Wie zijn wij > Reisverslagen > 2013 - 2014 > Senegal

Senegal

De grens in Mpack stelde niet veel voor en we hadden zo onze twijfels ten aanzien van het biometrisch visum wat we hier zouden moeten krijgen. Sinds 1 juli 2013 is een visum voor Senegal verplicht en alleen maar via internet aan te vragen. Dit laatste hebben we dus in Bamako gedaan. Nadat de paspoorten en onze digitale aanmelding waren bekeken moesten we mee naar een† nieuw gebouwtje waar tot onze grote verbazing alle apparatuur stond voor het maken van het visum.† In het dorpje was ook geen elektriciteit maar het gebouwtje stond vol met omvormers en accu's welke geladen werden door zonnepanelen. Alles werd netjes en zeer correct afgehandeld. Ook het carnet afstempelen was geen probleem. De motor gaat nu overigens al alle landen door zonder carnet en zonder een Laisser Passer! Die hadden we dus overal zo kunnen verkopen! Na een 40 minuten waren we klaar en konden Senegal inrijden.

We zijn door de Casamance richting Abene gereden en hebben in Abene Plage een mooi plaatsje gevonden bij een restaurant. Abene Plage bestaat uit allerlei onverharde smalle achteraf weggetjes waardoor we verschillende keren niet meer verder konden. Zoals in vele toeristenplaatsen schieten er dan allerlei jongelui te hulp om je naar een goede plaats te leiden. Na ons nog een keer op een duinenweggetje te hebben vast gereden in het losse zand konden we voor "les Baobabs" parkeren. Hier hebben we beide dagen heerlijk en uitgebreid gegeten voor een paar centen. Het personeel was erg aardig en stelde zich zeer terughoudend op. In het centrum van Abene staat een hele grote Kapokboom. Dit is voor de mensen in het dorp een heilige boom. Men verteld dat† de boom is ontstaan uit 6 verschillende bomen die door de mensen zijn geplant. Ook word er verteld dat deze boom een grote rol vervuld bij de besnijdenis van meisjes. Iets wat helaas hier nog veel gebeurd.†Abene was verder een zeer relaxt dorpje. Hier werd Reggea muziek gedraaid en liepen de rastamannen rond met een grote joint in hun mond. Alles was easy go! Er liepen ook weer blanke vakantiegangers rond dus† werden er weer allerlei souvenirs te koop aangeboden. De verkopers waren echter vaak zo stoned dat ze niet wisten wat de prijzen waren van hun koopwaar. We hadden interesse in enkele leuke houtsnijwerken maar omdat deze te zwaar waren om te voet mee te nemen hadden we afgesproken dat we de volgende ochtend met de camper langs zouden komen. Toen we er de volgende ochtend om 11 uur aankwamen was er niemand te bekennen. Waarschijnlijk lagen ze nog allemaal bij te komen!

Na 2 dagen weer vertrokken. Eerst nog even naar Kafountine gereden. Kafountine heeft ook een grote vissershaven en ook was hier een bootwerf waar we konden zien hoe ze van het hard hout de grote vissersboten maakten. Ook was er weer†het kleurige schouwspel van alle boten op zee en op het strand. De gebruikelijke vismarkt is een markt voor de† visverkopers maar verder kun je er ook alles kopen wat op een andere markt te koop is. Dit is eigenlijk meer een markt voor de vissers en hun families die nooit hun dorp uitkomen. Ook werd er weer ontzettend veel vis gedroogd en gerookt op zeer grote bbq's. De vis staat daarna nog dagen in kartonnen dozen te wachten op transport naar het binnen en buitenland. Waarschijnlijk kan het niet meer bederven. Vanuit Kafountine zijn we naar de grens van Gambia gereden alwaar de grenszaken in 5 minuten werden afgewerkt.

Na† 6 heerlijke dagen in Gambia waren we weer terug in Senegal. Wederom was de grensprocedure, deze keer in Keur Ayib erg netjes en correct. Na de grens werd de weg erg slecht. Het zou een teerweg moeten zijn maar† van teer was nog weinig over en zodoende was de weg echt onbegaanbaar tot 10 km. achter Nioro Du Rip.†Vanaf daar was de weg prima tot in Kaolack. Onderweg† hebben we nog een bushcamp gemaakt vlak voor N' Doffane en genoten van de heldere sterrenhemel. De volgende morgen weer fris op pad.†Van Kaolack tot aan Fatick was de weg weer erg slecht met veel grote en diepe pottholes.† Vlak voor Mboure werden we weer aangehouden door de politie die aangaf dat we te hard reden. Aangegeven dat dit niet zo was en gevraagd† hoe hij dat kon beoordelen. Hij moest het rijbewijs hebben en kreeg natuurlijk een kopie omdat we de zaak niet vertrouwden aangaande het te hard rijden.†Hierna ontstond er een discussie of het een kopie was of het echte en vertrok hij met het rijbewijs naar binnen. Chantel even later polshoogte gaan nemen hoe het zat met het rijbewijs en na een heftige dialoog werd ze weer naar binnen getrokken toen ze naar buiten liep.† Na een handgemeen aangegeven dat we de ambassade gingen bellen, wat ze prima vonden.† Hierop hebben we besloten om te vertrekken zonder de kopie van het rijbewijs. Ze waren wederom alleen maar uit op geld en van kwaad komt erger. We zijn niet meer in staat om iedere keer wanneer we aangehouden worden hun het handje te schudden en ze onze tanden te laten zien door middel van een brede "gemaakte" grijns!

In Mboure nog even bij de slijterijgroothandel inkopen gedaan en vervolgens naar Niagia-Peulh aan het Lac Rose gereden wat een avontuurlijk ritje werd door kleine dorpjes met onverharde achteraf weggetjes. Een keer liep de weg gewoon dwars over de vuilniskuil of had men van de doorgaande weg een vuilniskuil gemaakt.† Bij Chez Salim weer een heerlijk plekje gevonden in de schaduw† van de palmbomen. Niagia-Peulh is de finishplaats van Parijs Dakar welke helaas niet meer hier plaats vind. Na een aantal jaren van betrekkelijke stilte begint hier het toerisme weer toe te nemen. Vergeleken met vorig jaar toen we ook hier waren is het ontzettend druk. Iedereen probeert er natuurlijk ook een graantje van mee te plukken wat† niet voor iedereen is weggelegd. Zo zijn er veel souvenirkraampjes maar niet iedereen heeft dat te koop waar de toeristen interesse in hebben. Deze mensen zijn dan zeer vasthoudend en erg opdringerig en duwen je vaak souvenirs in je handen welke je dan als cadeau krijgt in de hoop dat je er toch nog iets voor betaald. Voor deze mensen is het echt een strijd om te overleven. Verder is het hier weer erg gezellig. Iedereen kent ons nog van vorig jaar en men is hier ontzettend vriendelijk. Met de motor nog een keer rond het meer gereden waarvan de waterstand erg hoog is door de vele regenval. In vergelijking met vorig jaar word er ook weer veel zout gewonnen uit het meer. Onder het water zit een zoutkorst van 3 meter welke men eerst stuk moet hakken om het zout te kunnen winnen. Daarna word het in piroque's† aan wal gebracht waar het verder word verwerkt en in zakken van 18 kilo word verkocht. Ook nog een paar keer naar de kleine dorpjes in de omgeving gereden waar bijna alles met paard en wagen gebeurd. Iedere morgen gaat Ton er op de motor brood halen en deze liggen om 8 uur al netjes in een zakje klaar. Dat is nog eens service! Waren er vorig jaar nauwelijks groenten en fruit te koop in de omliggende dorpjes; nu is er alles te koop. Dit hadden we dus niet uit Gambia mee hoeven te brengen.

Na 4 dagen vertrokken richting St. Louis. Ook onder weg veel fruit en groente te koop en deze keer ook nog ontzettend goedkoop.† We hadden natuurlijk weer de nodige politiecontroles.† De eerste keer werden we aangehouden vlak na een spoorwegovergang. Hier hadden we volgens de politieagent† een stopbord genegeerd zoals alle andere lokale weggebruikers. We zouden een boete krijgen en deze moeten gaan betalen op het gemeentehuis in de stad en met een betalingsbewijs zouden we het rijbewijs ( een kopie natuurlijk) terugkrijgen.† Onze gemeende excuses gemaakt en aangegeven dat er in de stroom auto's waarin we reden niemand was gestopt. Niets hielp en uiteindelijk maar weer het bekende verhaal verteld waarna we het rijbewijs terug kregen en verder konden.

Bij een volgende controle sprong een politieagent 10 meter voor ons de straat op en gaf een stopteken. Hij had blijkbaar pas op het laatste moment gezien dat er een blanke achter het stuur zat. We moesten flink in de remmen en konden de wagen nog juist voor hem aan de kant stil zetten. Nu werden we bekeurd omdat we geen richting hadden aangegeven toen we de wagen aan de kant parkeerden. Gekker kan het niet en hem aangegeven dat hij veel te laat een stopteken gaf en dat hij blij mocht zijn dat hij niet overreden was!† Wederom geen enkel gehoor aangaande ons verhaal en we moesten wederom met een bon naar de burgemeester om de bekeuring te betalen. Hij had nog steeds geen rijbewijs dus dat was niet zo erg. Toch maar weer even het bekende verhaal afgestoken en het bonnenboekje verdween weer in de binnenzak. Rijden maar!

Onderweg veranderde de natuur langzaam van een rood stoffig landschap naar een zanderig duinlandschap. Ook kon men langs de weg merken dat we weer richting MauritaniŽ reden. Veel dode dieren langs de weg waar de gieren soms een heerlijke maaltijd aan hadden. Deze "aasgieren" zijn ten opzichte van de politie in ieder geval nog nuttig en ruimen de kadavers langs de weg op.

In St. Louis via een piste naar de Zebrabar gereden. Het was deze keer erg rustig op de camping. Er stond nog een overlander en verder waren er nog een 6 tal jongelui uit Zwitserland die onderweg waren naar Gambia om daar een fiat busje te gaan verkopen en om een paar weekjes vrijwilligerswerk te gaan doen. Aan de bar was het in ieder geval erg gezellig die avond. Ook Holger was weer aanwezig. Hij had vorig jaar samen met Ton de auto gerepareerd, toen deze niet meer wilde starten. Later kwamen er ook nog een viertal Duitsers die hun auto in Gambia gingen verkopen. Toen we met ze aan de praat kwamen bleken het dezelfde personen te zijn waar we vorig jaar bij de kofferbakverkoop de bokworsten en salami's gekocht hadden. Ze waren in Frankrijk even snel bij de MC Donalds gaan eten en toen ze terug kwamen was er in alle 4 hun auto's ingebroken. Voor hen dus weinig winst te maken deze keer! Iedereen die we hier gesproken hebben zat vol met verhalen over de corrupte behandeling aan de grens in Diama en Rosso. Iemand had zelfs Ä 70,- moeten betalen voor het stempelen van het carnet omdat dit zogenaamd vanaf 1 januari niet meer zou kunnen. We zijn enkele malen lekker wezen eten in het restaurant. Twee maal hebben we er† warthogs gegeten welke illegaal vanuit MauritaniŽ naar Senegal komen om aan de niet-moslims te worden verkocht. Soms tref je erg vreemde mensen in een restaurant. Zo kwamen er vier Spaanse vrouwen met twee Senegalese gidsen aan bij het restaurant. Men wilde graag eten , maar alleen als de Senegalese gidsen hun maaltijd en drinken gratis kregen. Ze zijn allen dus weer met een lege maag kunnen vertrekken. Verder een stel† overlanders die om 10 uur al aan de alcohol zaten en dan dronken tot 16.30 uur waarna men een dutje ging doen. Na het dutje werd er nog een borrel gedronken en om 20.00 uur lagen ze in bed. Ze hadden zoveel bier en wijn van huis uit meegenomen dat men het nodige in Marokko begraven had voor de terugweg. Jammer dat ze niet precies verteld hebben waar anders hadden we misschien nog kunnen gaan "schatgraven".
We zijn nog een keer met de motor naar het centrum van St. Louis gereden en hebben weer genoten van het ongecompliceerde leven van de bevolking in deze stad. Op het slapen na vind bijna het hele gebeuren plaats op en rondom de straat. Op straat en op de trottoirs word gekookt, gegeten en gewassen en tegelijkertijd lopen er de geiten en koeien rond en probeert het verkeer zich tussen alle huisraad door een weg te banen. Ook nog het grote strand moslimkerkhof bezocht alwaar de bedelaars naast de miljonairs begraven liggen; zo kan het dus ook!

Vanuit de Zebrabar camping zijn we voor nog een paar dagen naar de 7 Palava camping gereden. Deze camping lag voor enkele jaren terug ook nog aan het binnenmeer maar ligt nu direct aan zee omdat de zee de landtong overspoeld heeft waardoor de toen aanwezige huizen en camping compleet in zee verdwenen zijn. Ook een andere camping met bungalows is inmiddels ontruimd omdat deze binnenkort ook in zee zal verdwijnen. We hebben ons op de camping door Sven en Christine culinair laten verwennen alvorens we vertrokken voor onze trip door MauritaniŽ.

De laatste 50 kilometer naar de grens werden we nog een aantal malen aangehouden door de politie en de gendarmerie. Twee maal† wilde men de verzekeringspapieren en het rijbewijs† zien. Deze keer nette gezagdragers dus konden we zonder problemen verder. Aan de grens zat weer dezelfde chagrijnige politieman als vorig jaar.† We wisten dus wat we konden verwachten.† Vroeg hij vorig jaar nog Ä 10,-, deze keer vroeg hij maar liefst Ä 15,- . Alleen maar met verheven stem "NON" gezegd en we kregen direct onze paspoorten terug. Het carnet was snel en zonder problemen geregeld. Na nog even snel een ticket te hebben gekocht voor de dam over de Senegal rivier konden we MauritaniŽ inrijden. Ondanks de ergernissen van de corrupte politie en gendarmerie hebben we toch weer een leuke tijd gehad in Senegal .

  
Powered by CMSimple