Wie zijn wij > Reisverslagen > 2013 - 2014 > Sierra Leone

Sierra Leone

De grens werd zoals vaak weer bepaald door een rivier. Aan de Sierra Leone kant was het erg rustig maar ook wat onduidelijk waar we moesten zijn. Eerst moesten we de Carte Brun (onze autoverzekering) laten registreren a 25 €. Natuurlijk weer een vreemd iets, wanneer je een verzekering afgesloten hebt die ook in Sierra Leone geldig is. Men kon ons echter de officiële documenten van verplichte registratie laten zien dus bleef er niets anders over dan dit te doen! Daarna konden we het carnet en de paspoorten laten stempelen. Iedereen was erg vriendelijk en behulpzaam. Toen we dachten snel klaar te zijn werden we na  ongeveer een kilometer weer aangehouden. Hier moesten we een internationale rijvergunning voor 150.000 Leon. ( 30 € ) ) kopen om te mogen rijden in Sierra Leone. Aangegeven dat we al over de hele wereld hadden gereden met het Nederlandse rijbewijs en dat dit ook hier geldig is. Na veel praten kwamen we er uiteindelijk weer onderuit. Later lazen we in de reisboeken en in verslagen van anderen dat dit in Sierra Leone verplicht was maar ook dat het bedrag onderhandelbaar was. Blijkbaar kom je ook voor niets verder!

De weg  vanaf de grens was weer onverhard en liep door het Gola regenwoud. Alle diepe gaten en sleuven waren gevuld met regenwater waar door we niet konden zien hoe diep de gaten waren en wat er eventueel in lag. Op sommige plaatsen had men er boomstammen ingelegd. Als deze niet te zien waren was het dus erg oppassen! De gemiddelde snelheid was stapvoets en dat was af en toe nog te snel. Over de 40 kilometer naar Zimmi hebben we 4 en een half uur gereden. De route was prachtig, erg avontuurlijk en zeer inspannend. Soms passeerden we zeer eenvoudige dorpjes waar werkelijk niets te koop of te ruil was. De mensen en kinderen vroegen om geld en cadeaus, iets wat we al lang niet meer hadden gehoord.

In Zimmi was een Immigratie chequepoint met achter het politiebureau een groot afgesloten terrein met barakken waarin de beambten woonden. Hier mochten we de truck parkeren en blijven overnachten. Na een heerlijke rustige nacht werden we  's morgens getrakteerd op een flinke regenbui. Geen goed vooruitzicht in een bergachtig gebied met allemaal kleiwegen. Toch besloten om verder te gaan rijden. De 80 kilometer naar Kenema zou bij navraag volgens iedereen te doen zijn in een dag. De weg werd slechter met op sommige plaatsen ingestorte of weggespoelde bruggen die gerepareerd waren met boomstammen. Soms was de brug half weg en moesten we maar zien hoe we er over heen kwamen.  Op een paar jeeps en drie 6x6 vrachtwagens na zijn we geen auto's tegen gekomen. Het gebruikelijke vervoer op deze wegen is een brommertaxi, die je dan ook regelmatig tegen komt. Op een van de smalle stukken waar amper een jeep kon rijden kwam ons een vrachtwagen tegemoet. Omdat ze bang zijn om te kantelen gaan ze echt niet aan de kant. Wij een heel eind terug gezet en een hard stukje berm gevonden om de truck te laten passeren. Bij het passeren schampte deze onze rechter achterkant met als gevolg de nodige schade. De dader reed door en had volgens ons niets in de gaten. Wij konden niet keren en in de achteruit iemand proberen in te halen is ook een onbegonnen zaak. Bromfietsers wilden tegen betaling wel achter de boosdoener aangaan en de politie bellen,  maar omdat we op dat moment zelf bezig waren om te "overleven" en geen zin hadden in een dag papierwerk hebben we het er maar bij gelaten en zijn verder gereden. Onderweg kwamen we nog een truck tegen die bijna geheel in de modder verdwenen was. Ze vroegen om hulp, maar om een truck van 25 ton aan de lier te hangen zagen we ook niet zitten. Verder was er nergens een goed stuk piste om te kunnen trekken. In de 4x4 met alle sperren erop kwamen wij gelukkig wel door het diepe moddergat.

Vlak  voor Kenema werden we weer aangehouden. Er werd naar onze nationale rijvergunning gevraagd die we dus niet hadden. Toen we aan gaven dat we deze niet nodig hadden werden we beboet omdat we geen gordel om hadden. Aangegeven dat het met een gordel om op deze weg rijden een zelfmoordpoging was  maakte geen indruk. De regel/wet was dat je hier een gordel moest dragen. Ton heeft zijn telefoon gepakt en is zogenaamd gaan bellen en heeft het woordje corruptie wel 10 keer benoemd. Chantel aangegeven dat iedereen ons om kerst cadeaus vraagt en dat wij nu aan de beurt waren om een cadeau te vragen! Hij vroeg om uitleg en toen duidelijk werd wat we bedoelden kregen we de kopieën van het rijbewijs en paspoort terug en mochten we door rijden. Ondertussen was hij wel al door een collega op de hoogte gebracht van Ton zijn "telefoontje".

In Kenema bij het National Katholic Pastoral Centre een plekje gevonden in hun immense tuinen om te overnachten. Father Brian was erg gastvrij en zeer behulpzaam. 's Avonds samen met Father Brian en Bob , een Amerikaanse vrijwilliger die al 40 jaar voor een ziekenhuisje werkte een paar biertjes gedronken in de bar van het Centre. We kregen erg veel informatie over het leven in Sierra Leone. De volgende morgen mochten we met Buckery, de barkeeper en Mariama, de huishoudster mee met de auto van Father Brian om wat inkopen te doen in de stad. Dit was weer een avontuur. De stad was maar deels geteerd en lag boven op een heuvel. Via zeer diepe sleuven en kuilen kwamen we in het centrum. In een supermarktje wat spullen gekocht en buiten de supermarkt wat groenten. De groentedames posteren zich voor de supermarkten waar hoofdzakelijk blanken komen zodat ze een goede prijs kunnen vragen voor hun groenten. In het Centre werd ook nog iedere dag een mis opgedragen voor 2 zusters die er ook nog woonden. Deze twee zusters gaven les aan twee leerling zusters uit Nigeria. Die avond ook weer gezellig aan de bar gezeten wat tot het dagelijkse programma behoort van de paters. Zo slecht hebben die het nog niet!

Na 2 rustige dagen tussen de palmoliepalmen zijn we weer vertrokken. In Bo zijn we beland bij het Countryside Guesthouse. Hier werden we weer erg vriendelijk ontvangen. Eens was het ook een erg mooi complex geweest, maar nu verkeerd alles ook in een zeer slechte staat! We mochten binnen de poorten van het complex gratis parkeren. In de avonduren was het een komen en gaan van auto's en taxi's. In de taxi's zaten vaak leuke vrouwtjes die afgezet werden en na een uurtje weer werden opgehaald. Of ze een kippetje zijn komen eten of een glaasje wijn gedronken hebben weten we niet!

De dag erna zijn we richting Freetown gereden. Ondertussen rijden we vanaf Kenema over een prachtige teerweg zonder pottholes! De wegen in Sierra Leone zijn of erg goed of erg slecht! We zijn eerst naar Burehtown gereden en hebben daar aan zee een plekje gevonden op het strand bij Rakis Beach Front Resort.  De tweede dag dat we hier waren was er een huwelijksvoltrekking en werd ons gevraagd om voor een paar uurtjes elders te parkeren omdat ze niet wilden dat onze King op de bruidsfoto´s kwam te staan. Het was een huwelijk (Lovers without Borders) tussen een Amerikaans meisje en een jongen uit Sierra Leone. Het meisje was hier vrijwilligster en alles werd door andere vrijwilligsters georganiseerd.  Het was een compleet Amerikaans huwelijk met bruidsmeisjes en bruidsjonkers. Het was hier erg druk met vrijwilligers die allemaal werken voor het US Peace Corps.
 
Omdat iedereen ons afraadde om met de truck Freetown in te rijden i.v.m. de smalle straten, de laaghangende elektrokabels en de grote verkeerschaos, zijn we met een taxi naar Freetown gereden om het visum voor Guinee aan te vragen. De ambassade van Guinee was ook al verhuisd en het adres dat we hadden uit de boeken en van internet klopte dus weer niet. Gelukkig hadden we deze keer  het nieuwe adres snel gevonden door een brommertaxi voorop te laten rijden. Het visum aanvragen was weer een circus waar we ondertussen mooi ziek van worden! We moesten alleen 2 pasfoto´s inleveren en een adres opgeven hier in Sierra Leone en $ 100 p.p. betalen. Toen ze hoorden dat we met eigen vervoer waren moesten we ook nog 200.000 Leone ( $ 40 )  betalen voor een laisser passé. We hebben het carnet de passage laten zien en aangegeven dat dit een geldig document was en dat we geen laisser passé nodig hadden. Hij ging overleggen en kwam terug met de mededeling dat het dan wel aan de grens werd uitgezocht. Het visum zou om 16 uur klaar zijn. Natuurlijk weer gevraagd of het niet eerder klaar kon zijn en dat kon tegen betaling van $ 25 p.p. extra. We zouden het dan 2 uur later op kunnen halen. Dit dus maar gedaan want 6 uur wachten is wel erg lang in een stad waar enerzijds van alles te doen is en anderzijds niets! Het is een stad van 1 1/2 miljoen mensen welke allemaal op straat aanwezig lijken te zijn! In de tussen tijd we naar de supermarkt gereden alwaar we snel klaar waren met onze kerstinkopen. Alles is hier zeker 4x zo duur als in Nederland en dan is de kooplust zo over. Een zak chips voor € 8,- smaakt niet meer! Zodoende waren we weer snel terug bij de ambassade alwaar we  naar binnen werden geroepen en tot onze grote verbazing lagen de paspoorten al klaar met de visums. Deze keer zonder rekening van de $ 50,- extra kosten. Deze zullen wel gebruikt worden voor extra kerstcadeautjes. We hopen dat ze er veel plezier mee hebben!

Freetown is een zeer speciale hoofdstad. De stad is tegen de heuvels van een berg gebouwd welke midden op een schiereiland ligt. Dwars door de stad loopt een redelijk brede straat welke overal zeer smalle zijstraatjes heeft. Naast de stenen huisjes zijn er ook nog veel houten huisjes welke in bonte kleuren geschilderd zijn. We zagen ook erg veel arme mensen die veelal op straat woonden met hun hele hebben en houwen en veel gehandicapten die allemaal naast elkaar zaten te bedelen. Af en toe leek het erop of ze op handicap gesorteerd zaten! Mogelijk zijn het nog veel oorlogsslachtoffers. De contrasten aangaande alles zijn erg groot in deze stad. Het vliegveld ligt niet op het schiereiland omdat dit erg bergachtig is. Wanneer je dus  met het vliegtuig naar Freetown komt moet je of over de weg (duur 4 uur) of per watertaxi/vleugelboot (duur 2 uur) of per helikopter (duur 10 minuten) naar de stad. Verder vind er in bepaalde gedeeltes van de stad veel nieuwbouw plaats.
 
We hebben de kerstdagen door gebracht op Bureh Beach. We mochten de camper parkeren voor Rakis Beach Front Resort alwaar we voor de camper van ons natje en droogje voorzien werden door Lucie! Vooral eerste kerstdag was erg speciaal. Rond 12 uur werden er grote muziekboxen op het strand geplaatst met een heuse discotheek en een 6 kw. aggregaat. Rond 15 uur kwamen de eerste bussen met jongeren aan. Zitten er in Holland een 50 man in de touringcar hier zitten er zo'n 250 in! Ze hadden koelboxen met eten en drinken bij zich. De jongeren bleven komen tot er wel zo'n 1000 op het strand aanwezig waren. Iedereen danste en het was erg leuk om dat te zien. Wat hebben die lui een ritmegevoel! De dames zagen er erg kleurrijk en vaak sexy uit en de herenmode bestond uit een broek welke tot driekwart van de billen hing zodat je goed uitzicht had op hun boxershort. Ze moesten met O-benen lopen om hem niet te verliezen. Om 23.00 uur was de muziek afgelopen en vertrok iedereen weer huiswaarts. Velen hadden hem goed hangen, maar iedereen bleef netjes en zeer correct tegen ons.
2e kerstdag heet hier Boxingday. Dit is de dag dat er families naar het strand komen om te picknicken. Dit was dus ook de dag van het rustige publiek want we hebben geen jongelui meer gezien. Waarschijnlijk lagen die allemaal hun roes uit te slapen. Ze kunnen in ieder geval geen woonboulevard bezocht hebben! Na 7 leuke stranddagen zijn we de dag na Kerstmis weer vertrokken. Via een prachtige asfaltweg gefinancierd door de EU zijn we naar de grens met Guinee gereden. Hier weer een snelle correcte afhandeling van de zaken en met een half uurtje stonden we aan de grens met  Guinee.

Ondanks de waarschuwingen en weer vele wildwest verhalen over Sierra Leone hebben we het land als erg relaxt ervaren. De mensen zijn er leuk, vriendelijk en opgewekt. In het noorden vroeg men af en toe om geld en cadeaus. De natuur was ontzettend mooi, vooral het regenwoud in het noorden. We merkten wel dat ook dit land erg geleden heeft onder een wrede oorlog. Hier waren de diamanten een wezenlijk onderdeel van de oorlog. Ze noemen het niet voor niets bloeddiamanten omdat de opbrengst gebruikt werd om er wapens en munitie voor te kopen. Gelukkig is het er nu rustig en kunnen de mensen samen met de U.N. en de vele ontwikkelingsorganisaties werken aan een betere toekomst.

 

 

  
Powered by CMSimple