Wie zijn wij > Reisverslagen > 2014 - 2015 > Chili

Chili

Bij het passeren van de grens werden we deze keer erg grondig gecontroleerd op het illegaal meenemen van verboden producten zoals o.a. vlees, groenten, aardappelen, fruit,  noten, hout, houtskool, honing, eieren en zuivelproducten. De controleuse was deze keer een dame en onze ervaring is, zonder seksistisch te worden, dat de dames aan de grenzen veel strenger zijn dan hun mannelijke collega's.
 

Onderweg zagen we diverse malen een grijze vos en ook kwamen we alpaka's (een soort lama) tegen. De veerboot weer moeten nemen om op het vaste land te komen. Voor te overnachten zijn we naar Lago Blanca gereden. Helaas stond er overal een grote afrastering en konden we niet aan het water komen. Toen maar gewoon langs de ripio geparkeerd en na de regenbuien nog een avond wandeling gemaakt. Omdat we nog steeds met onze Afrika-Safari-Ogen rondkijken zien we vaak de meest bijzondere zaken. Nu zagen we een stinkdier, broedende banduria's en een gordeldier dat een hol aan het graven was. Van daaruit verder naar Puerto Natales. De route werd heuvelachtig, steeds groener en we konden de sneeuw op de Andes al weer zien liggen.  Puerto Natales is een gemoedelijk klein stadje met fel gekleurde golfplaten huisjes en daartussen de stenen vakwerkhuizen van de van origine Duitse stichters van het stadje.
 
Na een paar dagen Puerto Natales was het weer tijd om verder te gaan richting  het Nationaal Park Torres del Paine. Eerst nog even afgepast inkopen gedaan omdat we vanuit het  Park weer naar ArgentiniŽ gaan en geen zin hebben om al onze verse levensmiddelen aan de grens in te leveren.  De eerste avond aan de laguna Amarga op een pracht plaats overnacht met zicht op de Cuernos del Paine. Deze noemt men ook wel de versteende bliksemschichten. De vroegere bevolking, de Tehuelche, noemden het "de kreet uit steen". Omdat de wolken hier altijd tegen de Andes leeg regenen zie je hier een rijkdom aan planten. De natuur is prachtig, veel azuur blauwe meren en rivieren alwaar de gletsjers in uit komen. Overal zie je de sneeuw op de bergtoppen en in veel gevallen zie je het water zelfs uit het meer omhoog geblazen worden. Het waait hier altijd zeer hard en vaak komen windvlagen van meer dan 130 km per uur voor. De eerste nacht hebben we dan ook weinig geslapen. Af en toe hadden we meer het gevoel om in een storm op zee te varen of in een vliegtuig te zitten dat in zware turbulentie terecht kwam. Ook tijdens het rijden is het erg oppassen met deze wind; vooral als deze van op zij komt.


 
De dag erna verder het park in gereden. Je rijd als het ware geheel om de Torres bedekt met sneeuw en gletsjers heen. De temperatuur was flink gedaald en een stormachtige wind maakte het erg guur. We hebben een wandeling gemaakt naar Salto Grande, een waterval vanwaar water uit het laguna NŲrdernskjŲld naar het laguna Pehoe stroomt. Het waaide er zo hard dat je bijna geen foto's kon nemen. Je moet je eerst met de benen wijd installeren en het fototoestel dan bij iemand anders op de schouder leggen. Omdat het ontzettend hard begon te regenen hebben we overnacht bij het bezoekerscentrum alwaar we op dat moment waren voor informatie over het park. De volgende morgen naar Laguna Grey met zijn gletsjer gereden. Via een hangbrug, een mooi bos en een groot strand zijn we naar een uitkijkpunt op een eilandje gewandeld. Hier zagen we de afgebroken stukken ijs overal liggen en drijven. Daarna geparkeerd op de parkeerplaats bij een hotel alwaar ze WIFI hadden. Wel WIFI, maar geen internettoegang. Het probleem is dat tegenwoordig iedereen met zijn smartphone de gehele dag online is in een hotel of restaurant. Alles is dus overbezet. Je hebt dus twee keuzes: Oftewel je gaat naar een restaurant waar niemand zit, maar daar is het eten natuurlijk niet te vreten of je gaat naar een bejaardentehuis, maar daar staan ze gelukkig nog niet klaar om ons te verwelkomen. Gewoon geduld hebben dus!

Na wederom een zeer winderige overnachting  zijn we weer vertrokken. De gehele weg weer genoten van de spectaculaire uitzichten op de Torres del Pain. Onderweg zagen we ook nog tot 2 maal toe condors vliegen. Helaas vlogen ze te hoog en te ver weg om er mooie foto's van te maken. We wilden bij de uitgang van het park overnachten maar omdat het nog erg vroeg was zijn we doorgereden naar het grensplaatsje Cerro Castillo. Dit was vroeger een grote schapenfarm en nu een doorgangsoord naar het Nationaal Park. Het gehele dorpje wat maar uit een 20-tal huisjes bestaat en uit veel overheidsgebouwen word gerenoveerd en is helaas nog niet geheel klaar. Er zijn nu zelfs verwarmde openbare toiletgebouwen met douches. In het toiletgebouw staat een grote houtkachel. Morgen de grens over en weer naar ArgentiniŽ. Zo zullen we de komende maanden regelmatig wisselen tussen Chili en ArgentiniŽ.
 
Startte de motor 's morgens in de kou al erg slecht; hier in de vrieskou word het probleem alleen maar groter. Met veel moeite krijgen we hem 's morgens aan de praat. Ik heb er al een keer een vuurtje onder gestookt om de boel een beetje op te warmen, maar dat vind iemand niet leuk! We parkeren hem al zo dat hij 's morgens met de neus in de zon staat (als deze tenminste komt), maar met die constante harde wind helpt dat ook niet. Naar alle waarschijnlijkheid is de vlamstarter in het inlaatspruitstuk kapot. Ik moet dit doormeten, maar durf in deze constant harde wind de cabine niet te kantelen! We hebben een persoon in Calafate  aanbevolen gekregen om het probleem indien mogelijk te verhelpen.

Na een bezoek van een tiental dagen aan ArgentiniŽ zijn we weer in Chili terug. Ondanks het feit dat we dachten ons goed aan de voorschriften aangaande niet in te voeren artikelen hadden gehouden werd deze keer onze popcorn maÔs in beslag genomen. Vanaf het grensstadje Chili Chico begon de onverharde (wasbord) weg door een zeer ruig bijna ongerept gebergte met vele steile klimmen, afdalingen en ravijnen. De natuur werd steeds groener. Overal bossen met daar tussen weilanden met koeien, schapen en paarden. We zagen ook bij de weinige huizen die we tegen kwamen dat er geslacht was. Het verse vlees hing er te drogen op de hekken van de kraal. Deze verbindingsroute tussen de Ruta 40 in ArgentiniŽ en de Carratera Austral in Chili is pas 20 jaar geleden aangelegd. Het is een van de mooiste en spectaculairste wegen die we tot nu toe hebben gereden.  In El Maiten kwamen we op de beroemde Carratera Austral, ook een onverharde weg met veel grind en af en toe stukken met veel diepe gaten door de regen ontstaan. De Carratera Austral is de beroemde zuidelijke route die in Puerto Montt begint en in Villa O'Higgins eindigt. In de jaren 70 zijn ze begonnen om deze weg aan te leggen die het zuiden van Chili bereikbaar moest maken. Hij is 1200 kilometer lang.

In Puerto Tranquilo hebben we direct aan het  Lago General Carrera een plaatsje gevonden. Het is een van de mooie traditionele dorpjes die aan de Carratera Austral liggen. We hebben er een boottocht gemaakt naar de Capillas de Marmol oftewel de marmeren kathedralen. Duizenden jaren geleden heeft erosie van wind en water een meesterwerk van natuurlijke kunst gemaakt in het marmeren gebergte. We waren erg onder de indruk van het spel van licht en kleuren in de grotten en tunnels waar we doorheen konden varen. De boottocht terug was ook zeer spectaculair! Het was inmiddels weer gaan stormen en we moesten over golven van een halve meter hoog terug naar het haventje. We waren blij weer vaste grond onder de voeten te voelen.

's Middags ging de wind weer liggen en bij een lekker zonnetje was het heerlijk buiten zitten. De motor voor de eerste keer uit de camper gehaald die natuurlijk niet meer wilde starten. Na de accu even geladen te hebben startte hij weer en Ton is direct maar even een rondje gaan rijden om de accu goed bij te laden. De laatste dagen nog geen politie gezien en juist nu Ton zonder helm, zonder spiegels en zonder papieren op pad was kwam de politie hem met zwaailicht voorbij rijden en sommeerde hem te stoppen. Eerst een heel verhaal in het Spaans en toen Ton aangaf dat niet te verstaan werd er met gebaren duidelijk gemaakt dat hij een helm op moest. Ja, die lag in de Casa Rodante! Hij moest direct terug en met zwaailicht volgden ze Ton tot de camper. Daar moesten ze de papieren van de motor zien, de spiegels en de helm. Toen werd er nog even letterlijk zonder woorden met handen en voeten voorgedaan wat je allemaal moet doen voordat je met de motor op pad gaat! Het was een mooi toneelstukje! Toen ze hiermee klaar waren werd er nog veel interesse getoond in de camper en toen vertrokken ze weer. Volgende keer toch maar eerst zorgen dat de boel op orde is!
 

De volgende morgen weer verder gegaan. De Carretera Austral was landschappelijk erg mooi. Vanwege de lente veel bloeiende planten en bomen langs de weg. Vanaf Villa Cerro Castillo ging de Ripio deels over in een betonweg en deels in een teerweg. De omgeving waar we door heen reden was nog steeds prachtig maar er was wel wat van de charme verdwenen. In Cohaique hebben we bij Lipigas de lege gasfles laten vullen en hebben we inkopen gedaan. Via de Vallei van de Simpson rivier en Puerto Aysen naar Puerto Chacabuco gereden. Hier houd ook de weg op. Het is een piepklein havendorpje  wat aan een fjord ligt tussen de hoge bergen van de Andes die hier tot aan de zee reiken. Hier vertrekken grote en kleine veerboten naar diverse bestemmingen in Chili.


December 2014.

Na enkele mooie dagen de Carretera Austral weer verder gevolgd richting het noorden. Onderweg aan de rivier de Cisnes overnacht. Tot aan de afslag naar Puerto Cisnes was de weg nog verhard. Daarna werd het weer een ripio. Helaas vonden er op veel plaatsen wegwerkzaamheden plaats  om de weg in de toekomst te verbreden en te verharden. Regelmatig moesten we wachten omdat men met dynamiet de bergen tot ontploffing bracht. Gelukkig waren ze niet overal aan het werk dus konden we toch genieten van de prachtige natuur. Ondertussen was het ook erg hard gaan regenen en reden we letterlijk en figuurlijk door een regenwoud met fuchsiastruiken, grote varens, vingerhoedskruid en naald- en loofboombossen. In het dorpje Puyuhuapi  gestopt. Dit dorpje ligt aan een fjord en is in 1935 gesticht door 4 Duitse families. Inmiddels is het dorpje uitgegroeid  tot een toeristisch dorpje met warmwaterbronnen en vele watersportmogelijkheden.

De volgende dag weer verder. Ook hier waren ze weer volop aan de weg aan het werken en regelmatig moesten we een half uurtje wachten alvorens we verder konden. De ripio word op de heuvels afgetopt en in de dalen opgevuld zodat de stijgingen en dalingen minder worden. In het dorpje La Junta gestopt om goed drinkwater te tanken. Bij het uitstappen hoorden we direct dat er een luchtleiding kapot was maar konden dit lek niet direct  lokaliseren. Na het water tanken eerst maar eens even het luchtlek gerepareerd. Onder tegen de cabine zit een dikke luchtslang die zich met verschillende koppelingen vertakt naar de inschakelingen van de sperren en de 4x4. Ook nog twee koppelingen naar slangen voor de luchtgeveerde stoelen die we er niet in hebben!

Een van deze slangen was dus los gesprongen! Hadden we nu luchtgeveerde stoelen gehad dan hadden we op de grond gezeten en hadden we direct de oorzaak geweten! Daarna geen zin meer om verder te rijden en na wat rondwandelen hebben we ons bij de traditionele "dorpsplaza" geparkeerd om te overnachten. Voor de 4e keer deze reis kwamen we Ruth en Winny uit Noord Duitsland tegen. Zij maken duidelijk ongeveer hetzelfde rondje al wij.

Een omweg gemaakt naar het dorpje Raul Marin Balmaceda. Dit ligt 75 km westelijk van de Carretera Austral aan een fjord dichtbij de Stille Oceaan. De weg er heen was prachtig. Helaas regende het wederom maar gezien het regenwoud waar we door heen reden was het deze keer wel toepasselijk. Onderweg moesten we met een veerpontje de Rio Palena oversteken. Deze keer gratis. In Raul Marin troffen we Winnie en Ruth voor de 5e keer en samen met hen hebben we de overweldigende gastvrijheid meegemaakt van 2 jonge Chileense mannen. Ze waren werkzaam als ingenieurs bij de bouw van een grote nieuwe aanlegsteiger voor veerboten. We werden uitgenodigd voor een boottochtje en later om te komen eten. We mochten niets mee brengen en kregen toen we weer naar de camper gingen een grote moot zalm mee. Bij de camper aangekomen stond er een hele grote emmer op de trap van de camper met mosselen en venusschelpen. Er werd afgesproken dat Stefan en Avril  deze de volgende dag voor ons klaar zouden maken. Wij hadden namelijk niet zo'n grote pannen om meer dan 10 kg mosselen te bereiden. Tot vroeg in de morgen nog een wijntje gedronken met Winny en Ruth. De volgende morgen heerlijk langs de oevers van het fjord gewandeld. We zagen dolfijnen zwemmen en wat pinguÔns. Overal stond alles in bloei en we zagen ontzettend veel wilde aardbeien. Helaas waren we voor de oogst nog twee weken te vroeg!

's Avonds werden we weer uitgenodigd en werden verrast met een vis/vleesgerecht waarin de mosselen en venusschelpen waren verwerkt. Men had ook zee-egels die men met wat peterselie en citroen eet. Het ziet er niet echt smakelijk uit maar volgens Ton smaakten ze lekker! Volgens de jongens was het goed voor de seks! Er kwamen vrienden langs die een vorkje mee prikten en ook een glaasje alcohol nuttigden. Later op de avond werd er ook nog gedanst. Toen we rond twee uur naar huis wilden werden we met de auto terug gebracht naar de campers.

De volgende morgen eerst uitgeslapen we weer vertrokken. Via de prachtige route eerst terug naar de Carretera Austral en toen weer verder naar het noorden. In Villa Santa Lucia zijn we richting ArgentiniŽ afgebogen. Dwars door de bergen met zeer wild stromende rivieren. Dit gebied is zeer in trek voor het wild water kanoŽn en raften. Vlak voor de grens in Futaleutu aan een klein meertje overnacht om de volgende dag richting ArgentiniŽ te vertrekken.

Na een weekje de Ruta 40 in ArgentiniŽ  te hebben gevolgd zijn we weer terug in Chili. 40 kilometer na de Argentijns grenspost en een pas van 1300 meter kwamen we bij de Chileense grenspost aan. Na een snelle afhandeling van de papieren werd de camper weer zeer grondig gecontroleerd op verboden artikelen. We hadden nog aardappels en uien over en dachten dat deze in een van de kisten op het dak van de camper wel veilig lagen omdat daar nog nooit iemand had gekeken. Helaas voor ons hadden ze niets te doen en na de binnenkant met 4 personen te hebben gecontroleerd werd er een trap gehaald en werden de kisten en reservewielen ook onderzocht. En ja, daar kwamen de illegale aardappels en uien te voorschijn. We moesten mee naar een kantoortje waar ons duidelijk werd gemaakt dat we een zware overtreding begaan hadden. Na veel praten  hoefden we geen boete te betalen maar kregen een waarschuwing in de vorm van een proces verbaal. Deze werd in de computer gezet en in zevenvoud uitgeprint. Een exemplaar van 8 A4tjes was voor ons. We werden er nog op gewezen dat onze overtreding nu bij iedere grenspost bekend was en dat we dus niets illegaals meer mee moesten nemen! Een uur later mochten we vertrekken met achterlating van de illegale producten. Deze werden overigens precies gewogen en op de gram nauwkeurig in het verbaal vermeld. Zo ook nog het teentje knoflook wat er bij zat! Met veel excuses en wat beschaamd zijn we weer vertrokken. De volgende keer alles wat we over hebben maar aan iemand afgeven die het goed kan gebruiken.
 
Omdat we aan het lago Llanquiheu geen plekje konden vinden om te overnachten zijn we doorgereden naar Pargua waar de veerboten naar het eiland Chiloe vertrekken. Hier aan zee een mooi plaatsje gevonden met zicht op de vertrekkende veerboten. De volgende ochtend zelf de veerboot naar Chiloe genomen. De zeeleeuwen en pinguÔns zwommen langs de boot mee. In de eerste grotere stad Ancud hebben we wat rondgewandeld en inkopen gedaan. Doordat je iedere keer weer moet zorgen dat alles op is als je de grens over gaat moet je zorgen dat je snel weer ergens inkopen kunt doen. De sfeer in Ancud was erg gemoedelijk. Er was van alles te doen en op straat werd door de boerinnen verse groenten en fruit uit eigen tuin verkocht. Het is momenteel kersen en aardbeien tijd dus lekker smullen van het voorjaarsfruit.

Omdat het weer eens tijd werd om de kleding te wassen zijn we naar een camping aan PLaya Lechagua gereden. Na flink wat onderhandelen over de prijs mochten we voor half geld ons kamp opzetten. De campings hebben werkelijk helemaal niets te bieden en proberen dan toch Europese prijzen te vragen. De dag erop zijn we naar de pinguÔn eilanden gereden. We moesten een stukje over het strand rijden om bij de parkeerplaats te komen vanwaar de bootjes richting de eilandjes vertrokken. We werden met een rijdende aanlegsteiger naar de boot gereden die al in de branding klaar lag. We hebben Magalaan en Humboldt pinguÔns gezien met hun jongen en verder weer vele vogelsoorten en zee otters. Na de boottocht de weg vervolgd over allerlei onverharde binnenwegen die erg smal waren. Er zaten erg steile klimmen en afdalingen in met vaak zeer scherpe bochten. Hierdoor kregen we het gevoel dat we in een achtbaan zaten. Het had die nacht flink geregend en de boerenpaden waren erg modderig. We moesten bijna de gehele route in de 4x4 rijden en dan nog glibberden we regelmatig weg. Na een 30 km kwamen we weer op Ruta 5 Sur en zijn naar het kleine vissersdorpje Dalcahue gereden.


Hier hebben we 2 dagen langs de souvenirkramen en op de zondagsmarkt  rond geslenterd. De kerk die hier staat en vooral beroemd is vanwege de niet op elkaar afgestemde afmetingen was gesloten i.v.m. restauratie. Vanuit Dalcahue via Castro naar Queilen gereden. In Castro zagen we de gekleurde paalwoningen ( Palafitos ). Was het wonen in een paalwoning vroeger een teken van armoede nu zijn deze woningen zeer in trek als restaurant of als hostel en een van de grootste bezienswaardigheden van het eiland. In Queilen aan het eind van een landtong een mooi plaatsje gevonden met zicht op zee. Hier zagen we de dolfijnen in zee rond zwemmen.
 
De volgende dag regende het weer en was het koud en mistig. We zijn aan de andere kant van het eiland naar het plaatsje Cucao gereden. Helaas was het weer daar helemaal verschrikkelijk en hebben we een bezoek aan het Nationaal Park Chiloe maar achterwege gelaten. Na de lunch zijn we weer doorgereden naar Quemchi. Het dorpje is tegen een helling aangebouwd en heeft hele smalle en zeer steile straatjes. We hebben de camper op de enigste vlakke parkeerplaats in het dorp tussen de andere geparkeerde auto's gemanoeuvreerd. Na wat later bleek stonden we uiteindelijk prachtig midden in het leven van het dorp. Er vertrokken kleine bootjes die mensen kwamen ophalen of brengen van en naar de eilandjes voor de kust. Ze hadden vaak ook wat vracht bij zich zoals levende schapen en of vis die op de aanlegsteiger werden gewogen en verhandeld. In de ochtenden stonden we geheel opgesloten tussen de groentekramen van de boerinnen die er hun groenten aan de man probeerden te brengen. Tussen al die bedrijvigheid door werd er ook nog een dode aan wal gebracht en de dag later weer in een kist aan boord gebracht van een klein bootje wat hem samen met de passagiers en de andere vracht weer terug bracht naar het eiland.

Toen alle bedrijvigheid over ging in stilte realiseerden we ons pas dat het kerstavond was in onze versierde camper. Genoten van ons kerstdiner en nog even door het dorp gewandeld alwaar de mensen om 22 uur naar de kerk gingen.  Eerste kerstdag na een heerlijk kerstontbijt zijn we gaan toeren omdat het dorp compleet uitgestorven leek. Via de Ripio langs de kust kwamen we uit in Chacoa. Hier konden we aan de boulevard staan met zicht op een klein natuurreservaat met veel vogels en ook weer de witte zwanen met  de zwarte nekken. Het was inmiddels ook beter weer geworden met een lekker zonnetje en een temperatuurtje van rond de 20 graden. Tweede kerstdag kennen ze hier niet dus hebben we ons maar mooi aangepast en zijn we met de veerboot weer naar het vaste land vertrokken. We werden tijdens de overtocht  weer begeleid door de zeeleeuwen en deze keer ook door pelikanen.

In Puerto Varas aangekomen vonden we een plekje aan het lago Llanquihue met uitzicht op de vulkaan Osorno en Calbuco. Hier kregen we het gevoel alsof we in Beieren beland waren. Een mooie bergachtige  omgeving, de bossen, de Duitse bouwstijl, de Duitse familie namen, de Duitse bierbrouwerijen en de Duitse keuken. Gekker kon het echt niet! De Duitsers zijn hier eind 1800 als emigranten naar toe gekomen. De eerste generatie vond snel de dood; de tweede leefde in nood en de derde verdiende het brood. Dat brood is door de daaropvolgende generatie goed belegd geworden.
  
We hebben al een keer vermeld dat we ontzettend vaak gefotografeerd en aangesproken  worden. Vooral de Dakar sticker op de auto maakt mensen erg nieuwsgierig. Ze willen weten of we gaan deelnemen! Duidelijk is dus dat Dakar echt leeft in Zuid Amerika.We zijn nu ook al 2 keer aangesproken door Amerikanen die ons gevraagd hebben of we een leeuw in de camper hadden zitten. Hoe dom kun je zijn! In Puerto Varas zijn we benaderd door een filmploeg die een programma aan het maken waren over toerisme in Chili voor de televisie. Ze wilden graag een interview afnemen en de nodige filmopnames maken. We hebben onze medewerking gegeven en worden getipt als de uitzending op TV te zien is.

Na twee Duitse dagen zijn we via de tolweg naar Rio Bueno gereden. Hier hebben we prachtig aan de rivier gestaan tussen de voorjaarsbloemen. Op de tolweg maak je ook leuke taferelen mee. Fietsers en voetgangers  op de vluchtstrook.  Bushaltes op de tolweg. Tractoren die er met 40 km per uur op de rechterbaan rijden. Politie met de lasergun op de vluchtstrook en als ze dan te lang hebben staan te controleren doet hun auto het niet meer en zie je politieagenten hun auto aanduwen! Verder regelmatig de nodige discussie bij de tolpoortjes over wat we zijn: een camper of een vrachtwagen. Dat is het verschil tussen klasse 2 of klasse 5 oftewel  tussen Ä 2,- en Ä 10,-.

De volgende stop was Valdivia. Valdivia is een van de oudste steden van Chili welke aan de samenloop van drie rivieren ligt. Hier vonden we een mooie rustige parkeerplaats op het eiland Teja op loopafstand van het centrum. Op de Feria Fluvial, de vismarkt, zagen we grote zeeleeuwen die lagen te wachten op het afval van de vissen die er ter plaatse werden schoon gemaakt. De gieren, zeemeeuwen en comoranen probeerden ook nog een "visje" mee te pikken. Verder staat de stad helemaal in het teken van Duitse bierbrouwerijen, Duitse menu's en Bierfesten! We hebben nog een wandeling door de Duitsers aangelegde Botanische tuin gemaakt en zijn daarna weer verder gegaan.
 
Via het Siete lagos Circuit zijn we naar Panguipulli en van daaruit via Lican Ray en Villarrica naar Pucon. Ons doel was eigenlijk  een overnachting in Panguipulli, maar omdat er aan het strand een grote circustent stond  zijn we doorgereden. In Pucon een prachtig plekje gevonden aan het Lago Villarrica met zicht op de jachthaven en de vulkaan Villarica. Helaas was het  superslecht weer en hebben we 2 dagen regen, hagel en harde wind gehad. Op oudejaarsavond om 22.30 uur werd het droog en windstil. Vele muziekfestiviteiten waren al afgelast maar gelukkig kon de Beachparty en het grote vuurwerk doorgaan. We hebben ons om 23.00 uur dus aangesloten bij alle passerende mensen op weg naar de beachparty. Iedereen had tassen, rugzakken en zelfs kinderwagens vol met drank bij zich om de jaarwisseling te gaan vieren. Velen hadden zich ook uitgedost met pruiken, petjes en allerlei soorten flikkerende led lampjes. Het was geweldig om tussen zeker 5000 mensen het nieuwe jaar in te luiden met een gigantisch vuurwerk.

Januari 2015
 
1 januari werd ook de wending van de koude naar de warmte. Het werd een schitterende dag met temperaturen rond de 24 graden en veel zon. De vulkaan Villarrica kwam ook uit de wolken en zijn rookpluimpje was goed te zien. De vulkaan is 2840 meter hoog en hoort bij een van de 10 actiefste vulkanen ter wereld. Pucon is een levendig toeristisch stadje met allerlei zeer sportieve activiteiten. Je kunt er werkelijk alles ondernemen en het straatbeeld word dan ook gedomineerd door jongelui in sportieve kleding.

Na 4 dagen hadden we het stadje wel gezien en werd het weer tijd om naar iets anders op zoek te gaan. De supermarkt was om 8.30 uur open dus zijn we nog maar eerst snel de nodige inkopen gaan doen. Toen de helft al gescand was weigerde de kassa en konden we onze alcoholische versnaperingen niet afrekenen omdat het nog geen 9.00 uur was. Geen probleem dus samen met de caissiŤres 10 minuten staan wachten aan de kassa alvorens we de boodschappen konden afrekenen. Voor 9 uur 's morgens mogen er geen alcoholische dranken verkocht worden!
 
We zijn richting de kust gereden en kwamen daar in het dorpje Nehuentue terecht. Nehuentue is een klein vissersdorpje dat bekend staat om zijn verse mosselen en vis. Je gaat hier zoals op het eiland Chiloe weer 50 jaar terug in de tijd! Op straat lopen paarden, koeien en varkens gewoon vrij rond en verder zie je overal veel meeuwen en gieren. Het dorpje heeft ontzettend veel restaurantjes en vanuit de verre omtrek komt men hier om vis eten. Aan de zijkant van het dorpje waar alle vissersbootjes lagen een mooi plaatsje gevonden tussen de koeien, varkens, paarden, honden, kippen en picknickbanken. Vele gezinnen kwamen hier BBQ-en en zodoende konden we kennis maken met een gezin wat uit maar liefst 5 generaties bestond! Sommigen kwamen een praatje maken en ook deze keer kregen we weer een "disco" van de BBQ aangeboden. 's Avonds zijn we uit gaan eten in een van de vele restaurantjes. We hadden gefrituurde zalm besteld en kregen een paar porties geserveerd die zelfs wij niet op konden. De helft hebben we netjes laten inpakken in een Doggybag! Hier hebben we de volgende dag nog heerlijk van gegeten. Vanuit Nehuentue zijn we naar de andere kant van de rivier gereden. Het pontje was te klein dus moesten we omrijden om in Puerto Saavedra te komen. Inmiddels zijn we ook in de streek van de "Mapuche" beland. Hier wonen veel nakomelingen van deze indianenstam die zich nooit hebben laten overheersen door zowel de Inca's als de Spanjaarden. Deze streek behoort tot een van de armere van Chili. In de supermarkten en andere winkels is echter ook alles veel goedkoper als elders! Verder word er veel door de mensen particulier aangeboden. Zo lopen de vrouwen hun groenten vanuit kruiwagens te verkopen.

We zijn een dag later naar Loberia gereden. Dit was een kleine nederzetting aan de kust bereikbaar via een smalle steile ripio met scherpe bochten. Hier leefden  keuterboeren van een stukje land waarop aardappels werden geteeld. Bij elk boerderijtje stonden een paar koeien, schapen, wat kippen en af en toe wat varkens. Ons een plaatsje uitgezocht aan het strand en eens rond gekeken. We zagen zwarte gieren en kalkoengieren op de rotsen zitten samen met comoranen . Een kale rots in de zee bleek vol te zitten met pelikanen en zeeleeuwen.  De hele dag zagen we zwermen pelikanen die vlak boven het water scheerden op zoek naar vis. 's Avonds  heerlijk gegrild en genoten van een prachtige zonsondergang.  De volgende dag werden we verrast door diverse Mapuche families die een dagje naar zee kwamen. Ze waren erg vriendelijk en we werden uitgenodigd om een schapenboutje te komen eten.

Nadat Chantel twee nachten bijna niet geslapen had; ze was bang dat we de steile hellingen niet meer op kwamen; weer verder richting het noorden. De helling was inderdaad steil en in de 4x4 en de laagste versnelling ging het nog maar net! Via Arauco, Conception en Tome zijn we de Ruta del Mar gaan volgen. Veel slechte ripio's door de bossen die tot aan de kust lopen. Het is hier heuvel op en heuvel af en deze zijn allemaal ontzettend steil met  af en toe is zelfs een verbod voor vrachtwagens.  Via Dichato, Coelume, Cobquecura, Curanipe, Pelluhue naar Pichilemu gereden. Onderweg op enkele mooie plaatsen aan het strand overnacht.

In Cobquecura lagen weer veel zeeleeuwen op de rotsen voor de kust. Hier blijken veel sanctuarias  voor de kust te zijn om de zeeleeuwen te beschermen.  Ook vonden hier vlak achter de camper paardenrennen plaats op de korte baan. Je kon aan de ruiters merken dat ze hier met een paard tussen de benen geboren worden, want zonder zadel en stijgbeugel waren ze ontzettend behendig op de wild overkomende paarden. Het was een groot feest waar veel Huaso's   (Chileense boeren) op hun paarden naar toe kwamen. De alcohol vloeide overvloedig en er werd grof gegokt. Na afloop was er een grote alcohol controle en gezien het feit dat iedereen het nodige gedronken had kon niemand naar huis vertrekken. Pas toen de politiebussen met de aangehouden overtreders vertrokken richting politiebureau durfden de meesten de gok te wagen om ook te vertrekken. Hopelijk zijn ze goed thuis gekomen.

We zijn de Ruta del Mar blijven volgen tot aan de Panamarican Highway.  In Constitution hebben we Mountain Bikes gekocht omdat we ondertussen toch wel af en toe een fiets misten! Ondertussen is het hier vakantietijd en topdrukte. In Pichilemu toch nog een plaatsje kunnen vinden om te overnachten. Het was er ontzettend druk en de stad stond vol gebouwd  met eetkraampjes, souvenirkraampjes, minikermissen enz. Dat massa toerisme bevalt ons niet dus de ochtend erop weer snel verder. Het leek op "de zwarte zaterdag" in Frankrijk; zo druk was het op de wegen. Eindeloze files deden ons besluiten om te draaien en richting tolweg te gaan. De Ruta del Mar ten noorden van Vina del Mar was erg mooi maar nergens was plaats om te parkeren. Alles was volgebouwd met dure, zeer luxe bungalows. Soms stond er zelfs een helikopter voor de deur. Langs de  Panamarican Highway vonden we al snel een leuk plaatsje aan zee.

Pichicuy was een klein authentiek vissersdorpje waar we ons beter thuis voelden dan in de chique dure badplaatsen. Vanuit Pichicuy naar Tongoy, een ander leuk vissersdorp. Hier op het strand geparkeerd wat eigenlijk verboden is maar waar niemand iets van zegt! Hier worden vooral veel schelpdieren gevangen en verkocht. Naast de bekende mosselen hebben ze hier nog veel andere soorten mosselen. Naast gekookt worden ze hier ook veel rauw gegeten met wat verse citroensap erop. Enkele malen op de vismarkt het nodige gekocht en in de wok bereidt. Weer een heerlijke afwisseling na de BBQ.




 

Februari 2015.

Vanuit de kleine vissersdorpjes weer op weg naar de steden Coquimbo en La Serena. Dit waren grote steden met alle luxe van een moderne stad. We zijn er over de 10 km lange boulevard gereden, maar vonden geen geschikt plaatsje naar onze normen om de camper te parkeren. Na wat inkopen te hebben gedaan in de supermarkten waar werkelijk alles te koop was zijn we de Elqui Vallei ingereden. Dit is een grote oase in het droge landschap. Hier worden veel papaja's en druiven geteeld. In Vicuna hebben we een excursie gemaakt naar een sterrenwachtstation: La Pangue op 2200 meter hoogte. Door een grote telescoop konden we de maan, enkele planeten, vele sterren en zelfs een ander heelal zien. Als slot konden we Jupiter zien met 3 van zijn manen. Ook konden we het Zuiderkruis zien. Deze is alleen te zien op het zuidelijk halfrond zoals de Poolster alleen op het noordelijk halfrond te zien is. Het was een zeer educatief nachtje en vele vragen welke we ondertussen hadden aangaande het regelmatig bewonderen van de sterrenhemel zijn beantwoord!

De dag erop zijn we verder de vallei ingereden richting Pisco Elqui gereden. In Montegrande vonden we een leuk plekje aan de rivier. Samen met vele andere Chileense families hebben we hier een heerlijk weekend doorgebracht met zwemmen in de natuurlijke baden die in de rivier gemaakt waren. Ook hier werden we weer getrakteerd op een biertje en een BBQ. Met de motor nog verder de vallei ingereden naar Cochiguaz. Overal waar het maar mogelijk waren campings aan het riviertje met "alternatieve" mogelijkheden zoals:  Reiky, massages,energiepiramides,aura lezen enz. Wij halen onze energie nog wel ergens anders vandaan dus niets voor ons!
 
Op de terugweg naar La Serena zijn we bij de Capel Pisco distilleerderij langs geweest. Hier hebben we het hele proces van het maken van de pisco gezien. Pisco is de Chileense variant op de Italiaanse grappa. Terug in La Serena zijn we weer de Panamarican Highway opgegaan richting het noorden. Na 40 km hebben we een afsteker gemaakt naar Chungungo. Via een 30 km lange ripio door de bergen en een zeer droge omgeving kwamen we in het dorpje uit waar maar 360 mensen wonen. Hier is water schaars en de mensen hebben plastik tegen de berg opgehangen om het condens water van de wolken op te vangen. Hier het is namelijk onder invloed van de zeelucht en de bergen altijd bewolkt. Dit is overigens een fenomeen wat zich ten noorden van Constitution overal aan zee afspeelt. Tot ongeveer het middaguur is het er bewolkt en dan pas krijgt de zon de mogelijkheid om door te breken om tegen de avond weer plaats te maken voor de wolken! Vanuit Chungungo zijn we weer een stuk de Panamerican Highway opgereden om deze achter Copiapo weer te verlaten Hier zijn we de Ruta del Desierto (woestijnroute) gaan volgen. Hier aan de kust ontzettend veel prachtige mogelijkheden om te Bushcampen. In Bahai Inglesa hebben we weer op het strand gekampeerd. Het was een leuk klein badplaatsje met veel excentrieke jongeren. In Caldera hebben we het oude spoorwegstation bezocht  en de weer prachtige vis- en groentemarkt. Ook hier weer veel zeeleeuwen, pelikanen, meeuwen en gieren die vechten om het visafval.
 
Via Chanaral alwaar we de markt nog even bezocht hebben naar het  N. P. Pan de Azucar gereden. Dit park is bekend om zijn mooie bergen en stranden. Omdat het hier al sinds 2007 niet meer heeft geregend is alles erg droog en dor. Behoudens twee dode uitgedroogde guanaco's en wat cactussen was er van de dieren en planten wereld weinig meer te bekennen. Wel weer een paar eilanden voor de kust met pinguÔns, zeeleeuwen en veel zeevogels.  Door de droge rivierbedding omringd door kleurrijke bergen zijn we het park weer via de noordkant uitgereden. Onze volgende stop was Cifuncho, wat een van de mooiste stranden heeft van noordelijk Chili. De ripio's zijn inmiddels perfect geprepareerd. De mijnbouwbedrijven schuiven de wegen en bewerken ze met zoutwater en olie waarna ze er met een grote wals over heen gaan. De oliewegen zoals men ze hier noemt dienen om alle erts af te voeren naar de dichtstbijzijnde havens.

Vanuit Cifuncho zijn we naar Tal Tal gereden en van daaruit zijn we de kustweg gaan volgen tot aan Caleta El Cobre. Hier was een grote verlate mijn en omdat deze niet meer in bedrijf was werd de weg dus ook niet meer onderhouden. Het werd dus een tocht over een verschrikkelijk wasbord in plaats van over een olieweg! We hebben 7 uur gereden over 55 kilometer maar de natuur maakte veel goed! Rechts de hoge bergen waar het hobbelpad tegen aan was geplakt en links de zee met afwisselend stranden, klippen en rotsen.  Vlak voor El Cobre overnacht en 's morgens vroeg een hoge bergpas over naar het binnenland richting de Panamerican. Via Antofagasta naar Baquedano. Dit is een stadje geweest van 4000 mijnwerkers wat later als concentratiekamp heeft gediend in de tijd van Pinochet. Het dorpje annex concentratiekamp even bezocht, maar alles was in erbarmelijk slechte staat van onderhoud. Een ronde treinremise waar ook nog enkele oude stoomtreinen stonden was nog wel de moeite waard. Van daaruit weer verder door de woestijn. Bij het oase dorpje Sierra Gorda een plaatsje gevonden op de parkeerplaats van het zwembad. Er wonen maar een paar mensen in het dorpje maar alle luxe faciliteiten zijn er aanwezig. Een mooi zwembad, een grote tennisbaan, een voetbalveld met kunstgras enz.  Allemaal aangelegd door het mijnbouwbedrijf om te zorgen dat de mensen die er werken in de omgeving van de mijn blijven wonen en zo dus ook komen werken. Wij mochten ook gratis gebruik maken van het zwembad, maar men was verplicht een badmuts te dragen en deze hebben we dus niet. Toen maar lekker gebruik gemaakt van de douches!

De dag erop op weg naar Calama alwaar we de mijn Chuquicamata wilden bezoeken. Dit is de grootste bovengrondse kopermijn ter wereld. Hier werken 11.000 mensen op terrassen in het 4,7 bij 2,6 kilometer grote gat dat 1 kilometer diep is. Er werken schepradgraafmachines van 50 meter hoog. Het erts wordt afgevoerd met grote kiepwagens die een lading van 35 tot 50 ton kunnen vervoeren en banden hebben met een diameter van 3 meter. Elk uur dat ze werken verbruiken ze meer dan honderd liter brandstof. Buiten koper wordt hier ook ijzer, goud, zilver, radium en zwavel gedolven. Helaas moest een bezoek via internet worden gereserveerd en zaten de excursies vol tot en met eind februari.


Teleurgesteld de reis voortgezet richting San Pedro de Atacama. We reden door de woestijn die veelal gedomineerd wordt door mijnen. Onderweg moesten we over de pas Barros Arana van 3400 meter hoog. Aan de rand van de Valle de la Muerte hebben we een mooi plaatsje gevonden om te overnachten en de zonsondergang te bekijken. Deze vallei is een van de droogste streken op aarde en in alle reisboeken staat dat zelfs een vlo hier verdorst. Op een gegeven moment  ontstonden er rond de besneeuwde toppen van de hoge Andes bergen donkere wolken. Het betrok steeds verder en ook de wind trok flink aan. Het begon te onweren en overal zagen we bliksemflitsen. Nog steeds dachten we dat het hier niet kon regenen maar tot onze grote verbazing deed het dat wel. Het water kwam met bakken uit de hemel vallen en dit ging door tot diep in de nacht. Later hoorden we dat dit wel vaker voor kwam wanneer de wind uit het oosten kwam en de regen vanuit Bolivia over de Andes heen komt. De dag erop verhuist naar de Valle de la Luna. Helaas was het wat heiig wat ook te maken had met de Oosten wind. Vanuit Bolivia waaien dan nevel en stofwolken over de hoogvlakte richting Chili. We stonden aan de rand van de rotsen en hadden prachtig uitzicht op de rotsformaties die regelmatig van kleur veranderden. Hier kwamen natuurlijk meer mensen kijken en de busjes met toeristen reden tegen de avond af en aan. Van de gidsen hoorden we dat veel straten waren weggespoeld en waren gesloten. We wilde naar het Salar de Atacama om het zoutmeer en de flamingo's te gaan kijken. We zagen op weg er naar toe dat het in en rondom San Pedro ontzettend veel had geregend. San Pedro had helemaal blank gestaan en naast de wegen stroomde overal bruin/rood water. Een tussenstop gemaakt in het oasedorpje Toconao alwaar een geheel viaduct was weggespoeld. Hier een mooi kerkje bezocht wat deels van cactushout was gemaakt. De laatste 20 kilometer naar het zoutmeer ging over ripio. Op een gegeven moment waren grote delen van de ripio weggespoeld waardoor er erg diepe sleuven waren ontstaan waar we niet doorheen konden. Nog even de mogelijkheid bekeken om een stuk door de woestijn te rijden, maar door de vele waterstromen was dit ook geen optie.
 
Omgekeerd en terug naar San Pedro alwaar we een plaatsje vonden op een parkeerplaats bij het kerkhof. De stad is een echte woestijnstad met huizen van leem en onverharde straten welke nu dus bestonden uit een grote blubberpartij. Het centrum door gewandeld wat  grotendeels bestaat uit reisbureautjes, souvenirwinkels en restaurants. Rondom de hoogvlakte waarop San Pedro de Atacama ligt zie je wanneer het helder is de besneeuwde vulkanen. Het beeld word bepaald door de Vulkaan Licancabur die 5930 meter hoog is.
Na twee dagen van weinig of geen regen zijn we nogmaals op weg gegaan naar het Salar de Atacam. De weg was nog steeds niet gerepareerd maar men had een degelijke D-tour gemaakt. Bij aankomst  kregen we eerst een film te zien over het ontstaan van het zoutmeer en wat er nog in leefde. Dat zijn micro- organismen waarvan de flamingo's, olijf grasmuizen en zoutwater leguaantjes leven. Daarna konden we een kleine wandeling maken langs Salar Chaxa. Hier zagen we twee van de drie soorten flamingo's die hier voorkomen; de Andes en de Chileense flamingo. Na een uurtje wandelen in de inmiddels snikhete zon zijn we weer terug gereden naar San Pedro. Van een reisleidster die we bij het zoutmeer gesproken hadden kregen we het advies om Coca thee te gaan drinken tegen de hoogteziekte. De passen die we over moeten zijn rond de 4800 meter hoog. We hebben een 20 theezakjes gekocht welke in Peru door de plaatselijke bevolking gebruikt word. Momenteel zitten we dus aan de cocaÔne, maar dan in de vorm van een onschuldige thee!

Na 6 dagen Pedro de Atacama en omgeving besloten om via de Paso de Jama naar ArgentiniŽ te rijden. In een rechte lijn klom de weg naar 4000 meter om uiteindelijk bij 4840 meter het hoogste punt te bereiken. Al coca thee drinkend bleken we op kortademigheid na niet veel last te hebben van de hoogte.  Onderweg hadden we veel mooie uitzichten op de besneeuwde bergtoppen van 6000 meter hoog en kwamen we zout en zoetwater meren tegen waarin flamingo's liepen te fourageren en waar vicuna's kwamen drinken. Vicuna's zijn de kleinste lama soort en deze leeft hier nog in het wild. Na meer dan 100 km op ongeveer 4400 meter te hebben gereden en nog een keer naar de 4800 meter te zijn gestegen daalden we af naar de grensovergang die op 4200 meter ligt. Aan de grens was het een ongeorganiseerde bende en omdat het zo hoog ligt was het voor ons  zaak om vooral rustig aan te doen. We zagen om ons heen mensen onwel worden en de E.H.B.O. had het erg druk met zuurstof toedienen. Na twee en een half uur met gecontroleerde ademhaling wachten en van loket naar loket lopen konden we eindelijk naar  ArgentiniŽ vertrekken.

Chili is ons erg goed bevallen. Het is een land met een prachtige natuur en ontzettend veel mogelijkheden. Overal word letterlijk en figuurlijk aan de weg getimmerd. In eerste instantie vonden we de bevolking wat afstandelijk, maar later bleek  hiervan geen sprake te zijn en werden we regelmatig uitgenodigd voor een BBQ of een borrel. Ook werd overal veel interesse getoond in onze reis en de camper. Het is een pracht volk met een erg familiaire instelling welke ons wel bevalt. Volgens berichtgeving zou de politie een niet al te vriendelijke houding aannemen jegens toeristen. Het tegenovergestelde is echter waar en de politie was onze beste vriend! Dat komt niet vaak voor!
 

  
Powered by CMSimple