moest liggen en daar eens goed rondgekeken. Het was een straatje van 20 bij 5 meter met wel 20 kleine kraampjes die allemaal 2e hands Iphones en Smartphones repareren en verkopen. Er lagen er duizenden. We weten zeker dat de onze daar tussen moest liggen, maar we kregen geen enkele medewerking in dit zeer lugubere straatje. We zijn dus maar met onze zoekactie gestopt en kopen straks in Holland wel een nieuwe! Omdat Ton altijd dacht dat dit hem niet zou overkomen natuurlijk ook niets op Icloud opgeslagen! Vriendelijkheid en behulpzaamheid word dus niet altijd beloond! Ook hier zit in iedere kist wel een rotte appel!

Heel veel overlanders rijden de Panamerican. Deze route loopt van Alaska naar Zuid ArgentiniŽ of omgekeerd. De Darien Gap tussen Colombia en Panama is een onderbreking in deze route bestaande uit een groot moerasgebied en jungle. Iedereen moet hier dus zijn vervoermiddel over dit kleine stukje gaan verschepen en dan krijg je in Colombia dus te maken met een maffia van scheepsagenten die onderling de prijs bepalen. Hoe het precies gaat weten we niet maar de prijzen zijn onevenredig hoog!

Wij moesten ons dus  bezig gaan houden met het organiseren van de verscheping naar Panama waarmee we overigens al enkele maanden geleden per email mee waren begonnen. Na enkele aanbiedingen van rederijen kregen we echter telkens te horen dat we de officiŽle boeking moesten doen via een scheepsagent. Verschillende mailtjes gestuurd naar scheepsagent  Enlace Caribe maar er kwam maar geen antwoord. Pas na een telefoontje van een campingeigenaar met Enlace Caribe kwam de boel op gang. We kregen een nummer om ook met whattsap te communiceren en vanaf dat moment waren de contacten prima. We kregen nog enkele andere aanbiedingen en uiteindelijk besloten om niet per LOLO maar per RORO naar Panama te verschepen. Een dag later kwam er al weer een bericht dat deze boeking "gecanceld" werd omdat het schip pas 3 weken later in Panama aan zou komen. We kregen weer een nieuw aanbod en deze keer weer van een andere rederij. De aanbiedingen werden echter ook steeds duurder, maar we hadden inmiddels weinig keus. Uiteindelijk alles definitief gemaakt en naar het kantoor gegaan om alle papieren te laten scannen en alle contracten te gaan ondertekenen. Daar kregen we te horen dat het schip twee dagen eerder arriveerde en dat we de camper dus twee dagen eerder moesten afleveren in de haven. De camper op donderdagmorgen naar de haven gebracht en daar de nodige zaken geregeld.

Vier dagen later, op zondag moesten we terug komen voor een drugscontrole in de camper. Gezien alle cocaÔne die hier het land word uitgesmokkeld hadden we daar wel begrip voor! De controle was echter lachwekkend! Deze werd uitgevoerd door een jong politieagentje welke volgens Ton nog in opleiding was. Van iedere kast die open moest maakte hij een foto en af en toe moest Ton een foto van hem maken dat hij iets aan het controleren was. Zo moest Ton ook foto's maken van blikjes bier waaraan hij aan het ruiken was! Het agentje speelde dus ook voor speurhond! Nog lachwekkender was het feit dat Ton foto's moest maken toen hij wat lucht uit de banden liet om te controleren of er geen poeder uit kwam in plaats van lucht. Toen een foto mislukt was moest er weer een nieuwe foto gemaakt worden en weer liet hij lucht af! Of dat die lucht op de foto te zien was! Hij controleerde gelukkig maar de helft  want ook bij hem liep ondertussen het zweet in zijn schoenen. De camper stond al 4 dagen in de volle zon en binnen was het wel 50 graden. Hij kroop nog even voor in de cabine en zag wat daar nog allemaal instond. "Claro" zei hij en met een knipoog vroeg hij of ik nog wat foto's wilde maken van hem voor in de cabine en klaar was kees. Alle deuren moesten nog even verzegeld worden waarna er natuurlijk nog even heel veel papieren moesten worden ingevuld. Naam, handtekening, vingerafdruk en paspoortnummer erop en toen was alles definitief klaar en konden we het haventerrein na nog twee maal gefouilleerd te zijn verlaten.

Nog een leuke anekdote tijdens de controle: We moesten de campers inleveren met lege niet aangesloten gasflessen. We waren met z'n tweeŽn en als eerste werd de camper van Marc gecontroleerd. Omdat we 's morgens vroeg geen ontbijt hadden gehad omdat de keuken in het hotel nog niet open was had Marc zin in koffie en vroeg wie er zin had in een bakkie. Daar had iedereen wel zin in en Marc opent het gashok en draait de gasfles open en gaat water koken voor de koffie. Iedereen genoot van een lekker bakkie en niemand van de douane en de politie maakte een opmerking over het gas. Overigens mag wel opgemerkt worden dat men niet snel werkt, maar wel met passie, grote vriendelijkheid, betrokkenheid en behulpzaamheid. Ook zei balen van de bureaucratie, al het papierwerk en bovenal de maffiamethode. Dit benoemden ze ook openlijk!

Omdat we in Cartagena moesten wachten tot ook de drugscontrole geweest was konden we pas laat een vlucht naar Panama boeken. Deze vluchten op korte termijn waren erg duur en zodoende  2 dagen langer in Cartagena gebleven om op woensdag met een goedkopere vlucht (verschil Ä 450,- P.P.) naar Panama te kunnen vliegen. Zonder camper hebben we ons verschanst in een hotel en hebben we noodgedwongen de toerist gespeeld en ons bezig gehouden met het bezoeken van de stad, goede restaurants en barretjes, want die hebben ze wel in Cartagena!

Colombia is een ongelooflijk afwisselingrijk  land met een aardige openhartige bevolking zonder buitenlandershaat; zonder overvallen en andere westelijke vooroordelen die meestal geschreven worden door mensen die er nog nooit zijn geweest! De stress rondom het verschepen en de gejatte Iphone hebben bovenstaande niet veranderd! We hebben genoten van dit land en hun bevolking.
 






  
Powered by CMSimple