Wie zijn wij > Reisverslagen > 2015 - 2016 > Bolivia

Bolivia

Aan de grens met Bolivia werden we direct aangehouden en wilde men even in de camper kijken. Ze zagen onze biervoorraad en gaven aan dat we dit niet mee mochten nemen. Na uitleg dat dit voor eigen gebruik was vroegen ze nog naar de rekening van het bier welke we nog hadden omdat we deze gepind hadden. De schouders werden opgehaald en we konden verder rijden. Over een hobbelpad kwamen we in San Mattias alwaar we de zaken met de politie en de douane moesten regelen. San Mattias leek wel een spookdorp, alles was gesloten met rolluiken en er was bijna niemand op straat te zien. Na wat zoeken en vragen aan die enkeling die op straat liep kwamen we bij het Immigratie kantoor aan. Op de deur hing een bordje "cerrado", oftewel gesloten. Aan de deur gevoeld en deze  bleek  gewoon open te zijn. De medewerkers wakker geschud en aan het werk gezet.  De stempels waren zo verkregen met een verhaal erbij dat we niet naar Santa Cruz konden. Wij begrepen het niet helemaal en dachten dat ze aangaven dat het douanekantoor dicht zou zijn. Door het verlaten dorpje naar de douane gereden.
 
Bij de douane aangekomen bleken deze wel gewoon aan het werk te zijn. We hadden van het paspoort, het kentekenbewijs en het  inreispapieren van de immigratie een kopie nodig. We hadden in de camper van alles een kopie behalve van het het inreispapier, dus terug naar het dorpscentrum op zoek naar een copyshop welke open was of open wilde maken. Op een muur hadden we "Change" zien staan dus ook nog maar eerst proberen om geld te wisselen.  Dit moest onder een bijna gesloten rolluik door via een luikje gebeuren. Daarna een kopie gemaakt bij een apotheker die wel nog geopend was! Met de benodigde kopieën terug naar de douane en toen bleek dat we ook voor de motor dezelfde kopieën nog een keer moesten hebben. Gelukkig waren ze nu zo vriendelijk om zelf een kopie te maken. Toen bleek dat er geen tijdelijke invoerpapier gemaakt kon worden voor de motor omdat die ook op Ton zijn naam stond. Blijkbaar kon het systeem geen 2 voertuigen registreren die op een en dezelfde naam staan. Er werd van alles op het auto invoerpapier geschreven en na wederom een grondige controle van de camper konden we gaan. Ook deze keer vonden ze dat we te veel bier bij ons hadden en meoesten we ze er weer van overtuigen dat het voor eigen gebruik was. Aangegeven dat Ton bijna jarig was en dat het voor het verjaardagsfeestje was! Al ons vlees uit Brazilië hadden we weggestopt en daar werd niet op gecontroleerd. Van twee reizigers uit de Oekraïne vernamen we nog dat er al twee dagen geen voertuig meer richting Santa Cruz was gegaan en dat hun hier gestrand waren en zelfs geen hotel of pension hadden kunnen vinden dat open was. Toen we ze mee wilden nemen konden we ze echter niet meer vinden!

Ons afvragend wat er toch allemaal aan de hand was vertrokken aan de tocht over een 500 km lang hobbelpad met veel wasbordvorming. Het eerste gedeelte ging nog door het verlengde van de Pantanal met ook veel houten bruggen en veel moerassen. Dieren zagen we niet meer zo veel als in Brazilië.

Een 75 km verder in Las Petas had de plaatselijke bevolking de brug geblokkeerd en werden we tot stoppen gedwongen. Toen Ton keek of we door de rivier konden werd deze ook gesperd met bielzen en later werd er achter ons nog een boom omgezaagd om de weg daar ook te blokkeren. Hier hebben we 28 uur bij een temperatuur van 40 graden en tussen de moerassen stil gestaan. Ieder uur werd er een hoop vuurwerk afgestoken dus slapen was er ook niet bij. Toen Ton aangegeven had dat het een stelletje (Secuestradores) gijzelnemers waren en dat ze daar in Holland 5 jaar voor in de bak moesten werd de blokkade achter ons opgeheven. Daar hadden we echter weinig aan want we moesten vooruit!!! Ze hadden de weg geblokkeerd uit onvrede voor de hoge energieprijzen. Er werd regelmatig met koffie en koud water rond gegaan.  Ook konden we gaan eten, maar op dat eten was ons maagdarm stelsel niet ingesteld dus hebben we dit afgeslagen. Het was een mengsel van bonen gekookt in de bouillon van twee koeienkoppen. Met stenen stonden de mensen de hersenen nog uit de gekookte koppen te slaan om deze op te peuzelen. Een delicatesse, maar even niet voor ons in deze situatie! Wij hebben maar weer een lekker Filet de Mignon op het vuur gegooid. De mensen kwamen regelmatig langs om een praatje te maken. De mannen liepen hier de hele dag rond met een dikke wang. Men kauwt hier cocabladeren, dan heb je geen honger en dorst en je blijft wakker zegt men. Ook Ton werd regelmatig de zak met cocabladeren voor gehouden.Na bezoek van de pers werd de blokkade omdat men niet meer eensgezind was opgeheven en konden we verder.  Het was inmiddels al donker maar toch besloten om door te rijden tot het volgende dorp.

Na een nachtje rustig slapen de weg vervolgd naar San Ignacio de Velasco. In San Ignacio de Velasco aangekomen de camper mooi achterwaarts onder een boom geparkeerd zodat deze met de deur richting trottoir stond en lekker in de schaduw. Na een poosje kwam de politie en werd ik gesommeerd om mee te gaan naar het bureau. Daar moest ik in een kamertje 1 1/2 uur wachten op de commandant die ze echter niet konden vinden. Daarna een politieagent duidelijk moeten maken dat ik geen overtreding begaan had en dan ook geen proces verbaal zou betalen. Na een uurtje tekenen van verkeerssituaties en veel heen en weer gelul kon ik eindelijk weer vertrekken. Ik werd door 4 agenten opgehaald in een jeep, maar moest alleen te voet terug naar de camper!
 
San Ignacio de Velasco  is onderdeel van de missionarisroute. Deze bestaat uit 9 stadjes met kerken en kloosters die gebouwd zijn door een Zwitserse pater Martin Schmidt en/of zijn leerlingen rond 1750. Ze staan allemaal op de wereld erfgoedlijst van de Unesco.  De kerk in San Ignacio de Velasco was erg mooi. Er is ontzettend veel tropisch hard hout in verwerkt. Na een hele nacht discomuziek te hebben moeten aanhoren 's morgens al weer vroeg vertrokken. De volgende dag hebben we nog de kerken/kloosters bezocht in San Miguel de Velasco, San Rafeal en San Jose de Chiquitos. De weg van 200 kilometer naar San Jose de Chiquitos was erg slecht. Ton zijn verjaardag heeft hij dus grotendeels achter het stuur doorgebracht met het ontwijken van kuilen en omzeilen van wasbord. Na de camper op het dorpsplein geparkeerd te hebben een lekkere verjaardagspint gedronken en ook nog een paar extra om het stof weg te happen.

De maandagmarkt in San Jose  zou volgens onze reisboeken schilderachtig zijn en voor de vele hier in de streek levende Mennonieten een ontmoetingspunt. De schilderachtige maandagmarkt was dezelfde markt als op de andere weekdagen en niets bijzonders.  Wel kwamen we er meerdere groepen Mennonieten tegen. Mennonieten zijn volgelingen van de Friese priester Menno Simons uit Witmarsum die leefde in de 16e eeuw. In Bolivia leven nog bijna 60.000 traditionele Mennonieten.  De landbouw is hun belangrijkste inkomstenbron. De Boliviaanse Mennonieten zijn oorspronkelijk afkomstig uit Rusland. De Mennonitische gemeenschap staat bekend om haar strenge geloofsregels. De gezinnen zijn groot, trouwen buiten de eigengemeenschap wordt niet geaccepteerd. Vrouwen dragen geen broeken, ze dragen wijde rokken, hebben lang haar en dragen witten hoeden. Alle mannen kleden zich hetzelfde; hoed, tuinbroek en een geruit overhemd. Vervoer gaat per paard en wagen. De taal van de Mennonieten is platdietsch. Ze wijzen moderne techniek af en hebben geen stroom of stromend water.

De markt was dus snel bekeken en besloten om naar Santa Cruz te rijden. Onderweg een paar keer proberen te tanken, maar of je krijgt niets of je betaald € 0,75 per liter extra omdat je een buitenlander bent! Uiteindelijk een vriendelijk meisje gevonden die ons de diesel tegen het Boliviaanse tarief wilde verkopen. We moesten de camper echter wel achter het pompstation parkeren en met jerrycans heen en weer lopen! Maar goed, sneller kun je  geld niet verdienen dus dit maar gedaan.

In Santa Cruz hebben we overnacht op de parkeerplaats van het Biocentro Guelbe. Helaas moesten we de volgende dag weer vertrekken omdat we niet van plan waren het park te bezoeken. Dus op weg naar Samaipata. Direct  buiten Santa Cruz werd het bergachtig. Het was een mooie route over een erg slechte weg. Door hevige regenval waren hier de nodige landslides geweest en waren grote delen van de weg verdwenen door het hoge water van de rivier.  Het is hier fruitoogsttijd en in de koele bergen werd langs de weg veel fruit verkocht. We hebben spotgoedkoop perziken, pruimen, ananas en bananen gekocht. In Samaipata aangekomen ons voor een "korte vakantie " op camping La Vispera geïnstalleerd.  Hier even lekker bijkomen na een 700 km stofhappen, kuilen proberen te ontwijken en wasbord proberen te omzeilen. Ook de King had inmiddels wat onderhoud nodig!

Na twee dagen van wat schoonmaken en relaxen bleek echter dat niet "de King" maar Ton aan onderhoud toe was! Ton kreeg 's nachts ondraaglijke buikpijn en snel was voor ons beiden duidelijk dat dit niet mis was. De nacht doorgeworsteld en bij het ochtend gloren meteen naar de eigenaren van de camping (dat een Nederlands echtpaar is) op zoek. Na deze eindelijk via wat andere mensen gevonden te hebben is Pieter met ons meegegaan naar het ziekenhuisje in Samaipata. De taxi stond ondertussen al klaar omdat iemand deze in het dorp gehaald had omdat de stroom uitgevallen was en er dus niet gebeld kon worden. In het dorpsziekenhuisje werd Ton meteen aan een infuus met pijnstillers gelegd en direct was ook hier duidelijk dat de situatie ernstig was. Pieter heeft in samen spraak met de dokter geregeld dat Ton in een ambulance naar Clinica Incor in Santa Cruz werd gebracht, 120 km verderop. Met zwaailicht en loeiende sirene scheurde de ambulance trachtend alle gaten in de weg te ontwijken naar Santa Cruz. Gelukkig was het een ambulance met Arco ( alle ramen continu open) zodat Ton zich met 2 handen kon  vast houden aan de raamspijlen omdat hij anders van de brancard af zou stuiteren. Chantel zat voorin met de haren regelmatig rechtop van angst. De medeweggebruikers hier in Bolivia houden geen rekening met een aanstormende ambulance en gaan nog even rustig inhalen. De verpleger die mee reed deed rustig een spelletje op zijn gsm. Af en toe vroeg hij de chauffeur om iets rustiger door de kuilen en over de hobbels te rijden omdat Ton bijna van de brancard afviel.

Na Twee en een half uur arriveerden we bij Clinica Incor. Hier werden direct alle voorbereidende zaken voor een spoedoperatie getroffen.  Regelmatig werd Chantel weggeroepen omdat er eerst betaald moest worden voor ze verder konden met de onderzoeken. Nadat er een deposito was betaald voor de kamer werd Ton naar de afdeling gebracht. Na een 3 uurtjes ging het dan eindelijk naar de OK. Diagnose: beknelde darm in een navelbreuk. Voor de lift was het weer even wachten en weer terug naar de kamer. Men was een papiertje van het hartfilmpje kwijt. Zelfs de rit in het bed over de gangen was onaangenaam. Kennen jullie het winkelkarretje waarvan een wiel niet goed loopt; nou, zo ging het daar ook met het bed! Links en rechts werd er tegen muren en deuren aan gereden.  Na weer een kwartier verder was het papiertje gevonden  en ging het weer richting OK. Na een operatie van drie en een half uur werd Chantel geroepen en kreeg van de chirurg te horen dat de operatie goed was verlopen en dat het goed ging met Ton. Opluchting!!! Men had 60 cm. darm verwijderd omdat deze al waren afgestorven. In een bekkentje werden de  weggehaalde darmen getoond en de chirurg liet foto's zien van de darmen die hij tijdens de operatie met zijn Iphone had gemaakt. Er moest direct  €400  betaald worden voor het gebruik van een hechtapparaat met nieten.  Na 4 uur op de vercouverkamer te zijn geweest kwam Ton weer terug op zijn kamer. Hier werd duidelijk dat men een stoma aangebracht en dat was wel even schrikken! Chantel mocht 24 uur per dag bij Ton blijven en kon op zijn kamer op een wat ongemakkelijk bankje slapen. Elke dag kwam er een heel team van artsen en coassistenten aan bed en werd Ton helemaal onderzocht. Ook kwam er twee maal daags een Cardioloog met een team assistenten even de pols voelen. Men had namelijk bij opname hoge bloeddruk geconstateerd. Deze was 150/90 wat voor ons normaal leek gezien de omstandigheden!  In Nederland volgens ons geen zaak om je over op te winden, maar hier vond men dat het moest worden behandeld. Daarvoor werden dus de nodige recepten uitgeschreven. De verpleging deed vreselijk hun best maar de taal was een grote handicap.  Hierdoor ontstonden de meest lachwekkende spraakverwarringen waar we regelmatig om hebben moeten lachen.
 
De twee laatste ziekenhuisdagen  stonden in het teken van het verkrijgen van de stomaspullen en medicijnen bij verschillende apotheken. Daarnaast nog meer dan een halve dag werk gehad om alles te betalen en vooral om de rekeningen te krijgen om in Nederland te declareren. Alles moest namelijk cash of met de creditcard afgerekend worden. Pas toen alles betaald was werd het infuus verwijderd en konden we vertrekken. Blijkbaar waren ze bang dat we zonder te betalen het ziekenhuis zouden verlaten, maar hun uitleg was dat er nog medicijnen in de infuusfles zaten. Met een taxi zijn we terug gegaan naar Samaipata. Pieter had de taxicentrale ingelicht dat er rustig moest worden gereden en dat deed de chauffeur dan ook. Tegen de avond waren we weer "thuis" en konden we nog snel even de familie inlichten over de laatste situatie.

Na 8 dagen moesten we op controle komen bij de cardioloog en de chirurg. Deze 8 dagen hebben we de situatie eens goed kunnen relativeren en allerlei opties bekeken hoe nu verder. Hier in de bergen is het een heerlijk weertje. Het is er een dikke 10 graden koeler als in Santa Cruz dus ideaal om goed te herstellen. Ons verder eens goed verdiept in het verzorgen van de stoma.

Voor de controles in het ziekenhuis een taxi voor de gehele dag geregeld. 's Morgens om 8 uur werden we netjes bij de camper opgehaald en na 3 uurtjes waren we in Santa Cruz. In het ziekenhuis werd ons geduld weer eens aardig op de proef gesteld.  Eerst het consult voor de cardioloog betalen en toen pas op controle. Toen moest er een E.C.G. gemaakt worden en weer betalen. Compleet nieuwe lijst met medicatie voorgeschreven en deze gehaald. De andere voor nog een € 100,- kunnen we dus weggooien. Hij was zeer tevreden en Ton moet zich binnen een maand in Nederland bij de cardioloog melden. Ja, sinds de opname is hij ook ineens hartpatiënt! Nooit nergens last van gehad en nu zou er van alles aan de hand zijn. Dat word in Nederland wel verder uitgezocht en vooralsnog slikt Ton dus netjes de bloeddrukverlagers!

Vijf  uur later konden we pas bij de chirurg terecht. Eerst weer betalen en deze keer cash. Ze wilden echter geen rekening geven en we hebben onze les geleerd. Geen rekening, geen geld! Een hoop gelach daar achter de balie en dus niet betaald en toch gewoon op consult! Ook de chirurg was erg tevreden over Ton zijn conditie. Hij had de rekening van € 400,- klaar liggen die ons al vier keer beloofd was en ook het medisch dossier lag al klaar. Verder heeft  hij de hechtingen verwijderd en dat voelde bij Ton direct beter aan. De dokter gaf verder nog aan dat Ton door het oog van de naald was gekropen.
Verder heeft hij een paper geschreven met toestemming om naar huis te vliegen. Alles met hem afgehandeld en hem vriendelijk bedankt. Daarna terug naar de balie om toch maar netjes te betalen, maar dan wel met een rekening. Na telefonisch overleg met de chirurg kregen we het consult gratis!

Tussendoor nog even naar de zorgwinkel gewandeld en voor een € 100,- aan nieuwe stoma artikelen gehaald. We worden nog professionals! 

Op de terugweg kwamen we weer in een wegblokkade terecht. Gelukkig werd die na een uurtje weer opgeheven. Na 13 ½ uur weer terug op de camping. Hierdoor kwamen we in het pikkedonker aan we kunnen jullie vertellen dat het een wilde rit was zo door de bergen over al die slechte wegen. En dan een drukste van jewelste omdat de weg vanaf 12 uur dicht was geweest. Iedereen wilde zo snel mogelijk weg en naar huis en dan wil je niet meemaken hoe dat hier gaat met al die inhaalmanoeuvres. Vooral de lange afstands bussen kunnen er wat van en hier zullen wij dan ook nooit in gaan zitten! De box vol stront bij Ton kan niet meer, maar met een zak vol stront kwam hij bij de camper aan!

Moe en blij dat alles naar omstandigheden erg goed ging in bed gekropen en heerlijk geslapen. Deze nacht koelde het af naar maar 11 graden en moesten we het dekbed weer tevoorschijn halen. De volgende ochtend direct maar weer plannen gaan maken en alles een beetje opgeruimd en ingepakt. We hadden besloten terug naar Nederland te gaan. In verband met een maximale tijdelijke invoer van drie maanden moest de camper Bolivia uit en besloten om deze rustig naar Uruguay te rijden waar de camper een jaar mag achterblijven.  Samen naar het dorp gewandeld en nog een mooie houten schaal gekocht. Ook nog even met een taxi naar het ziekenhuisje geweest om een kleine donatie te doen. Hier hadden ze tenslotte de situatie goed ingeschat en Ton met de ambulance naar Santa Cruz gestuurt. Met onze donatie waren ze erg blij, ze zouden er handdoeken of lakens van kopen. Die kunnen ze altijd gebruiken.
 
Nog afscheid genomen van Pieter en de volgende ochtend vertrokken voor onze trip van 2700 km. naar Uruguay. Bij het eerste het beste tolpoortje werden we aangehouden door de politie en deze wilden onze tijdelijke importpapieren zien. Aan de grens had men de motor op de papieren van "de King" gezet en volgens hun mocht dat niet en zouden we dus een bekeuring krijgen! Nou, die corrupte agenten even duidelijk gemaakt wat corruptie was en vertrokken!

In de grensplaats Yacuiba, tussen Bolivia en Argentinië bleek de weg naar de grens te zijn afgesloten vanwege de zaterdagse weekmarkt. We zouden op zondagmorgen weer verder kunnen. Om hier bij 40 graden een dag te wachten hadden we niet gepland en ook geen zin in! Nadat we hadden aangegeven dat we met spoed terug moesten naar Nederland mochten we ons eerst door allerlei smalle straatjes manoeuvreren. Hierbij bleven we een aantal malen achter laaghangende elektriciteit kabels hangen. Mensen gaven aan dat we gewoon door moesten rijden en dat hebben we dan ook maar gedaan. Gevolg: kabels doormidden getrokken en de kap van de dakventilator afgebroken. Mensen kwamen uit de huizen naar buiten omdat ze geen elektriciteit meer hadden. Uiteindelijk kwamen we toch weer bij de markt uit. In eerste instantie moesten we stoppen maar uiteindelijk mochten we toch doorrijden. Langzaam rijdend waarbij alle marktlui hun parasols, afdakjes en kraampjes opzij trokken zodat wij er door konden kwamen we bij de grens uit. Het douanekantoortje bleek midden op de markt te zijn en aangegeven door pionnen op straat. Na de papieren in orde te hebben gemaakt moesten we ons weer verder manoeuvreren tussen de marktkramen door. Ondertussen waren de marktlui erg boos en ook de politie was niet erg content met ons. Aangegeven dat we toch echt toestemming hadden van de agenten aan de andere kant van de markt. Vraag van de politie was nog hoeveel we er voor betaald hadden!!!!! Nou, niets!

Uiteindelijk waren we de markt gepasseerd en kwamen we bij het grote grensgebouw. Nadat we alles hadden geregeld moesten we nog langs een röntgenauto. Omdat het erg druk was met vrachtwagens vanwege het feit dat de grens eigenlijk dicht was zouden wij pas 's avonds aan de beurt zijn. Het was erg warm en pas 12.00 uur en ook aan deze kant van de markt hadden we geen zin om zo lang te wachten. Dan hadden we ons voor niets alle heisa op die markt op de nek gehaald! Ton de trui om hoog, zijn operatiewond en stomazak laten zien en aangegeven dat we een "problema medical" hadden en snel verder moesten.  Er werd even overlegd en via wat omwegen mochten we de grens over, maar niet zonder toch nog eerst twee keer door de röntgenwagen gescand te zijn.
 
De route door Argentinië verliep ook vlot. De wegen waren op een paar stukken na erg goed. Het was een saaie route door de pampa met als hoogte punten schildpadden, leguanen en vossen die de weg overstaken. Ook hebben we onderweg wel duizend kilometer veel last gehad van vlinders. Het leek wel of het sneeuwde!  De radiateur zat helemaal dicht met de vlinderlijkjes en deze hebben we dan ook regelmatig schoon moeten maken voor een goede koeling.

De grens naar Uruguay zijn we overgegaan in Gualeguaychu-Fray Bentos. Deze grenspassage staat ook niet bekend als de gemakkelijkste, maar was voor ons de snelste die we hier in Zuid Amerika hebben meegemaakt. Om lang wachten en allerlei controles en discussies te voorkomen maar direct aangegeven dat we een "problema medical" hadden. Zo waren we na 2700 km en 4 en een halve dag later in Artilleros waar we "de King" hebben gestald.

Toen begon het bellen met SOS international die de zaken van de ANWB alarmcentrale had overgenomen. Er moesten allerlei medische overdrachten van de Boliviaanse artsen worden gemaild. Dat was op dat moment een probleem omdat we geen internet hadden. Na wat rondlopen en vragen, vrienden van Danny en Fabiana gevonden en daar konden we gebruik maken van de WIFI. Na regelmatig naar de vrienden te zijn gewandeld om te  mailen en te bellen, kregen we woensdag laat in de middag  te horen dat Ton eerst een ECG moest laten maken in een ziekenhuis in Montevideo of Buenos Aires omdat de artsen in Holland geen toestemming gaven om te vliegen. Toen we aangaven dat we een uitdraai van een ECG hadden van de controle op 8 december mochten we deze mailen. Om 18.00 uur kwam het verlossende woord dat we terug mochten vliegen naar Holland en dat men ook al enkele opties had voor ons.

De eerste optie direct geaccepteerd. De volgende morgen moesten we om uiterlijk 11.00 uur op het vliegveld in Montevideo zijn. De tijd was erg krap en moesten we het nodige organiseren. Snel alles in orde gemaakt zodat we "de King" konden afsluiten voor 9 maanden. Omdat er geen openbaar vervoer was in Artilleros de buurman gevraagd of hij ons naar Colonia wilde brengen en dat was oké. Daar de bus genomen naar Montevideo en ons daar met de taxi naar het inmiddels voor ons bekende hotel laten brengen voor een korte nachtrust. Na een lekker ontbijtje de volgende morgen met de taxi naar het vliegveld.
Met Air Europa zijn we naar Madrid gevlogen. Hier moesten we overstappen voor een vlucht naar Amsterdam.  Helaas bleek op Schiphol onze koffer zoek te zijn en met een uurtje vertraging maar wel met onze koffer konden we in de Medical Assist Taxi stappen en zijn we via, via naar huis gebracht alwaar familie en vrienden blij waren ons weer te zien. Nu weer eerst gezond worden en dan weer snel terug naar Bolivia alwaar we de reis weer oppikken!


 

  
Powered by CMSimple