Wie zijn wij > Reisverslagen > 2016 - 2017 > ArgentiniŽ

ArgentiniŽ

Na de snelle grensafhandeling zijn we eerst inkopen gaan doen in Concordia bij de Carrefour. We hadden tenslotte geen vlees, groenten en fruit meer omdat deze niet ingevoerd mogen worden. Dit heeft alleen maar te maken met mond en klauwzeer!  Nadat ook de tank weer gevuld was met diesel zijn we naar Federacion gereden. Een rustig stadje dat aan het stuwmeer "Grande Salto" ligt. Het word gedomineerd door de vele thermaal baden die er zijn. Aan Playa Baly een mooi rustig plekje gevonden en omdat het ons hier zo goed beviel zijn we er twee dagen blijven staan. Wat geshopt, gefietst en gewandeld tussen de Argentijnen die overal in de badjas rondwandelen op weg naar de thermaal baden! Bij vertrek zagen we 's morgens een briefje onder de ruitenwisser zitten. Het bleek een waarschuwing te zijn omdat we op een parkeerplaats aan het overnachten waren i.p.v. op de camping. We hadden ze al wel 20 keer langs zien komen en geen enkele keer hebben ze wat tegen ons gezegd. 's Nachts om 11 minuten over 4 durfden ze wel even een briefje tussen de ruitenwisser te duwen!

Ons volgende doel was een bezoek brengen aan het santuario van Gauchito Gil, wat "kleine cowbow" betekend. Gaucho Gil is een van de 2 Argentijnse heiligen, die niet door de katholieke kerk zijn erkend.  De andere is La Difunta Correa, de legende is dat Maria Antonia Deolinda Correa van de dorst is omgekomen in de woestijn in het midden van de 19e eeuw tijdens de burgeroorlogen. Haar kind had het overleefd omdat na haar dood haar borsten nog melk gaven. Door het hele land wordt ze herdacht door een fles water neer te leggen en een wens te doen. Vaak zie je dan ook grote bergen plastic flessen  langs de weg liggen. Meer dan een half miljoen pelgrims bezoeken het kleine stadje  Vallecito de provincie  San Juan waar haar graf zich bevind.

Gaucho Gil of te wel Antonio Mamerto Gil Nunez  werd in de 19e eeuw geboren in de buurt van Mercedes en was de Argentijnse Robin Hood. Hij stal van de rijken en gaf dit aan de armen. Ook had hij de gave om de toekomst te voorspellen zoals die van zijn eigen executie. De boom waaraan hij is opgehangen is, is er niet meer maar de plaats is een "heiligdom" geworden waar miljoenen mensen naar toe komen om Gauchito Gil een wens of bescherming te vragen of hem te bedanken voor het uitkomen van hun aan hem gevraagde wens of bescherming. Door het hele land zie je kleine en grote herdenkingsplaatsen voor Gaucho Gill, vaak met daar naast een berg met flessen water voor La Difunda Correa.

Bij de bedevaartsplaats was het zo ontzettend druk dat je de camper nergens meer kon parkeren. Achter de herdenkingsplaats was een groot weiland met allemaal BBQ's en wat toiletgebouwen. Het bleek een overvolle camping te zijn die zo verlopen bleek te zijn dat je er eigenlijk geld bij uit zou moeten krijgen in plaats van er voor te moeten betalen. We hoeven geen gebruik te maken van die faciliteiten en om de sfeer goed te kunnen proeven zijn we voor een nachtje de camping opgegaan. Het santuario bestond uit meerdere herdenkingsplekken. Er was een plek waar beelden stonden van Gaucho Gil en waar mensen samen met "hem" op de foto gingen. Velen waren in het rood gekleed en overal hingen mensen rode linten en vlaggen op en stak men rode kaarsjes aan. Een ander gebouw  hing helemaal vol met nummerplaten als dank voor zijn bescherming van de auto/personen op de weg. Weer een andere ruimte hing vol met kleding, fietsen, gitaren, foto's, bedankschildjes en overal stonden andere cadeaus voor Gil. Op een andere plaats was een soort altaar waar mensen in lange rijen stonden te wachten om Gil te bedanken en waar men honderden kaarsen aan stak, sigaretten, bier en rode wijn voor hem neer zette. Menigeen werd op deze plaats erg emotioneel. De gedenkplaatsen werden omringd door souvenirkraampjes en eetgelegenheden waar ontzettend  veel vlees op de BBQ lag. Ook was er "Gaucho Gil Bar" die 24 uur per dag open was en waar iedereen in rode kledij de hele nacht doordanste! Dit alles ging natuurlijk gepaard met de nodige alcoholische versnaperingen. Toen wij rond zeven uur weer opstonden was het een mooie zatte bende en op menig plekje zag je de bergen kots liggen. Toen de zwerfhonden begonnen met deze op te ruimen werd het voor ons tijd om snel te vertrekken.

Via ripio 114 welke in redelijke conditie was kwamen we na 110 km. aan in Colonia Carlos Peligrini wat midden in het Reserva Esteros Ibera ligt. Het was een klein dorpje wat in tegenstelling tot info uit reisboeken toch redelijk op toeristen voorbereid was. Op de eerste camping konden we niet onder de entreepoort door dus op naar de volgende camping. Deze was wel toegankelijk voor ons. Het was een mooie grote zeer nette camping waar we begroet werden door de eigenaar Pedro. Pedro was een Guarani indiaan. De Guari indianen zijn de oorspronkelijke bevolking van dit gedeelte van Zuid Amerika. Pedro heeft zijn hele leven hier gewoond en wist ons dus veel te vertellen over de natuur, de dieren en het Esteros Ibera. Tijdens een boottocht op het lago Ibera hadden we helaas te maken met regen maar we hebben toch veel capybary's, yacare's 
(kaaimannen)  en diverse vogelsoorten gezien.
 
De volgende dag begon het tegen het eind van de middag om ons heen te weerlichten. Na een uurtje begon het te regenen en niet zo zuinig ook. Mensen uit een pension uit het dorp kwamen vragen of ze samen met ons richting het noorden konden rijden voor eventuele recovery in verband met de slechte toestand van de weg. De volgende morgen regenden het nog steeds en kregen we te horen dat de ripio richting het noorden ook voor ons in de 4x4 niet te berijden was en dat we dus terug naar Mercedes moesten. Dit betekende dus even een omweg van maar liefst 360 km om weer op de zelfde plaats uit te komen. Dat kun je je in Nederland niet voorstellen! Na een uurtje of drie door 10 cm diepe modder glibberen kwamen we weer op de verharde weg aan. De camper had nog nooit zo onder de modder gezeten als na deze rit.
Nog steeds in de stromende regen en weerlichten ging het nu richting San Ignacio de Mini. Dit ligt in Noord ArgentiniŽ in de provincie Misiones. Na 36 uur onophoudelijk onweer en harde regen en storm werd het eindelijk droog en was de camper weer redelijk schoon door al de regen en opspattend water.

Begin van 1700 zijn hier en ook in BraziliŽ en Paraguay missies ontstaan die gezamenlijk door de katholieken en de Guarani indianen werden bestuurt .Ze zijn later vernield door oorlogen en opgeslokt door de jungle om rond 1930  weer te worden ontdekt. Vele missies staan op de wereld erfgoedlijst van de Unesco. Nadat we de ruines van San Ignacio de Mini hadden bekeken viel de missie van San Maria Loreto erg tegen. Dit was misschien een mooie plaats voor de archeologen, maar wij konden ons bij de hopen stenen moeilijk een voorstelling maken om wat het ging of gegaan zou hebben!

De streek hier staat ook bekend om zijn" mate" plantages. "Mate" is een soort kruiden thee die veel mensen in ArgentiniŽ en Uruguay de gehele dag drinken. Ze lopen met een thermoskan warm water onder hun arm en een speciaal voor de "mate" ontwikkeld theekopje in de hand rond. Het kopje zit helemaal vol met de "mate" blaadjes en ze blijven er steeds kleine beetjes warm water bij schudden. Ze zuigen de thee via een zeefrietje op. Het" mate" kopje gaat van hand tot hand en iedereen zuigt aan hetzelfde rietje.

Vanuit Loreto zijn we richting de grens met Paraguay gereden. Voor Posadas hebben we de camper nog even geheel moddervrij laten spuiten. Dit was hard nodig en gebeurde ook zeer zorgvuldig. Na een uurtje waren we bevrijd van alle modder welke volgens ons ook nog voor een gedeelte uit Afrika kwam! Aan de grens was het ontzettend druk. Veel Argentijnen komen hier even de grens over om in de stad Encarnacion in Paraguay    goedkoop  te gaan winkelen. We mochten de lange rij wachtende auto's voorbij rijden en zodoende waren we erg snel aan de beurt.  De militairen die alles controleerden waren zeer behulpzaam en gaven aan naar welke bureautjes we allemaal moesten. Na een klein half uurtje reden we ArgentiniŽ uit via de lange brug over de zeer brede rivier, de Parana. Op weg naar een voor ons nieuw land, Paraguay!

  
Powered by CMSimple