Wie zijn wij > Reisverslagen > 2014 - 2015 > ArgentiniŽ

ArgentiniŽ

Voorafgaand aan ons tripje in Uruguay zijn we eerst met de hoge snelheidstrein, de ICE, naar Frankfurt gereisd. Op het vliegveld aangekomen werden we direct geconfronteerd met het feit dat we geen uitblinkers zijn met de moderne technieken. De paspoortcontrole ging geheel elektronisch en we zagen mensen met hun instapkaarten op de smartphone. We hebben nog wat in te halen!

Via Londen zijn we naar Buenos Aires gevlogen. Gelukkig vlogen we 's nachts zodat we een groot deel van de reis hebben liggen doezelen. Het was echter een zeer lange zit van 15 uur! Toen we door de paspoortcontrole waren en eindelijk onze koffer te pakken hadden moesten we nog even door de bagagecontrole. Het was echter ontzettend druk en enkele Argentijnen die geen geduld hadden maakten de poortjes open waardoor iedereen zonder controle van de bagage naar buiten stormde. Snel een taxi gezocht en voor een derde van de vraagprijs werden we met 120 km. per uur, al bellend, sms-end en alle verbodsborden negerend naar ons hotel gebracht.

Na een heerlijke nacht slapen zijn we de stad gaan verkennen. We zaten midden in het centrum, op loop afstand van veel bezienswaardigheden. De Avenue de 9 Julio is de breedste straat van de wereld. De stoepen liggen 140 meter uit elkaar, er zijn 2 fietsstroken, 18 autobanen en in het midden ook nog 4 busbanen. We hebben de gehele stad doorkruist en de belangrijkste bezienswaardigheden bezocht zoals o.a. het Plaza de Mayo alwaar vanaf het Videla bewind elke donderdag de "dwaze moeders" protesteren voor opheldering van hun verdwenen zonen en echtgenoten. Verder de wijk Boca bezocht die geheel is opgebouwd uit oud hout en golfplaten welke zeer bont gekleurd zijn met verf welke over was van de scheepswerven. Ook het kerkhof in Recoleta waar Evita Peron begraven ligt was zeer de moeite waard. Het leek of je rond liep in een stad met smalle straatjes en miniatuurhuisjes! De zondagmarkt in Telmo was erg mooi en deze dag hebben we afgesloten met een etentje in Restaurant "Parrilla La Brigada". De geserveerde steak was zo mals dat de ober die ons bediende de steak aan tafel even doorsneed met vork en "lepel"! Verder viel het ons op dat we de enigste waren die garnituur bij de steak hadden besteld. De meesten bestellen alleen een goed stuk vlees met een lekker flesje rode wijn. De steaks die men kan bestellen wegen dan ook tussen de 300 en 850 gram. 

Geld moest er natuurlijk ook gewisseld worden. Omdat er hier een informeel wisselcircuit is waar je bijna 80% meer voor een euro of dollar krijgt dan op de bank is het even zoeken en aftasten  waar je dit het beste en veiligste kunt doen. De zwarte markt heet de "blue euro en blue dolar". In verband met de enorme inflatie willen de Argentijnen graag harde valuta hebben om te kunnen inkopen in het buitenland. In veel drukke winkelstraten hoor je dan ook niets anders dan "gambia, gambia" roepen. Als je met deze mensen in gesprek gaat nemen ze je mee naar een kantoortje of winkel waar iemand is die het geld wisselt. Helaas zitten hier natuurlijk ook bedriegers tussen. Het is dus uitkijken. Wij hebben in een lingeriewinkel gewisseld, wat ons een veilige plaats leek! Ook is het eens een keer iets anders om tussen de sexy lingerie je geld te tellen. Of zou het een bewuste afleidingsmanoeuvre zijn? Wij werden er in ieder geval netjes ontvangen en kregen dat waar we recht op hadden.

Na een week in Uruguay om "de King" op te halen waren we weer terug in ArgentiniŽ bij de grensovergang in Gualeguaychu. De grens was snel genomen. Omdat je geen verse producten zoals vlees, groente en zuivel mag meenemen dachten we hierop gecontroleerd te worden, maar we konden zonder controle ArgentiniŽ binnen rijden. Deze keer ook maar de motor officieel ingevoerd welke we illegaal Uruguay hadden binnen gebracht omdat daar vanuit de haven anders ook weer voor betaald moest worden. Om in ArgentiniŽ te komen moesten we de Rio Uruguay oversteken over een erg hoge en lange brug. Na de tol te hebben betaald sprak een Duitse fietser ons aan. Hij mocht niet over de brug fietsen en vroeg of we hem met fiets en bagage een lift konden geven. Alles ingeladen en de lange brug over. Zodra de weg ook weer was toegestaan voor fietsers hebben we weer afscheid genomen en is een ieder weer zijn eigen weg gegaan. De man was van Dusseldorf naar Dakar gefietst en had daar de boot genomen naar Montevideo.

De eerst dagen reden we door de pampa. Naast ontzettend veel koeien zagen we ook veel vogelsoorten waaronder ooievaars en roofvogels. Verder vonden we de tocht richting het zuiden maar erg saai. We hebben onderweg wel op mooie plaatsen overnacht. Omdat het erg slecht weer was zijn we telkens na een nachtje maar weer verder gereden.

In El Condor hebben we de grootste kolonie van Burrow Parrots (papagaaien) bezocht. In de klippen aan het strand zitten zo'n 35.000 nesten. De papagaaien komen elk jaar terug naar hetzelfde nest. Ze leggen om de 5 dagen een ei tot een maximum van vijf eieren. Nadat het laatste ei is gelegd gaan ze broeden. Na 20 dagen broeden komt er om de twee dagen een ei uit. Nadat de jongen 4 weken zijn gevoerd vliegen ze uit. De hele kolonie trekt dan weer naar het binnenland om in september weer terug te komen om te broeden.

's Nachts begon het te regenen en de volgende morgen was het erg nat en guur. We zijn in de stromende regen naar een zeeleeuwenkolonie gaan kijken op Punta Bermeja. De mannetjes vochten met elkaar tot bloedens toe om hun vrouwtjes. Met een vrouwtje nemen ze geen genoegen, ze verzamelen een harem tot wel 10 vrouwtjes om zich heen. Het paren lijkt op een ruige nachtclubscŤne. In december worden de jonge zeeleeuwtjes geboren. Vanwege het slechte weer zijn we verder gereden naar Las Gruttas. Het stadje is een leuke badplaats waar ze uit hun winterslaap aan het ontwaken zijn. Ook hier helaas een stormachtige wind met de gehele dag slagregens. We hebben hier twee dagen een beetje beschutting tegen de wind gezocht bij een hotel. Nadat de wind een beetje was afgenomen zijn we richting Valdes gereden.

Onderweg naar het schiereiland Valdez zagen we de omgeving langzaam veranderen van de groene  pampa in de wat groen/grijze steppen. Ook zagen we af en toe wat wild lopen; o.a. rhea's , guanacos, hazen en cavia's.

In Puerto Madryn hebben we eerst inkopen gedaan bij de Carrefour. Eindelijk konden we onze koelkast en vriezer vullen want tot nu toe was het verboden om alle soorten vlees, groenten en zuivelproducten mee te nemen van provincie naar provincie. Overal zijn we erop gecontroleerd en eenmaal werd de camper zelfs helemaal gedesinfecteerd. Op weg naar Valdez  de camper boven op een klip geparkeerd en direct  werden we al verrast door een aantal walvissen. De walvissen komen hier naar toe om te kalven. Ze zijn hier van juni tot midden december. Ze zijn tussen de 12 en 16 meter lang en wegen tussen de 27 en 73 ton. Het kalf weegt bij de geboorte 4 ton en is 5,5 meter lang. Ze worden denkt men tussen de 50 en 70 jaar oud. De volgende morgen werden we wakker en zagen we vanuit het bedraam overal de walvissen spuiten en sprongen maken. We zijn later naar een andere baai gereden alwaar we de walvissen op ongeveer 10 meter vanaf het strand zagen zwemmen. 's Nachts werden we af en toe wakker van het gebrul van de walvissen. Het is ongeveer hetzelfde geluid als dat van een nijlpaard en soms dachten we dat we weer in Afrika waren beland. Na twee dagen te hebben genoten van het walvis spotten zijn we het schiereiland Valdez opgereden.

Het schiereiland Valdez  is erg toeristisch. In Puerto Pyramides staat alles in het teken van whale watching. Je kunt  voor Ä 65,- p.p. met een boot mee  om de walvissen te gaan bekijken. Wij zijn verder gereden naar Playa Padelas en kwamen in een mooie baai terecht waar we weer een eerste klas uitzicht hadden op de walvissen. Ook troffen we hier de eerste andere Overlanders aan.

De rondrit op het schiereiland bracht ons naar een zeeolifanten kolonie. Ze lagen op het strand te relaxen en hun jongen te zogen. De mannetjes waren ontzettend groot en  hebben een vreemde slurfneus; vandaar de naam zeeolifant. Ook hebben we er Magalaan pinguÔns  en zeeleeuwen gezien. Tijdens de rit moesten we oppassen voor de overstekende schapen en de guanacos; een lamasoort. Op het noordelijkste puntje van het eiland zagen we ook nog gordeldieren rondlopen.

Omdat 12 oktober "Columbus day"gevierd werd en dit op een zondag viel had iedereen op maandag ook een vrije dag. Het was dus erg druk op het eiland met dagjesmensen. Naast de walvissen waren wij ook een toeristische attractie en met menigeen moesten we op de foto. Jammer dat we het "Spaans" nog niet voldoende onder de knie hadden want iedereen was super geÔnteresseerd. Regelmatig werd er snel iemand geregeld die Engels sprak en de boel kon vertalen. Vanuit de rood wit blauwe vlag op de camper dachten enkelen dat we uit Frankrijk kwamen. Aangegeven dat het de Nederlandse vlag was waarop het antwoord kwam dat men dacht dat de Nederlandse vlag "ORANJE"was! Ook is ondertussen duidelijk geworden dat we hier rond rijden in een "Casa Rodante" oftewel rollend huis.

's Morgens gingen enkele Argentijnen duiken en snorkelen. Men kwam terug met bossen zeewier en krab. Even geÔnteresseerd gaan kijken en een uurtje later kregen we gekookt zeewier met krab voorgeschoteld. De krab hadden we al vaker gegeten en deze was heerlijk, verser kon niet. Het zeewier smaakte naar verse spinazie en smaakte ook prima. Een gezond alternatief voor groenten van het land!

Ondertussen hebben we te maken met heerlijk voorjaarsweer. Ondanks dat we onlangs uit de Nederlandse zomer komen moeten we oppassen dat we niet verbranden in dit voorjaarszonnetje. Uit de wind en in de zon is het een 20 graden. In de schaduw een graad of 12 en in de wind heb je een winterjas nodig! Zo zie je in een oogopslag vrouwlief in de bikini liggen zonnen achter de auto en dat manlief met winterjas, muts en handschoenen aan staat te vissen. PatagoniŽ staat er om bekend dat het altijd hard waait. Komt de wind uit het zuiden (Antarctica) of uit het westen ( de Andes) dan heb je altijd te maken met een zeer koude wind. Ondanks dat wij dus met zomerweer te maken hebben, hebben we onze zomerkleren verruild met onze winterkleren. Voor het eerst sinds 5 jaar weer handschoenen aan en een muts op!

Omdat we niet genoeg konden krijgen van het walvis spotten zijn we nog drie dagen naar Playa Canteras gegaan. Hier zwommen de walvissen regelmatig met meerderen tegelijk en op nog geen 10 meter van het strand voorbij. Omdat we geen water en vlees meer hadden werd het tijd om weer de stad in te gaan. Eerst weer bevoorraad in de supermarkt en daarna even naar de camping alwaar we de camper volgetankt hebben met water; ons even lekker gedoucht hebben en de was ook nog even gedaan hebben.Als je alleen overdag blijft betaal je Ä 2,- en kun je van alle faciliteiten gebruik maken.



Vanuit de Puerto Madrin over de Ripio (klei en grind piste) naar Punta Ninfas gereden. Boven op de klip konden we de zeeolifanten zien en horen. Toen we voor de camper van het zonnetje zaten te genieten zagen we ineens weer een paar walvissen opduiken. Toen we even beter keken bleken het 3 orka's te zijn. Ze kwamen dichterbij en probeerden een aantal malen richting strand te komen om een jong zeeolifantje te bemachtigen. De pogingen werden echter afgewend door zeer boze hard brullende zeeolifanten mannetjes. Normaal zijn ze zeer inactief en liggen de gehele dag te luieren. Blijkbaar hebben ze wel een zintuig om onraad te bespeuren. We hebben er nog enkele flinke wandelingen gemaakt ondanks dat het er erg koud en winderig was. We wilden er nog enkele dagen blijven met de hoop om nog een keer orka's te kunnen zien. 's Nachts ging het echter nog harder waaien en tegen twee uur begon het hevig te regenen. Daarom vroeg in de ochtend maar besloten om te vertrekken. Het werd over de klei piste een helse tocht. In de 4x4 stonden we af en toe geheel dwars en soms ging het wel 50 meter in een hoek van 45 graden over de piste. Ton vond het wel leuk, maar Chantel had er minder lol in! Over een 80 km trokken we een spoor van soms wel meer dan 10 cm diep door de klei. Over de 80 km deden we maar liefst 5 uur en in Playa Union op het strand aangekomen hebben we met de schop de onderkant van de camper ontdaan van wel zeker 3 kruiwagens klei. Als we hier vertrekken gaan we maar eens eerst een wasserette opzoeken!

In Punta Tombo zijn we de grootste Magalaan pinguÔnkolonie ter wereld gaan bekijken. Het was erg interessant om te lezen en te zien hoe de leefwereld van deze dieren er tijdens het broedseizoen uitziet. Hier leven een half miljoen Magalaan pinguÔns. Een mannetje en vrouwtje zijn hun hele leven bij elkaar. Ze dragen samen de zorg voor het maken van het nest, het uitbroeden van de 2 eieren en het voeren en opvoeden van de kuikens.  De nesten zijn verspreid over een zeer groot gebied waardoor veel pinguÔns hun nest erg ver van zee af hebben. Tussen de nesten en pinguÔns door lopen de guanaco's te grazen en rennen de cavia's rond. Roofvogels en meeuwen controleren het land en de nesten vanuit de lucht. De roofvogels voor een dode of verzwakte pinguÔn en de meeuwen voor een lekker eitje. Als de jongen groot zijn vertrekt de hele kolonie naar noordelijker delen en komen niet meer aan land tot het volgende broedseizoen. Het mannetje komt dan twee weken eerder om hun nest op te zoeken en het te verdedigen tegen eventuele nieuwkomers!

We mochten in dit natuurgebied niet overnachten dus zijn we verder gereden naar Cabo de Raso ( Kale Kaap). We vonden er een mooi plaatsje en vlak voor de camper lag een zeeolifant in het water te brullen. Hij beschermde een aantal jonge vrouwtjes en hield ons perfect in de gaten! De volgende morgen werden we toen het licht werd wakker van zijn gebrul. Op de punt van de kaap lag ook een in tweeŽn gebroken scheepswrak. We hadden al eerder een kerkhofje ontdekt en naar later bleek waren de graven  van de verdronken vissers. Via een prachtige route over de ripio zijn we naar Camerones gereden. Ondertussen was het erg heuvelachtig geworden en dat maakt de omgeving een stuk mooier. Onderweg zagen we hazen, rhea's met wel 20 kuikens en de pampahazen. Deze renden enkele malen voor de camper op en haalden een snelheid van meer dan 50 km per uur. Op Playa Elola net buiten Camerones prachtig aan de baai gestaan. We hebben er beschutting tegen de wind gezocht bij een oud verlaten vissershuisje.

Vanuit Camarones verder naar Bahia Bustamente. Hier werden we verwelkomd door Astrid en haar man Matthias. Bahia Bustamente is een klein dorp waar zeewier uit zee word geoogst en daarna word verwerkt voor de cosmetica- en voedingsindustrie. Zoals ook in Nederland zoeken veel boeren naast hun boerenbedrijf nog neveninkomsten. Zo bezitten Matthias en Astrid wat bungalows, een restaurant met een klein museum en een toeristisch programma om gasten te ontvangen en te vermaken. Meerdere malen werd ons verzocht om een boottrip mee te gaan maken naar de eilandjes die er in zee lagen. Na alles wat we al gezien hadden de laatste dagen hadden we eigenlijk niet zo'n zin om mee te gaan maar hebben ons uiteindelijk toch laten overhalen. Bij hoogtij zijn we met de gehele familie en nog twee Duitse toeristen eerst met twee landrovers naar de boot gereden en zijn toen over kleine riviertjes richting zee gevaren. We hebben langs een tiental eilanden gevaren die in de baai lagen. Op deze eilanden huizen allerlei vogelsoorten, pinguÔns en zeeleeuwen. Elk eiland werd gedomineerd door een specifieke soort. Op alle eilanden waren pinguÔns te vinden. We zagen de pinguÔns langs de boot zwemmen, wat meer op vliegen door het water lijkt. De zeeleeuwenkolonie was ook geweldig om vanaf het water te bekijken. De ontzettend grote mannen, hun gebrul, de harems op de kant en veel nieuwsgierige dames die een kijkje bij de boot kwamen nemen.  De vogels waren ook erg interessant, zoals de flightless steamer duck welke over het water rent om zich te verplaatsen. Ook diverse comoranensoorten en zeemeeuwen gezien. Het was een geweldige boottrip en een mooie indrukwekkende belevenis om vanuit de zee de fauna op het land te bekijken. ( www.bahiabustamente.com en op facebook bahiabustamente) Na nog de nodige info en aanbevelingen over ArgentiniŽ te hebben gekregen zijn we de volgende dag via Puerto Visser naar Rada Tilly gereden. De route was weer geweldig. Wederom reden we door veel grote brede droge rivieren. We moesten regelmatig stoppen om hekken te openen en te sluiten die de Estancia's van elkaar scheiden. Weer zagen we veel rhea's en guanaco's.
 
En dan nog even dit: De vader en moeder van Astrid waren ook mee op de boot. We kwamen met ze aan de praat en toen bleek dat ze een grote Estantia (boerderij) hadden in de buurt van Buenos Aires. Vroeger had Koningin Maxima als klein meisje altijd bij hun op de boerderij gespeeld. Toen Maxima met Willem ging trouwen hadden ze met alle bekenden van haar een gezamenlijk cadeau gekocht en opgestuurd. Iedereen had persoonlijk een bedankbrief van Koning Willem Alaxander en Koningin Maxima gekregen.

In Rada Tilly hebben we het weekend aan de boulevard genoten van het mooie voorjaarsweer. Vanaf Playa Union hadden we elke dag goed weer. Alleen de zeer harde wind maakt het vaak niet aangenaam en een plaatsje uit de wind is vaak moeilijk te vinden. We hebben de camper aan de boulevard geparkeerd en ondanks de verbodsborden en veel rondrijdende politie werd er niets van gezegd. Ondertussen kregen we regelmatig bezoek van Argentijnse camperaars die zeer geÔnteresseerd van alles willde weten. Ook parkeren velen in onze omgeving om dan even de website op hun Smartphone in te tikken en even een kijkje op de site nemen. Aan het eind van de boulevard stond een gebouw van de duikclub. Op zondagmiddag werden we door Claudia en enkele andere dames uitgenodigd om even te komen kennis maken en te komen BBQ-en. Dit hebben we niet afgeslagen en we hebben genoten van verse mosselen als voorgerecht en lekker vlees als hoofdgerecht. Voor het natje werd ook gezorgd met als gevolg dat na enkele uurtjes het Spaans van ons en het Engels van de Argentijnen  steeds beter begrepen werd! Na de kennismaking bleek dat we met een multicultureel gezelschap aan tafel zaten; wij uit Holland en de dames uit ArgentiniŽ, Chili en Peru!


Vanuit Rada Tilly zijn we naar Puerto Deseado gereden om daar de Rockhopper pinguÔns te gaan bekijken welke op een eiland in zee leven. Helaas
waaide het veel te hard om uit te varen en bovendien ging men niet met maar twee personen naar het eiland. Na 3 dagen wachten op minder wind en enkele andere toeristen zijn we maar weer vertrokken. Over de Ripio 47; 85; 83 en de camino costero in twee dagen naar Puerto San Julian gereden. Het weer werd steeds slechter en uiteindelijk zijn we de laatste kilometers door zware sneeuwbuien over de spiegelgladde piste geglibberd. De route was geweldig mooi en al het reeds bekende wild kwam er veel voor. Deze keer zagen we ook nog honderden flamingo's die in de vele meren welke we tegen kwamen aan het fourageren waren.

In Puerto San Julian achter een groot gebouw aan de boulevard geparkeerd nadat we de camper eerst van de nodige klei ontdaan hadden met de schop en met emmers water. Daarna de kachel aan want het was maar 2 graden! Onvoorstelbaar hoe het weer hier in korte tijd kan omslaan. Maar goed dat we de borrel ook koud hebben staan. Na die borrel het bed ingedoken en vanmorgen 31 oktober werden we wakker met de ijsbloemen op de dakramen! Het vroor en bij een zeer harde wind geeft dat een gevoelstemperatuur van wel minus 20! Gekeken of we ergens konden internetten, maar dat was vanuit de camper alleen maar mogelijk op de camping. Voor de eerste keer deze reis dus maar de camping op en maar direct van alle faciliteiten gebruik gemaakt. De was met lekker warm water gedaan en deze hing in de sneeuwbuien te drogen! We hadden wel rekening gehouden met koud weer, maar dan pas in Ushuaia.


De volgende stop was in het National Park Monte Leon. Dit park is pas 10 jaar oud en nog vrij onbekend. Helaas konden we het park niet in omdat
de wegen nog moesten op drogen vanwege de sneeuwval van de afgelopen dagen. Omdat je in verband met aanwezigheid van pumas alleen maar mag kamperen op de daarvoor bestemde camping in het park moesten we weer vertrekken. We zijn 25 km terug gereden naar Comandante Luis Piedra Buena. Hier een mooi plaatsje gevonden aan de Rio Santa Cruz. De volgende dag was de ripio voldoende opgedroogd en mochten we wel het park in. Alle bezienswaardigheden in het park bekeken, de pinguÔns, de zeeleeuwen en het comoraneneiland. Op de camping stond bij elke plaats een Parilla dus hout verzameld en onder winterse omstandigheden lekker van de BBQ genoten.  We werden gewaarschuwd d.m.v. van een folder en borden in het park wat te doen als we een puma tegen zouden komen. Helaas hebben we geen puma gezien maar wel een vos.  Na 2 dagen zijn we weer vertrokken.
 
Onderweg naar Rio Gallegos reden we tussen de vlak langs de weg grazende kudden guanaco's.  Deze komen aan de wegrand grazen vanwege de
eerste verse grassprieten. Overal langs de weg liggen de dood gereden kadavers en voor ons was het ook remmen en uitwijken om een aanrijding te voorkomen. Misschien heeft Gaucho Gill ons wel beschermd. Gaucho Gill is de Argentijnse beschermheer van de verkeersdeelnemers.  Overal langs de weg staan kleine en grote rode huisjes vaak versierd met vlaggen. Vooral vrachtwagenchauffeurs hechten hier waarde aan. Ze stoppen bij zo'n Gaucho Gill plek en zetten er flessen water bij om hem gunstig te stemmen.In Rio Gallegos een dagje door de winkelstraten en over de boulevard gewandeld.

Onze laatste stop voor de grens met Chili was bij Laguna Azul. Dit is een kratermeer met prachtig azuur blauw water, vandaar de naam. We zijn met klimmen en klauteren de krater welke 55 meter diep is ingedaald tot we aan de waterkant konden genieten van het zonnetje op een windvrij plaatsje. We hebben aan de voet van de krater overnacht en zijn 's morgens op tijd richting grens gereden. We moesten namelijk 250 kilometer door Chili om in Ushuaia te komen. De grenszaken waren snel geregeld. De camper werd wel goed gecontroleerd op aanwezigheid van vlees, groenten, fruit of aanverwante artikelen, maar deze hadden we allemaal op! Na 60 kilometer betonweg moesten we met een veerboot de straat van Magalaan oversteken.  De tovertocht duurde maar 30 minuten en kostte maar liefst Ä 110,-. Even vergeten dat we niet meer in Afrika waren en begonnen met onderhandelen wat natuurlijk op niets uit liep. Na de overtocht  kregen we 140 kilometer ripio die met veel wasbord, stenen en stof deels goed en deels slecht was. De harde wind zorgde ervoor dat het door ons veroorzaakte stof ons regelmatig voorbij kwam waaien ondanks dat we meer dan 70 kilometer reden. Dat geeft maar weer eens aan hoe hard het waait hier in PatagoniŽ. Onder deze omstandigheden; kou, harde wind en piste; verbruikt "de King" ook meer diesel. Gelukkig  consumeren wij wat minder bij deze kou en blijven de kosten gelijk. Door het veel over de piste rijden is het brandstofverbruik erg hoog; de bandenslijtage groot; hebben we al een steen tegen de voorruit gehad met als gevolg een gat en een grote barst en is er een steun van een luchttank afgebroken. Deze laatste weer met spanbanden gemonteerd. Demonteren we wel om te laten lassen als het weer ergens een beetje beter weer is want hier was het te koud en te nat om onder de camper te gaan liggen.


Na de piste kwamen we dus weer in ArgentiniŽ en wel in Vuurland  oftewel  Tierra del Fuego. We reden door een prachtige omgeving met vele
meren omringd door besneeuwde bergen. Voor het eerst reden we ook door een bosrijke omgeving.  Onderweg hebben we direct uit een bron water getankt en bij de bakker in Tolhuin hebben we de beroemde empanada's ( meeneemhapjes ) gekocht. Over de rio Fin del Mundo ( weg naar het einde van de wereld) naar Ushuaia gereden. Dit is tevens het meest zuidelijke punt van onze Zuid Amerika reis.Ushuaia is erg toeristisch. Mensen uit de gehele wereld worden hier ingevlogen om een boottrip naar Antartica te maken. Wij zijn ook eens gaan informeren voor een "last minute trip". In eerste instantie kregen we een leuk aanbod van $ 1400,- per persoon op een drie persoons kamer. Daar hoefden we niet zo lang over na te denken en wij terug naar de camper om de creditcards en de paspoorten te halen. Toen we weer op het reisbureau terug kwamen bleek men een foutje te hebben gemaakt en kostte een lastminuut met 40% korting maar liefst $ 4900,- per persoon. Nu had Ton van de familie wel wat geld meegekregen om met zijn verjaardag iets leuks te gaan doen, maar dat bedrag was helaas niet toerijkend!


Na twee dagen het commerciŽle en toeristische  Ushuaia te hebben bekeken zijn we naar het Nationaal park Tierra del Fuego gegaan. Hier houdt 
de weg ook daadwerkelijk op en kom je op het zuidelijkste punt wat je ter land kunt bereiken. Het park is prachtig. Overal zag je de besneeuwde bergtoppen en je rijd of wandelt tussen snel stromende riviertjes die door de bossen kronkelen.  Hier kun je mooi op aangewezen plaatsen vrij kamperen wat we natuurlijk ook gedaan hebben. Op een gegeven moment liepen er 2 rode vossen om de camper heen. Ook allerlei mooie vogels liepen en vlogen er rond. Helaas werkte het weer wederom niet mee. Na een mooie wandeling konden we de camper nog juist op tijd droog bereiken. Het begon weer te regenen en af en toe viel er zelfs sneeuw en hagel. Bij een nog altijd zeer harde wind is het dan niet te harden voor een paar Hollanders! Het Nationaal park is geheel ingesteld op wandelen maar helaas hebben we dit vanwege het slechte weer maar weinig kunnen doen. Na 2 dagen zijn we weer terug gereden naar Ushuaia waar we ons in een warm overdekt winkelcentrum geparkeerd hebben om te internetten.In dat winkelcentrum hadden we wel internet, maar zo traag dat we er nog niet een mailtje mee konden verzenden. Weer terug naar de parkeerplaats in de haven en nog even door de stad gewandeld. Toen we 's morgens wilden vertrekken werden we nog even getrakteerd op een bekeuring. Van de een op de andere dag mochten campers er niet meer parkeren. De bekeuring netjes meegenomen en deze maken we thuis wel een keer over!






Naar Estancia Harberton, 90 kilometer westelijk van Ushuaia gereden. Het is de oudste  Estancia van Tierra del Fuego en tevens ook het oudste stenen gebouw. Hier hebben we een nacht gekampeerd op een van de aangewezen gratis kampeerplaatsen aan de Rio Varela. Het was een erg mooi en zeer ruig gebied met veel dode bomen, vaak door de kracht van het rivierwater ontworteld en meegesleurd.  Ook voor de dieren is het hier een hard leven. We zagen veel kadavers en skeletten liggen van paarden, koeien en schapen. De dag erop zijn we weer door de gas- en olievelden met de altijd weer vriendelijke  jaknikkers richting Rio Grande vertrokken om de dag erop richting Chili te vertrekken.


Na een weekje Chili waren we weer terug in ArgentiniŽ. Via een Ripio hebben we een groot stuk afgesneden wat beloond werd. Onderweg kwamen we negen conders tegen die daar rustig langs de weg zaten. We zijn in El Calafate op een camping neergestreken om aan "de King" te gaan sleutelen. De gebroken ophangsteun van een van de luchttanks gedemonteerd en ermee naar een klein bedrijfje gelopen om hem te laten lassen. Met handen en voeten duidelijk gemaakt hoe en wat en na 10 minuten zat de boel weer netjes aan elkaar. Toen ik vroeg wat het kostte kon de man wel ineens Engels: Ten Euro! De steun nog even gelakt en weer gemonteerd. De dag erop de wagen doorgesmeerd, olie ververst, oliefilter en alle dieselfilters vervangen. Het bleek dat we nog steeds last hadden van de dieselbacterie. Dus Grotamar 71 aan de diesel toegevoegd en nu maar hopen dat de bacteriŽn weer "dood" gaan. We zijn ze nu meer dan een jaar kwijt geweest en nu zijn ze weer terug. Zal toch wel iets met de slechte diesel te maken hebben. Verder hebben we twee keer contact opgenomen met de monteur die ons aanbevolen was in Ushuai. Na 3 dagen kwam hij 's avonds in zijn nette pak aanzetten. Even het probleem besproken, maar al snel had ik de indruk dat hij niet meer wist dan ikzelf! De dagtemperatuur ligt momenteel rond de 16 graden en 's nachts koelt het ook niet meer zo af. Starten doet hij op dit moment dus goed! Zo kom je er nu dus ook niet achter of het met vuile dieselfilters te maken heeft! Maar weer even wachten tot het weer kouder word!
 
Na een lang weekend klussen en tussendoor nog even de 60e verjaardag van Ton vieren zijn we naar de gletsjer Perito Moreno gegaan. Deze is 35
km. lang, 5 km. breed en 60 meter hoog. Hij groeit elk jaar 1.5 tot 2 meter. Maar omdat hij aan de voorkant afbrokkelt blijft hij op ongeveer dezelfde plaats liggen. Het was erg indrukwekkend om zo een grote ijsmassa met zijn grillige vormen en mooie kleuren te zien. Regelmatig braken er stukken ijs af die in het water vielen met het geluid van een donderslag. Tussen de bergen galmt dit erg na en het lijkt of je in een zeer zwaar onweer verkeerd. In tegenstelling tot andere berichten mochten we er helaas niet overnachten. We moesten 80 km. verder naar een andergedeelte van het Nationaal park. Aan de Laguna Rocca hebben we een mooi plaatsje gevonden met uitzicht op de gletsjer. De volgende morgen wederom een koude stormachtige wind en af en toe een beetje regen.  Besloten om alvast een stuk te gaan rijden richting de Cuevas de los Manos. ( Grotten van de handen) Onderweg een mooie bushcamp gemaakt aan een riviertje. De Cuevas de los Manos liggen in een prachtig kleurrijk gebied met bergen, valleien en kloven. De rotsschilderingen waren zeer bijzonder. Volgens archeologen zijn ze tussen de 9300 en 1700 jaar oud. Ze zijn gemaakt door een onbekend volk van jagers en verzamelaars. De techniek die ze gebruikte is zeer uniek. Ze vermaalden mineralen, welke ze mengden met water of olie. Daarvan namen ze een slok in hun mond en sproeiden het over hun handen heen die ze tegen de rotswand hielden. Hun hand kwam dan in negatief op de rotswand. In een later stadium gebruikte men ook wel botjes als een soort rietje. Ze hebben ook guanaco's en jachttaferelen op de rotswanden geschilderd.
 
Ook hier werden we wederom geconfronteerd met het verschil in entreeprijs. De buitenlanders moeten vaak 3 tot 4 maal zoveel betalen als een
Argentijn. Dat is op zich niet zo erg als we de indruk hadden dat de mensen hier de prijs niet zouden kunnen betalen maar wij zien hier alleen maar de beter bedeelde Argentijnen in de parken. Deze beter bedeelden kunnen het zelfs nog veel beter betalen dan wij. Als we er iets over zeggen krijgen we telkens te horen dat wij erg rijk zijn omdat we uit een erg rijk land komen. Daarover zijn we nog maar geen discussie aangegaan!

Onderweg zijn we wederom veel dode guanaco's tegen gekomen. Ieder jaar sterven hier tienduizenden guanaco's. Wanneer ze over de afrastering springen gaat het regelmatig fout en raken ze met hun achterpoten verstrikt in de draden. Ze hangen met hun middel op de bovenste draad en kunnen geen kant meer op omdat de achterpoten vast zitten. Ze sterven dus een vreselijke hongerdood. Geen mens hier in ArgentiniŽ die zich er druk om maakt!

Momenteel is het ook weer kouder. De startproblemen zijn weer terug oftewel zijn er nog steeds als het koud is. We hebben besloten om ons hier maar niet meer druk over te maken. Op een of andere manier krijgen we hem toch wel aan het lopen! In Santiago zou een goede Unimog werkplaats moeten zitten. Mogelijk hebben die een oplossing!

Vanuit de Cuevas de Los Manos naar het stadje Perito Moreno gereden. Hier wat rond gewandeld en ervaren dat het een doods dorpje was met zeer onvriendelijke mensen. Daarna naar Los Antiguos gereden, 70 km. verder alwaar de bevolking weer ontzettend vriendelijk was! Van daaruit weer de grens over naar Chili vertrokken.

December 2014

Terug in ArgentiniŽ natuurlijk eerst de ijskast gevuld. We wilden in Esquel met een oude stoomtrein mee die op een 75 cm spoor naar een Mapuche indianen dorp rijdt. Helaas klopte de informatie die we hadden niet meer en de trein reed alleen nog maar op zaterdag. We hadden geen zin om 3 dagen te wachten en zijn de volgende dag naar het Nationaal Park Los Alerces gereden. Het park is vernoemd naar de eeuwenoude bomen die wel 60 meter hoog en 3 meter in omvang zijn. We hebben genoten van de prachtige natuur in het park en overnacht op een kampeerplaats in de bossen aan laguna Futalaufquen. Het was prachtig weer en eindelijk kon er weer gegrild worden.
 
Vanuit het park zijn we door een prachtig landschap naar El Bolson gereden. Onderweg kwamen we door het kleine stoffige stadje Cholila waar de
bandieten Butch Cassidy en Sundance Kid van 1901 tot 1905 hun heil hadden gezocht.  El Bolson staat beschreven als een voormalige hippie stad. Direct bij het binnen rijden werd bevestigd dat dit nog steeds zo was.  We zagen ontzettend veel mannen met lange haren en baarden. Daarnaast  in de zestiger jaren stijl geklede vrouwen gecombineerd met de tatoe's van deze tijd. Natuurlijk werd er ook geblowd en zag je regelmatig de waterpijp. We hebben midden in het centrum geparkeerd en genoten van de relaxte sfeer die er heerste. Op zaterdag hebben we er de handwerk markt bezocht. Deze was ook geheel in de jaren 60stijl. Je zag er veel gebreide poncho's, houtsnijwerk,  sieraden droogbloemen en allerlei zelfgemaakte  producten als boerenkaas, jam, chocola, olijfolie enz. Ondanks dat de markt 4 dagen in de week plaats vind was er ontzettend druk.  Na enkele malen over de markt geslenterd te hebben zijn we op bezoek gegaan bij Klaus en Claudia om onze officiŽle verzekeringspapieren op te halen. Zij hebben 16 jaar over de wereld gereisd op een motor en hadden dus veel verhalen te vertellen. Samen met hun twee dochters wonen ze vanaf 2004  op een boerderijtje in de prachtige natuur in de omgeving van El Bolson. Een Pathagonisch echtpaar met hun zoon en dochter kwamen er de schapen "scheren". Volgens de oude traditie werden ze nog met grote scharen geknipt. We hebben er ook nog zelfgemaakte jams en appelsap gekocht. Na 3 nachtjes zijn we weer verder gegaan richting Bariloche.

De route naar San Carlos De Bariloche was prachtig. We reden tussen hoge bergen door en de weg was omzoomd met prachtige bloeiende planten en bomen in allerlei kleuren. Bariloche is een grote drukke toeristische stad welke tegen de hellingen is gebouwd. We zijn in file door de stad gereden en hebben op het schiereiland Llao- llao een mooie parkeerplaats gevonden om te overnachten. We hebben hier wandelingen gemaakt  in wat wel leek op een groot oerbos met hele hoge en dikke bomen. De volgende morgen via de noordzijde van Laguna Nahuel Huapi naar Villa La Angostura gereden. Dit was een erg knus dorpje waar bijna alles gemaakt was van hout. Ook was het gehele dorp met kerstartikelen versierd. Men kwam ons vertellen dat in het Nationaal Park Lanin onze koning en koningin een optrekje hebben. We zijn er maar niet op bezoek gegaan!  Ook heeft  haar broer Martin in Villa La Angostura een restaurant. Door meerderen werd ons aanbevolen om daar even te gaan eten! Men moest dan wel een broek aantrekken met grote zakken om het geld mee te nemen. We hebben er dus maar vanaf gezien. Ondanks het prachtige weer zijn we de volgende dag weer naar Chili vertrokken. We hebben nog even getwijfeld om de 7 meren route te gaan rijden, maar we hadden voor dat moment genoeg azuur blauw water gezien.

Februari 2015

Vanuit Chili kwamen we na twee maanden via de paso de Jama weer terug in ArgentiniŽ. Nog steeds reden we boven de 4000 meter hoogte en de omgeving werd steeds ruiger.  We zagen weer veel vicuna's , zoutmeren en hele grote kandelaarcactussen van soms wel meer dan 5 meter hoog. In Susques, een piepklein leemdorpje waar Atacamanos wonen hebben we een plaatsje gevonden om te overnachten. We waren na de korte nachten in San Pedro en de ijle lucht helemaal kapot en om 20.00 uur lagen we al in bed om 's morgens om 8 uur weer wakker te worden! Na het ontbijt weer verder en onderweg de Salinas Grandes bezocht alwaar veel zout werd gewonnen. Het zoutmeer was een dikke korst welke leek op bevroren water. We konden er over heen wandelen en de enigste tegenstelling met ijs was dat het niet glad was. De weg vervolgend reden we nog steeds op  4200 meter hoogte om vervolgens via 10-talle S bochten, "de Cuesta de Lipan" net zo snel te dalen als dat we gestegen waren.

We kwamen uit in een kloof waar het dorp Purmamarca lag. Dit dorp is bekend vanwege de 7 kleuren berg die achter het dorp ligt. Het super toeristische dorpje even bezocht  en weer verder gereden. In de Quebrada de Humahuaca in het dorpje Volcan overnacht. De weg naar San Salvador de Jujuy was prachtig. We daalden uiteindelijk verder en zijn naar Salsa gereden.
 
In Salsa zijn we de camping op gegaan alwaar men volgens berichten een erg goede WIFI had. Deze functioneerde echter niet dus weer geen
internet in de camper! De camping  is rondom een mega groot zwembad gelegen met vele picknickbanken en wel 50 grote parilla's (BBQ's). Omdat ook hier nog iedereen vakantie heeft en het weekend was, was het druk op de camping. Op zondagmiddag kwamen er plotseling een 500-tal voetbalsupporters van CFC (Conception Footbal Club)uit San Miguel de Tucuman de camping op en bestormden alle parrilla's. Ze hadden grote muziekinstallaties bij hun en zeker 5 koeien aan vlees en een vrachtwagen cola en wijn! Een 20 tal politieagenten hielden een oogje in het zeil en alles verliep zeer gedisciplineerd. Als we alle vlees en wijn aangenomen hadden welke ons aangeboden werd hadden we voor een maand te eten en te drinken gehad. Na een rumoerig en gezellig middagje keerde om 17 uur de rust weer terug. Om 18 uur begon de beslissingswedstrijd voor promotie naar de eredivisie tussen Salsa en San Miguel de Tucuman. Het stadion lag vlak achter de camping en velen lieten hun auto op de camping achter. Rond 21 uur kwamen de supporters tevreden terug om richting Tucuman te rijden om verder te feesten. Hun club promoveerde naar de eredivisie!
 
De stad Salta was erg mooi met veel oude Spaanse gebouwen en kerken. De laatste avond werden we verrast door de komst van Winnie en Ruth
die we al meerdere malen getroffen hadden. Wederom werd het een gezellig avondje! De volgende morgen zijn we met zijn vieren naar het stuwmeer "Coral" gereden. Helaas was er nergens een geschikte  plaats om de campers aan het water te parkeren. Uiteindelijk  zijn we in een prachtige kloof uitgekomen waar het riviertje Juramento door heen stroomde. We vonden een mooi plaatsje onder de bomen en konden ons heerlijk in het riviertje opfrissen. Om ons heen vlogen de papagaaien en de caracara's. 's Avonds hebben we de bbq aangestoken en er weer een gezellig avondje van gemaakt. De volgende morgen werden we al weer vroeg gewekt door de papagaaien die in het riviertje kwamen drinken. We hebben weer afscheid genomen van Ruth en Winnie; wij gingen richting westen en zij naar het oosten zoals het hoort tussen Hollanders en Duitsers.

We zijn door een grote ravijn; de Quebrada  de la Conchas naar Cafayate gereden. Deze was ongekend mooi met veel kloven waaronder de Devils Throat en het Amphitheatre. We reden tussen  mooi geŽrodeerde bergen in allerlei kleuren. In Cafayate was het zeer druk en de campings zaten overvol met luidruchtige jongelui. Bovendien waren ze allemaal "Completo" wat betekend dat er geen plaats meer was. De "King" in een zijstraat recht voor een klooster geparkeerd en het mooie stadje bekeken. Al snel bleek dat ook iedere tuin vol stond met tentjes. Cafayate staat geheel in het teken van de wijnproductie wat in houd dat er overal wijnwinkels en bodega's zijn. We hebben in een van de bodega's een rondleiding gemaakt welke meer voor de wijnproeverij bedoeld was dan voor de uitleg. We wisten nu welke wijnen onze voorkeur hadden dus hebben we de nodigedoosjes ingeslagen! Hier moeten we mee uitkomen tot in Uruguay. Omdat het een groot feest was in het dorp welke iedere keer tot maar liefst vijf uur in de morgen duurde en dan ook nog afgesloten werd met een groot vuurwerk zijn we na twee dagen weer richting rustigere oorden vertrokken.

Onderweg de Ruines van Quilmes bezocht. Dit zijn de ruines van een stad die door de Quilmes indianen is gebouwd. Zij hebben 130 jaar lang de Spaanse overheersing weerstaan. Van daar uit via de ruta 307 een pas over van 3100 meter om aan de andere kant in het groene dal van Tafi de Valle uit te komen. Hier was een feest waar een optreden was van de bekende Argentijnse zanger die ons de nacht ervoor in Cafayate al wakker had gehouden. Zoals in Cafayate kwamen ook hier weer veel mensen op af en overal stonden weer tenten en de parilla's lagen vol met speenvarkentjes en ander vlees. We hebben "de King" ver genoeg van het festivalterrein geparkeerd om in ieder geval weer een keer goed te kunnen slapen. De volgende ochtend op grote hoogte uren door een prachtig regenwoud gereden.  Met alle bloemen die in bloei stonden leek het hier wel weer voorjaar. Na een lange afdaling kwamen we op de 38. Deze liep tussen ontzettend grote  suikerriet- en tabaksplantages. De omgeving werd langzaam weer droger en we zagen weer grote cactussen tussen het struikgewas verschijnen.
 
Vlak voor San Fernando de Valle de Catamarca werden we door een auto die ons inhaalde geattendeerd op het feit dat er iets met onze banden
zou zijn. Na een eerste inspectie rondom de camper zagen we niets. De banden waren niet warm en alles zat netjes vast. Toen we weer wilden instappen om bij een pompstation de boel eens even goed te inspecteren schrokken we van een ongelooflijk harde knal onder de auto. Dat moest dus een klapband zijn, maar we hoorden geen luchtverlies en de auto bleef rechtop staan! Nogmaals gekeken en nu zagen we een scheur aan de binnenkant van de rechterachterband. De buitenste rubberlaag was gescheurd. Hier is op een of andere manier lucht tussen gekomen en zo heeft zich als het ware een ballon op de wang van de band ontstaan. Deze is uit elkaar geklapt, maar de rest van de band was stevig genoeg om er voor even mee verder te rijden. Dus toch maar naar het pompstation gereden waar we in alle rust de band hebben gewisseld en daar ook maar overnacht omdat we WIFI hadden.
 
De morgen erop in San Fernando de Valle de Catamarca naar de camping gereden alwaar we Chris en Monique Hoek uit Soesterberg troffen. We
hebben hetzelfde stallingadres  en via FB hadden we min of meer afgesproken. Een avondje bij gekletst en de volgende morgen gingen Chris en Monique weer verder en hebben wij er maar een wasdag van gemaakt.
 
De route naar het Nationaal Park Talampaya ging weer eens door een saaie pampa. We zijn dus maar doorgereden tot in het park. Hier hebben we
een excursie gemaakt met een 4x4 overland truck. Je mocht namelijk niet met je eigen voertuig in het park rondrijden. Het was erg mooi en zeer de moeite waard ondanks de erg hoge kosten. Bij navraag waarom wij als buitenlandse toerist het driedubbele moeten betalen kregen we het volgende antwoord: Wij als buitenlanders moesten niets extra's betalen want de entree was voor iedereen gelijk. Alleen voor de Argentijnen kregen ze een subsidie waardoor deze dus minder hoefden te betalen! We weten niet of het waar is maar gezien het feit dat ze overal minder betalen geloven we er dus niets van! Je rijd met de truck door een prachtige rivier canyon  waarin ze de rotsformaties allerlei namen hebben gegeven zoals:  de kathedraal, de schoorstenen,  de torens, de botanische tuin, enz. Na de rondrit hebben we nog een wandeling gemaakt door de woestijn en een thema park over de dinosaurus.
 
Na een overnachting op de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum zijn we naar de volgende bestemming gegaan; het  Nationaal Park
Ischigualasto oftewel Valle del la Luna. Ook hier konden we bij het bezoekerscentrum overnachten. De vossen en guanacos liepen over de parkeerplaats. De volgende morgen hebben we een georganiseerde rondrit gemaakt. Georganiseerd betekend  dat je in konvooi moet rijden met een gids. Ook tijdens deze rondrit werden diverse stops gemaakt. Omdat door de regenval niet de hele route te rijden was en zelfs een van de bezienswaardigheden onbereikbaar was eindigde de toer bij een hele grote stenen paddenstoel. Vanaf hier konden we ook niet meer verder en moesten we dezelfde weg terug rijden. Iedereen weer achter de gids aan, behalve wij. We hebben even gewacht en zijn toen rustig terug gereden en hebben op verschillende plaatsen nog mooie foto's kunnen maken.

Bij de toerist info hadden we een folder gekregen over een nieuw gedeelte van de route 150. Deze ging door de bergen en had  6 tunnels en 5 viaducten. Deze zijn we gaan rijden ondanks het feit dat hij eigenlijk niet in ons routeschema paste.  De weg liep door een prachtig en erg ruig gebergte met mooie uitzichtpunten. Toen we door het gebergte heen waren werd het weer erg saai: pampa! De stad San Juan bleek ook tegen te vallen dus zijn we doorgereden en hebben uiteindelijk bij een tankstation overnacht. De volgende morgen wilden we naar Nationaal Park Sierra de las Quijadas. Helaas was het park gesloten vanwege de hevige regenval van de laatste paar dagen. Toen maar weer terug gereden naar route 20. Na een kilometer of 30 op deze weg concludeerden we dat er wel erg weinig verkeer reed op deze weg. We waren namelijk nog maar een auto tegen gekomen. Gestopt en koffie gedronken en nog steeds geen andere weggebruiker gezien voor eventuele info. Uiteindelijk omgedraaid en terug gereden naar de kruising. Hier stond een vrachtwagen en de chauffeur kon ons vertellen dat er door de hevige regenval een viaduct was ingestort.  We moesten dus omrijden via San Luis. De weg liep nog steeds door de saaie pampa dus gewoon doortrappen! Uiteindelijk  in El Toma op een grote parkeerplaats voor vrachtwagens tussen de truckers overnacht. Af en toe een praatje gemaakt en het was er best gezellig! De volgende morgen verder richting Cordoba. Hadden we het foldertje niet gekregen dan waren we er vanuit de Valle de la Luna in een dag naar toe gereden. Nu waren we al drie dagen onderweg in de pampa met de regen als belangrijkste spelbreker.

Maart 2015

Vanaf  Villa Dolores werd het landschap weer mooi. We reden weer de bergen in met rotsformaties die we tot nu toe nog niet gezien hadden. Het landschap bestond uit allemaal afgeronde kale bergen. De route begon met het passeren van allemaal kleine prachtige bergdorpjes en uiteindelijk moesten we een pas over van 2250 meter. Overal werden huisgemaakte jammen, salami's, hammen en kazen verkocht en ook de bewerkte huiden van de beesten werden aangeboden. Voor de verjaardag van Chantel een groot koeienvel gekocht. Vanaf Afrika waren we hier al naar op zoek, maar telkens als we ze tegen kwamen waren ze of niet mooi of te duur! De route bleef mooi tot in Alta Gracia. In Alta Gracia hebben we het Che Guevara museum bezocht. Het museum is gevestigd in de woning waar Che als kleine jongen met zijn familie gewoond heeft van 1932 tot 1943. Che was geboren op 14 juni 1928 en werd als "vrijheidsstrijder" op 9 oktober 1967 in Bolivia gedood. Hij was voor vele jongeren zoals wij toen ook waren een groot idool en iedereen zal wel de bekende posters van hem kennen. Met deze posters heeft Ton zijn eerste geld verdiend. Hij had een poster gekocht en had zijn connecties om deze te copieren. Zo verkocht  hij op school de posters van Che en misschien is hij ook wel de grondlegger geweest van al zijn nevenactiviteiten om geld te verdienen voor het reizen!

Vanuit Alta Gracia zijn we naar een andere voorstad van Cordoba gereden; Villa Carlos Paz. Dit is een mooi plaatsje gelegen aan een groot stuwmeer. Van hieruit zijn we met de bus naar Cordoba gereden en hebben het stadscentrum bezocht. Cordoba staat bekend om zijn prachtige kerken en andere gebouwen. De kathedraal was inderdaad ontzettend mooi en alleen voor het mooie zou je hier al naar de kerk gaan!

 
De route van Cordoba naar Santa Fe werd gedomineerd door wateroverlast. Regelmatig moesten we wachten i.v.m. deels afgesloten wegen. We
zagen dat sommige dorpen nog compleet onder water stonden en dat de hoofdweg als evacuatieplaats werd gebruikt. In sommige woningen zaten de mensen op de eerste etage en hadden een bootje voor de deur liggen. Later hoorden we van mensen dat het maar liefst 100 mm. in een uur geregend had. Ook op tv zagen we de verschrikkelijke beelden van de wateroverlast. Huizen werden door het water meegesleurd en veel mensen waren werkelijk alles kwijt. Ook waren er veel mensen verdronken. Onderweg zagen we verders akkers die al dagen geheel onder water stonden waardoor de oogst ook als verloren kon worden beschouwd. Gelukkig konden we deze keer wel gewoon verder rijden al was het af en toe door een 20 cm. diep water. De weg was 3 dagen afgesloten geweest en sinds kort weer open. We hebben er een dag langer over gedaan om in Parana te komen.

In Parana een mooi plekje gevonden aan het Playa Grandes aan de Rio Parana.  Aan het eind van de middag kwam de politie vertellen dat we hier niet mochten overnachten. Het was 's nachts te gevaarlijk op dit strand en er werd weinig door de politie gecontroleerd. Er zou wel eens geschoten zijn en ook maakte hij gebaren van steekpartijen. Hij gaf ons als alternatief Playa Thomson. Ondertussen hadden we al wat koude litertjes bier bij een kraampje gekocht voor Ä 2,- per literflesje. De dames begrepen er niets van dat we weg moesten en zagen hun enigste klanten met leed in de ogen vertrekken. Playa Thomson was een nieuw luxe strand. Het zelfde flesje bier koste hier Ä 4,- maar daar kreeg je dan ook wat voor! Op en aan het strand waren douches, bbq's, wifi en de gehele nacht gratis muziek van de rijdende disco's. Als je hier een goede muziekinstallatie koopt krijg je er blijkbaar een sloopwagen bij om je maar overal goed te laten horen. De muziek die ze echter afspelen is voor de gemiddelde mens niet om aan te horen en bestaat meestal alleen maar uit een hoop bas gedreun. Zo rijden ze achter elkaar aan en parkeren af en toe om na een half uurtje weer een rondje te maken om de accu bij te laden. Als 's morgens de eerste strandbezoekers weer van het zonnetje komen genieten gaan de bezopen jongelui naar huis om hun roes uit te slapen om 's avonds tegen elven weer terug te keren. Dit is een wekelijks terug kerend tafereel op de vrijdag en zaterdag avond. Het beste is om dan maar ver van de stad of dorp een plaatsje te zoeken.

Na drie heerlijke stranddagen/muzieknachten met temperaturen van meer dan 30 graden zijn we naar het Nationaal Park Pre-Delta gegaan. Hier zou je mooie rondvaarten kunnen maken. Helaas gingen er geen boten meer en konden we alleen maar een wandeling maken door een gedeelte van het park. Doordat er overal water staat en overal bomen en struiken groeien lijkt het af en toe of je door het regenwoud wandelde. De dieren die we tegen zouden kunnen komen; kaaimannen en capybara's hebben we niet gezien. Wel veel vogels.

Onze  laatste stop in ArgentiniŽ was Concepcion del Uruguay. Aan de Rio Uruguay, de grensrivier tussen ArgentiniŽ en Uruguay  waren mooie strandjes. Op het Playa Banco Pelay een mooi plaatsje gevonden onder de bomen en tussen de BBQ's. De rivier had redelijk helder water en we konden er heerlijk in zwemmen. Dat kwam ons wel gelegen bij temperaturen van rond de 35 graden. Het gaat hier richting herfst en veel bomen gaan hun blad al verliezen. Toch wel een beetje vreemd bij deze temperaturen! We hebben er de camper al wat schoongemaakt en wat onderhoud gedaan als voorbereiding op de stalling en de volgende etappe in September. Hoe de tweede etappe er precies uit gaat zien weten we nog niet, maar we zullen zeker nog terug komen in ArgentiniŽ.

  
Powered by CMSimple