Wie zijn wij > Reisverslagen > 2015 - 2016 > lBrazilie

lBrazilie

Oktober 2015


In het grensplaatsje Chui na het uitstempelen en het inleveren van de tijdelijke invoerpapieren van de camper en de motor direct even getankt. Na de dure dieselprijs in Uruguay van Ä1.44 is het feest begonnen met Ä 0.73 per liter. Daarna naar de douane en immigratie van BraziliŽ een 3 kilometer verder. Deze keer kregen we geen tijdelijk invoerpapieren voor de auto en de motor maar alleen een stempel in het paspoort. We kunnen 3 maanden in BraziliŽ blijven en indien nodig ons verblijf nog met 3 maanden verlengen. Wil je langer blijven, dan heb je een visum nodig. In tegenstelling tot andere info was er ook geen controle op levensmiddelen, dus hadden we ook niet alles hoeven te verstoppen.  De eerste 100 kilometer waren erg saai. Daarna reden we 30 kilometer door wetlands waar we overal capybara's zagen liggen en lopen en zelfs otters zagen. Daarnaast ook nog ontzettend veel soorten vogels. De rest van de rit naar Rio Grande was weer erg eentonig.
 
In Rio Grande bij de eerste de beste supermarkt gestopt en eerst flink ingekocht. Hier ging ons feestje verder want alles is ontzettend goedkoop.  Vervolgens dwars door de oude stad naar de veerboot naar Sao Jose do Norte. De stad staat vol met prachtige oude panden die helaas erg verwaarloosd of onbewoonbaar zijn. Bij de veerboot aangekomen moesten we achter een rij vrachtwagens aansluiten. De veerboot die om 16.00 uur vertrok zat vol en we moesten dus wachten op de volgende veerboot. Om 16.30 uur kwam men ons vertellen dat de veerboot niet meer zou varen vandaag omdat deze niet vol zat. De volgende boot zou de volgende ochtend om 6.30 uur pas weer vertrekken.  We mochten de camper op het afgesloten en bewaakte haventerrein parkeren om daar te slapen. Hier waren we blij mee want we stonden in een niet al te veilige straat/buurt geparkeerd.  We hoorden veel muziek van de straat komen en Ton ging 's avonds nog een verkenningsrondje in de buurt maken om te kijken wat er allemaal te beleven was. Eerst dacht hij in een Braziliaans straatcarnaval terecht te zijn gekomen, zoveel vrouwen liepen er schaars gekleed rond. Er waren veel havencafťs  en de nodige etablissementen met dames van plezier. Ton werd ook enkele malen uitgenodigd om binnen te komen en de schaars geklede borsten werden geheel ontbloot om hem duidelijk te maken wat er te doen was. Hij heeft er wijselijk van afgezien maar kwam wel erg opgewekt terug. Belangrijkste conclusie van hem: Ze waren mooi en hadden allemaal cup FFFFFFFFFF!
 
De volgende morgen vroeg op zodat we om half 7 de veerboot op konden rijden. Deze werd tot op de centimeter vol gezet met auto's en vrachtwagens alvorens hij vertrok. In Soa Jose do Norte stond het water op de kade en moesten we door het water de veerboot afrijden. Het schiereiland is erg dun bevolkt. Af en toe rijd je door kleine dorpjes waar de mensen wonen in een soort tuinhuisje aan onverharde straten. De wegen naar de stranden waren erg slecht en erg nat. Mostardas was het eerste grotere dorpje wat we tegen kwamen. Hier wat rond gekeken. Het historische centrum bestond uit een straatje waarvan de helft van de gebouwen alleen uit een voorpui bestond. Hier vonden we geen goede overnachtingplaats  en daarom door gereden door het National Park Da Lagoa Do Peixe naar Mostardas Balneario. De rit erheen ging eerst door de bossen en later door een wetland waar we ook vaak kleine riviertjes moesten doorkruisen. Uiteindelijk nog een stuk door de duinen en toen kwamen we aan zee. Direct heel veel bekijks van de mensen uit het dorpje. Later kwam er een man uit het dorpscafť even een praatje maken en vragen of hij een paar foto's mocht maken. Wij waren de tweede overlandtruck  die hij gezien had. Na even zoeken op zijn Iphone liet hij ons de foto's en het filmpje van de andere truck zien. Het bleek de MAN-CAT te zijn van Jan en Clair Roos. Jan en Clair hebben we een paar keer ontmoet op een overlandtreffen in Nederland. Zo zie je maar weer hoe klein de wereld is.

Na twee heerlijke zonnige dagen in Mostardas Balneario zijn we weer vertrokken. Inmiddels kende het hele dorpje ons en werden we door de nodige mensen  uitgezwaaid. Na het zandpad door de duinen en de bossen kwamen we weer op de erg slechte hoofd weg. Deze weg wordt hier de Estrada do Inferno (de weg naar de hel) genoemd. Wij vonden het wat overdreven, maar in de loop der jaren zal deze ook wel verbeterd zijn! Na Porto Alegre werd de kust erg toeristisch. Bijna de gehele kust staat volgebouwd met hotels, resorts en grote waterpretparken. Toeristen zijn er nog niet, want blijkbaar zijn we een maandje te vroeg voor het mooie weer en het daaraan gekoppelde toeristenseizoen. Uiteindelijk kwamen we in de badplaats Torres uit. Het was een erg drukke chique badplaats waar we aan het strand geen mogelijkheden vonden om te overnachten. Omdat we een paar campers hadden gezien op de camping die we vlak voor Torres voorbij waren gereden zijn we daar heen gegaan. Helaas bleken deze campers hier het hele jaar te staan dus waren wij de enigste gasten. Nadat we waren verwelkomt door een aardig oud baasje hebben we direct maar gebruik gemaakt van alle faciliteiten van een camping. Alle was gedaan, de watertank bijgevuld, de toilettank schoon gemaakt en natuurlijk zelf een grote wasbeurt genomen!  Na een nachtje weer vertrokken op zoek naar een leuke vrije plaats. De campings hebben voor ons weinig te bieden.

Direct  buiten Torres kwamen we op de autosnelweg. Bij het eerste de beste tankstation met restaurant even gestopt om te kijken of we gebruik konden maken van WIFI. Er was inderdaad WIFI en we kregen ook het wachtwoord. Na even wat mailtjes te hebben gestuurd en de website te hebben bijgewerkt weer vertrokken. Na een honderd kilometer konden we weer van de autobaan af om via een kustweg naar Cabo Farol Santa Marta te rijden. In dit dorp staat de twee na hoogste vuurtoren van de Amerikaanse continenten en hij is steen voor steen in 1891 vanuit Schotland naar hier gebracht. Hier een plaatsje gevonden achter het strand midden tussen de vissersboothuizen. Hier stonden we een beetje beschermd tegen de harde wind. In de boothuizen werd de schade aan de boten hersteld en de netten geboet. Na een wandeling door het dorpje in de plaatselijke kroeg een biertje gedronken. Veel mannen zaten te kaarten in het kroegje.
 
Na een stormachtige nacht  weer vertrokken. Met een veerboot het lagoa Santo Antonio overgestoken naar Laguna. Hier aan de oever van het Lagoa geparkeerd. We zagen regelmatig dolfijnen zwemmen. Ook werd er door de lokale vissers met werpnetten gevist. Deze liepen een eind het water in en zodra er een dolfijn in de buurt kwam werden de netten gegooid. De dolfijnen joegen de vis op en deze werden dus een prooi voor de vissers. Het was een mooi samenspel tussen de dolfijnen en de vissers wat we in verband met de constante regen vanuit de camper konden volgen. Hier hebben we 3 dagen doorgebracht en zijn in de schaarse droge uurtjes ook nog een keer naar het historische centrum gefietst.

Na de regen drie dagen getrotseerd te hebben zijn we vertrokken naar Gapobara, een leuk vissersdorpje waar i.v.m. een lang weekend veel Braziliaanse toeristen waren. We konden de King aan de boulevard parkeren en hadden dus een prachtig uitzicht op de baai met de vissersbootjes. Elke morgen zagen we de vissers met hun vangst terug komen. De vis werd direct aan het strand gefileerd en verkocht. De vele meeuwen en gieren zorgden dat het strand schoon bleef door zich tegoed te doen aan het visafval. We werden de gehele dag veelvuldig gefotografeerd en aangesproken in alle talen. Als duidelijk werd dat we ook Duits spraken ging de conversatie vaak in het Duits verder. Hier in het zuiden wonen namelijk veel nazaten van Duitse emigranten en die spreken soms nog redelijk Duits. We werden door Karl Heinz en Mayra uitgenodigd voor een Churrasca (de Braziliaanse variant op de Parilla). We hebben een geweldig leuke avond gehad met heerlijk vlees, bier en Caipirinha's (een Braziliaanse cocktail) . Communiceren konden we met Karl Heinz in het Duits en met zijn zoon Murello en zijn vriendin Allessandra in het Engels. Na een heerlijk lang weekend met wel weer regelmatig veel regen zijn we weer vertrokken.
 
De volgende bestemming was het eiland Santa Catharina. Dit eiland is in Florianopolis door een brug met het vaste land verbonden.  Het eiland is erg toeristisch en staat bekend vanwege de mooie stranden en de vele surfmogelijkheden. In Barra de Lagoa hebben we het Tamar project bezocht. Dit is een organisatie die zich inzet  voor het behoud van de zeeschildpadden. Er waren een vijftal schildpadden te zien die in kleine bassins rondzwommen. We vonden wat er te zien was en de manier waarop erg tegen vallen maar we gaan er van uit dat ze veel en goed werk verrichten! We konden de camper hier nergens parkeren en hebben in het noorden toch een rustig plekje kunnen vinden aan het Praia do Mozambique. Dit lag in het Reserva Florestal do Rio Vermelho, een prachtig pijnbomenbos. Het weer was zoals de voorgaande dagen weer vreselijk  slecht en nadat het de hele nacht had geregend en zeer hard geonweerd zijn we 's morgens weer vertrokken. Het pad was een grote rivier geworden en ondertussen is de King aan de onderkant ook wel weer zoutvrij! In Lagoa aan het Lagoa da Conceicao, een zout binnenmeer, een leuk plaatsje vlak bij het centrum gevonden. Het weer was eindelijk wat beter dus hebben we kunnen genieten van onze eerste avond buiten met een BBQ. De volgende ochtend  besloten om verder naar het zuiden te rijden en op zoek te gaan naar rustiger oorden! In Pantano do sul met een mooi uitzicht op zee tussen de buien door af en toe lekker kunnen genieten van het voorjaarszonnetje. Zoals door de dorpelingen al was aangegeven eindigde de dag  weer met veel regen en onweer, soms zelfs met grote hagelstenen. 's Avonds de gehele avond kunnen genieten van een prachtig schouwspel van de bliksemflitsen boven zee en de eilanden. 's Morgens werden we weer wakker in een groot zwembad met duistere wolken boven ons. Weer tijd om te vertrekken dus!
 
In de stromende regen over de autobaan naar Porto Belo gereden en weer een mooi plekje aan zee gevonden. Ook hier weer continu regen en onweersbuien. De aggregaat draait ondertussen overuren want de zonnepanelen kunnen zonder zon hun werk niet meer voldoende uitvoeren! Na weer een dag van regen en alleen maar slechte weersvooruitzichten aan de kust  besloten om de reisroute om te gooien. Waren we voornemens om via Sao Paulo en Rio de Janeiro naar Salvador te rijden en van daaruit via Brasilia richting Pantanal; nu gaan we via Foz de Iguazu richting Pantanal. Onderweg eerst nog even een stop gemaakt in Blumenau , een zeer "Duitse stad", waar de oktoberfeesten waren. Deze oktoberfeesten worden elk jaar door meer dan een half miljoen Brazilianen bezocht . We zagen veel feestgangers in lederhosen en dirndljurken en aangezien we die niet hadden maar snel doorgereden. Ze waren wel overal te koop, maar onze maat hadden ze gelukkig niet! In Pomerode, ook een stadje met van origine Duitse emigranten een leuke plaats om te overnachten gevonden. Alles is hier Duits georiŽnteerd, de vakwerkhuizen, de straatnamen en de namen van cafe's en restaurants. In kneipe Schornstein hebben we ook het "oktoberfest" mee kunnen vieren. Er werden lustig biertjes en underbergjes gedronken en de stemming zat er goed in met ook alweer Duitse muziek. Iedereen was erg ingenomen met gasten uit Holland en we werden als speciale gasten ook alweer direct voorzien van verenigingsshirts en we kregen vrijkaarten voor Villa Germanica in Blumenau. Ook werden we verschillende keren uitgenodigd om in Juni 2016 als speciale gasten deel te nemen aan de grootste Stamtisch van de wereld. Helaas moeten we dan weer werken dus hebben we deze uitnodiging moeten slaan!

De volgende dag getwijfeld om weer verder te gaan maar uiteindelijk hebben we de Duitse streek achter ons gelaten en zijn we verder door een prachtige bosrijke omgeving richting Foz do Iguacu gereden. De heuveltjes werden bergjes en de temperatuur werd langzaam warmer. Na twee dagen rijden en overnachten bij tankstations kwamen we aan in een zeer warm Foz do Iguacu. De middagtemperatuur was maar liefst 42 graden en daarvoor waren we dus richting het binnenland gereden. In verband met deze warmte een goede camping opgezocht met een zwembad en 220 volt elektra zodat we de airco aan konden zetten. Camping Paudimar ligt op 5 km van de ingang van de watervallen en een 10 km buiten het centrum van Iguazu. Na een wasdag zijn we met de motor de omgeving maar eens gaan bekennen en hebben er een vogelpark bezocht. Parque des Aves heeft als doelstelling om bedreigde vogelsoorten te fokken en deze weer uit te zetten in hun natuurlijke omgeving. We konden door de grote kooien heen wandelen waar de vogels af en toe over je hoofd heen scheerden.

Vanuit de camping werd ook vervoer geregeld naar de Argentijnse kant van de watervallen. Om alle gedoe aan de grens te voorkomen hier mooi gebruik van gemaakt. De watervallen waren indrukwekkend, overweldigend en erg mooi! Het water van de rio Iguazu stort ongeveer 80 meter naar beneden in ruim 250 onderling met elkaar verbonden watervallen en hij is in het totaal 3 kilometer breed. Buiten de prachtige watervallen ook wasberen, kapucijneraapjes en leguanen gezien.

Na een dagje van relaxen aan het zwembad zijn we naar de Braziliaanse kant van de watervallen gegaan. Je wandelt door een Atlantisch bos, wat beschermd natuurgebied is omdat er niet meer zo veel van zijn. Vroeger was de gehele kust van BraziliŽ tot ver in het binnenland bedekt met deze bossen. Alvorens de watervallen te voet te gaan bekijken moest er eerst voldaan worden aan een lang gekoesterde wens van Ton. Vliegen met een helikopter en als je dat dan toch wilt vliegen wat is er dan mooier als rondvliegen met uitzicht op de watervallen. De vlucht was een geweldige ervaring en het zien van de watervallen vanuit de lucht was prachtig. Daarna te voet verder en het was wederom erg indrukwekkend. Vanuit BraziliŽ heb je een heel mooi zicht op de watervallenen en dan zie je eigenlijk pas hoe breed ze werkelijk zijn en van hoe hoog het water naar beneden stort. Men zegt hier ook wel dat de ArgentiniŽ de watervallen heeft maar BraziliŽ het uitzicht. Bij de Garganta Diablo (de duivels keel) konden we op een board walk erg dichtbij komen wat betekende dat we dus ook drijfnat werden. Nat maar voldaan het bezoek aan de watervallen afgesloten met een groot BBQ buffet.
 
De dag erop zijn we een bezoekje aan de Itaipu dam gaan brengen welke letterlijk en figuurlijk in het water viel. De waterkrachtcentrale voorziet Paraguay voor 80%  en BraziliŽ voor 25 % van energie. Het is een gezamenlijk project van deze twee landen. De dam is 8 kilometer lang en 90 meter hoog. Er gaat 700 kubieke meter water per seconde door heen. Het stuwmeer is immens groot en 40.000 mensen hebben voor dit project hun huis moeten verlaten. De excursie begon met een videofilm over de bouw van de dam. Daarna werden we twee uur in een open dubbeldekkerbus rondgereden over het terrein en over de dam. Na een half uur kregen we te maken met een complete wolkbreuk en het zicht was niet meer dan 20 meter waardoor we de rest van excursie hebben moeten missen. De tour ging gewoon door en de gids ging gewoon verder met zijn  praatje. Bij terugkomst dachten we wel aan een andere tour te mogen deelnemen om in ieder geval nog iets te kunnen zien van de dam, maar dat viel tegen. Na nog even duidelijk te hebben gemaakt dat we tickets hadden gekocht voor de dam en niet voor de watervallen werd er vreselijk gelachen. Met de motor terug naar de camping waar we rood aankwamen van alle opspattende rode klei die op de weg lag. Helaas een extra wasdag!

Camping  Paudimar is een prima camping met nette schone toiletgebouwen, een zwembad en zeer vriendelijk en behulpzaam personeel. 's Morgens stond er een gratis Braziliaans ontbijtbuffetje klaar. Braziliaans betekend veel verschillende soorten cake, andere zoete spullen en veel vers fruit. Kaas en vlees kennen ze niet bij het ontbijt! Op de camping hebben we ook leuke en gezellige ontmoetingen gehad met andere Overlanders en reizigers. Ook kwamen we er Charlie en Roos tegen welke we in maart 2014 in de Spaanse Sahara ook al waren tegen gekomen. Zo zie je maar weer hoe klein de wereld is!

November.

In drie dagen zijn we naar het 800 kilometer verder noordwaarts gelegen Bonito gereden. We reden door een  agrarisch heuvelland. Hier werd veel mais, suikerriet en katoen verbouwd. Vaak werken Fazenda's samen in coŲperaties en die hebben buiten de landbouw ook slachthuizen, meelfabrieken, supermarkten en wat al niet meer in eigen beheer. De veeteeltbedrijven hebben soms wel meer dan 4000 stuks vee rondlopen. We hebben in Guaira in het vissershaventje aan de Rio Parana overnacht, alwaar de rivier bijna 4 kilometer breed is.

Bonito  is een klein zeer toeristisch plaatsje. Het staat bekend om zijn heldere rivieren en  meren met grotten. Om de natuur te beschermen moeten alle te bezoeken plaatsen met vergunningen en gidsen worden geboekt. Dit gaat tegen redelijke prijzen. Een aantal dagen door gebracht op camping Rio Formoso. De camping lag aan de Rio Formoso waarin je kon zwemmen tussen de dorada's en onder kleine watervalletjes. Het water was zo helder dat je 4 meter diep tot op bodem kon kijken. 's Morgens  ontbeten we tussen de overvliegende toekans, ara's en vele andere vogelsoorten. Tegen de schemering werden we iedere avond getrakteerd op een luid concert van de krekels.

We zijn wezen snorkelen in een van de grootste attracties van Bonito; het Aquario  Natural. Dit moet je zien als een groot natuurlijk aquarium zonder glas! Het begon met het verstrekken van wetsuits, waterschoenen en snorkels. Daarna instructies hoe deze te gebruiken in het zwembad waarna we na een wandeltochtje van een halve kilometer door de jungle bij de rivier aankwamen. Het water in deze rivier is zo helder omdat de rivier vanuit het zand onder water ontspringt. We zwommen tussen vissen van wel 50 centimeter groot. Na een half uurtje snorkelen in deze bron hebben we 1 kilometer gefloated. Dat is al snorkelend je met de stroom van de rivier mee te laten drijven. We dreven tussen de rivierplanten en vissen door. Het was geweldig. Als afsluiting konden we via een handkabelbaantje ons in het water laten vallen. De excursie eindigde met een wandeling door de jungle terug. We zagen hier agouti's (soort knaagdieren) en pecarizwijnen rond lopen.

Onze volgende bestemming was Fazenda Santa Clara welke in de zuid Pantanal ligt. De Pantanal is een van de grootste wetlands ter wereld met een grote diversiteit aan fauna en flora. De reis erheen was er een van veel regen en onweersbuien. In Miranda hebben we de voorraad weer op peil gebracht en zijn daarna richting Corumba gereden. Na 130 km zijn we afgeslagen naar de Estrada Parque. Dit is een onverharde weg met vele houten bruggen. Het  is de oude weg naar Corumba. Na 22 kilometer kwamen we aan op Fazenda Santa Clara. Onderweg zagen we vele mooie vogels, kaaimannen, veel toekans en de blauwe hyacint ara's.
De camping lag aan een rivier waar regelmatig kaaimannen lagen te zonnen. We hebben er een boottocht gemaakt. De natuur was prachtig maar helaas hebben we weinig vogels en op kaaimannen na helemaal geen dieren gezien. Verder gewoon genoten van alles wat er voorbij vloog en liep op de camping. We zagen regelmatig de hyacint ara's maar ook de roodblauwe ara's voorbij vliegen en in de bomen zitten. Ook de toekans kwamen regelmatig voorbij vliegen achtervolgt door andere vogels. De toekans worden achtervolgd omdat ze de eieren uit de nesten stelen. Tijdens een wandeling zagen we ook pecari zwijnen en wasberen lopen. 's Avonds werden we verrast door de crab-eating vossen die over de camping heen scharrelden om te kijken of er nog wat te verhapstukken viel!

Na 3 warme dagen van rond de 40 graden zijn we weer vertrokken en zijn de Estrade Parque verder afgereden richting Corumba ( de grensstad met Bolivia). Wederom veel vogels gezien waaronder lepelaars, de hout-ooievaar , de jabiru en op de weg zonnende kaaimannen. De brede rio Paraguay moesten we over met een zeer oud pontje voor een zeer nieuwe prijs! Nadat we in Corumba weer op de asfalt weg waren aangekomen zagen we 2 jabiruīs op een nest zitten en vele moerasherten. Omdat het nog vroeg was besloten om door te rijden naar Miranda. Overal lagen veel "verkeersslachtoffers" langs de weg waaronder kleine miereneters, een tapir, slangen en zelfs krokodillen. In Miranda overnacht op een grote parking bij een nachttemperatuur van boven de 30 graden en deze keer zonder airco! Het was een zweterig nachtje en erg weinig geslapen. Om 5.30 uur waren we al weer aan het rijden om via Campo Grande en Cuiaba richting Pocone te rijden. Het waren 3 lange dagen van rijden over een zeer drukke weg en overnachten op lawaaierige truckstops. Het verkeer bestaat voor 99 % uit grote vrachtwagencombinaties van 26 of 30 meter lang. Alle chauffeurs hebben blijkbaar rijles gehad van Ayrton Senna en vechten werkelijk om iedere meter! Eerst een paar dagen op Pousado 3 J (25 km ten noorden van Pocone) doorgebracht. Na 3 dagen van kilometers vreten was het heerlijk om bij een temperatuur van 38 graden regelmatig even verfrissing in het zwembad te zoeken.



Pocone ligt aan het begin van de Transpantaneira. Dit is een piste die 145 kilometer diep de Pantanal in gaat met 126 houten bruggen. Het is ook de enigste weg de Pantanal in. In 1976 wilde men Cuiaba verbinden met Corumba in het zuiden. Vanwege de bodemgesteldheid en milieuprotesten zijn ze na 146 km in Porto Jofre gestopt. Alvorens aan deze tocht te beginnen hebben we ons eerst een paar dagen op Pousado 3J geÔnstalleerd. We wilden ook nog de laatste info omtrent de gesteldheid van de piste en de bruggen. De een geeft aan dat het mogelijk moet zijn en de ander geeft aan dat het niet mogelijk is!! Veel verder zijn we dus wat info betreft niet gekomen. De campingeigenaar wist dat we zaterdagmorgen weer zouden vertrekken en kwam vrijdagavond ineens met een rekening in het engels vertaald met een vertaalprogramma op de computer. Na alleen nog maar behulpzame en nette vriendelijke mensen getroffen te hebben, bleken we nu te maken te hebben met een grote oplichterbende. Hij vroeg voor drie nachten 750 reaal wat omgerekend 195 euro is! Ook bij de receptie had hij ineens een papier opgehangen met: "camping daily 250 reaal"! Nou, voor de eerste keer deze reis weer eens verschrikkelijk boos geworden en hem duidelijk gemaakt met het vertaalprogramma op zijn computer wat voor een oplichter hij wel niet was! Uiteindelijk betaald wat het normale tarief op iedere camping is en hem duidelijk gemaakt dat we deze info ook als referentie op I-Overlander zouden zetten!

De ochtend erop zonder ze nog een blik waardig te gunnen vertrokken.  Aan het begin van de Transpantaneira hebben we 2 dagen op de camping Portal Paraiso gestaan. Bij het terrein op rijden moesten we over een veerooster waar we met de achterwielen doorheen zakten. Dit was een slecht voorteken voor de nog te nemen 126 houten bruggen! Het was ook hier erg warm en we hebben dan ook regelmatig verkoeling gezocht in het  zwembad wat uitkeek over de landerijen. Hier zagen we capybara's, rhea's met jongen, krokodillen en zelfs een tapir voorbij komen. Natuurlijk ook weer veel vogels zoals de hyacint en blauwrode ara en natuurlijk de tucan! Zowel de hyacintara's als de blauwrode ara's hadden hier op het landgoed hun nesten in de holen van de boomstammen zitten. Op de boerderij liet men ons een gele anaconda van ongeveer 3 meter zien die hier zijn slaapplek had onder een stapel hout.
 
Na 2 dagen aan de tocht begonnen naar Porto Jofre. De weg was in zeer goede staat en goed te rijden en de meeste bruggen waren ook goed te nemen. De meeste bruggen hadden ook een bypass zodat je er door de rivier omheen kon rijden.  Op een gegeven moment kwam er een slechte brug zonder bypass en met veel gekraak en planken die een halve meter omhoog kwamen bereikten we de overkant. Dat waren even extra zweetdruppeltjes en gelukkig hadden de daarop volgende bruggen weer een bypass. 70 kilometer voor Porto Jofre bij brug nr. 39 kwam er een eind aan onze tocht. Deze brug had geen bypass om er omheen te rijden en was in dusdanige slechte staat dat we er niet over heen durfden. Van de onder constructie was ook  een groot gedeelte weggerot en verdwenen. Om heelhuids met "Dancing king" verder te kunnen hebben we geen onnodige  risico's genomen en zijn hier omgedraaid.

Rustig terug gereden en genoten van alles op en langs de weg. Bij Rio Clarinho gaan kijken of we daar konden overnachten. Het pad was erg smal en de takken laag. Na de nodige dikke takken afgezaagd te hebben konden we er uiteindelijk toch komen. Na een 3 kilometer kwamen we bij de Pousada uit maar wij vonden het niets, dus zijn we weer vertrokken op zoek naar een andere overnachtingplaats. Bij Pousada  Rio Claro mochten we overnachten en dit zag er allemaal netjes uit. Ook had men een zwembad waar het lekker vertoeven was met 43 graden.

Dit jaar is men begonnen met een reconstructie van de houten bruggen. Voor de eerste 13 bruggen stond een tijd gepland van 300 werkdagen. Dit houd dus in dat alle bruggen pas over 10 jaar klaar zijn. De slechtste bruggen liggen aan het eind, maar men moet vooraan beginnen omdat men met het zware materieel en materiaal wat nodig is anders niet aan het einde kan komen.
 
We hebben een boottocht gemaakt op de Rio Claro welke zeer de moeite waard was. We hebben brulapen, leguanen, de neotropical otter (welke zeer zeldzaam is) en natuurlijk weer veel vogels gezien. De boottocht ging door een pracht natuurgebied en af en toe was de rivier geheel dicht gegroeid met waterhyacinten.
 
De laatste etappe in BraziliŽ was naar Caceres. Hier moesten we ons uit laten stempelen bij de Policia Federal. We hebben alle dieseltanks volgetankt omdat we wisten dat het in Bolivia soms moeilijk is om aan diesel te komen. We hebben de laatste nacht overnacht achter een pompstation in Caceres alwaar we ook nog even lekker zijn gaan genieten vaneen kilorestaurant . De prijs is in zo'n restaurant per kilo afgemaakt en je gevuld bordje word gewogen waarna je dus af moet rekenen wat je gegeten hebt. De volgende morgen naar de grens gereden en omdat we de dag ervoor al uitgestempeld waren konden we direct niemandsland inrijden!
We hebben vreselijk genoten van BraziliŽ, het is een mooi land met zeer vriendelijke en behulpzame mensen. We verheugen ons erop om volgend jaar hier weer terug te komen.



 


 


<><><> <><><>

  
Powered by CMSimple