Wie zijn wij > Reisverslagen > 2013 - 2014 > MauritaniŽ

MauritaniŽ

Na een grensprocedure van meer dan 6 uur reden we dan eindelijk in MauritaniŽ binnen. Ook waren† we natuurlijk weer de nodige euro's lichter. Een verzekering voor 30 dagen kostte maar liefst 100 euro! Ook moesten we communitytax betalen op een plek waar alleen grenskantoren stonden en waar in de wijde omgeving geen dorp te zien was . Zowel aan Marokkaanse als aan Mauritaanse kant was er sprake van corruptie. Een half jaar terug vonden we ze aan deze grensovergang nog netjes maar nu vierde de corruptie echt hoogtij! I.v.m. het slachtfeest waren er veel Senegalezen en Gambianen met autoīs vol cadeaus op weg naar huis. Zij moesten flink betalen om hun spullen de grens over te krijgen; zowel aan de Marokkaanse als aan de Mauritaanse kant. Het betalen moest dan telkens tussen twee vrachtwagens plaats vinden zodat niemand het kon zien. Enkele Senegalezen gesproken en deze waren ondertussen meer dan Ä 100,- kwijt om Marokko uit te komen. Trieste zaak vinden wij! Het was ontzettend warm en we waren blij dat we onze zaken allemaal† hadden geregeld.

In Nouadhibou zijn we op advies van enkele Fransen en vanuit een aanbeveling in een reisboek op camping Baie Du Levrier beland. Het is niet veel meer dan een kleine ommuurde binnenplaats met wat kamers en de woning van de eigenaar. We werden hartelijk ontvangen in de bedoeÔenen tent; welke ook nog in een hoek stond; met een kopje thee. īS avonds zijn we naar de chinees gelopen om daar te gaan eten. Het was weer heerlijk maar helaas was er geen rijst bij de gerechten. De rijst was op, dus kregen we er frites bij. Ondanks dat de gerechten heerlijk waren vonden we het geen Chinese maaltijd!

De volgende morgen hebben we afscheid genomen van Daniel en Theresa uit Zwitserland. We hadden ze al enkele malen in Marokko getroffen en met hen hadden we gisteren samen de grenszaken afgehandeld. Ze hebben het voornemen om met een VW T4 camper een rondje door Afrika te maken. 'S morgens om 5 uur werd heel de stad al door een 30 tal moskeeŽn gewekt i.v.m. het slachtfeest en dit geloei ging door totdat iedereen om een uur of 10 de moskee bezocht had. Daarna kwamen de geiten overal uit de huiskamers, keukens en andere hokken en werden geslacht. Ook op de camping werd een geit uit een eigenlijk te verhuren kamer gehaald en twee meter achter de camper vakkundig geslacht. De kop word met een touw aan een tak van een boom vast gemaakt zodat hij nog net met zijn achterpoten op de grond kan staan. Dan word zijn nek doorgesneden enz. enz.. Als de slager klaar is krijgt hij wat darmen, de pootjes en het vel mee en verder wat klein† geld in zijn hand gedrukt. Die vertrekt weer naar het volgende huis voor de volgende geit. Het bloed, de overgebleven darmen e.d. liggen nu nog achter de camper maar ze stinken nog niet. De vliegen hebben er wat te doen en laten ons voorlopig even met rust. De geit is naar binnen gedragen en ligt nu op de BBQ te garen. Ondertussen is er veel familie aanwezig want het is een groot familiefeest zoals overal in de stad. Iedereen loopt er op zijn paasbest bij. Kinderen vragen om cadeautjes wat we minder leuk vinden! We zijn nog even naar de haven gewandeld waar de zeetrawlers uit de hele wereld liggen. Ook worden hier veel illegale zaken het land binnen gesmokkeld vanuit de Canarische eilanden. Bij de Chinees was gisteravond alles te koop; bier, whisky, wijn enz..

De mensen op de camping zijn enerzijds erg vriendelijk en behulpzaam; anderzijds draait er alles om geld ( van ons) en gaan ze met hun personeel om als slaven! Met vooral dat laatste hebben we veel problemen. De vorige keer zijn we op camping† Chez Abba geweest waar je voor de helft van de prijs kunt staan met dezelfde faciliteiten en zonder met de slavernij geconfronteerd te worden.† De slavernij is officieel in 1980 afgeschaft in MauritaniŽ maar het is niet strafbaar gesteld. Veel Mauritaanse families hebben nog zwarte families in dienst om het zware werk te doen.


Vanuit Nouadhibou hadden we 3 opties om verder te reizen. De eerste optie was om over de piste naast het spoor naar Atar te reizen. Over dit spoor komt 2 x daags de zwaarste trein ter wereld. Deze vervoert ijzererts uit Zouerate naar de haven van Nouadhibou. Met 3 locomotieven haalt hij nog maar een maximum snelheid van 40 km per uur en hij heeft een remweg nodig van 3 km. Een verdwaalde kudde kamelen is dus ten dode opgeschreven. De piste kan erg zanderig zijn en gezien de hoge temperaturen en de zandstormen in het noorden hebben we deze optie maar overgeslagen. Een andere optie was over het strand. Je kunt dan bij eb over het strand van Nouadhibou naar Nouakchott. Je doet er dan zeker 3 dagen over. Het was volle maan en springvloed dus hebben we deze optie ook laten vallen. We hebben dus voor de gemakkelijkste route gekozen namelijk "de teerweg"! Na eerst een zandstorm getrotseerd te hebben bij temperaturen van rond de 45 graden zagen we de woestijn langzaam groener worden, totdat op de hoge zandduinen na alles mooi heldergroen was. later hoorden we dat het nog niet zolang geleden een paar dagen flink geregend had en dat zelfs Nouakchott geheel onder water had gestaan.† Voor Nouakchott een paar dagen op camping Les Sultanes door gebracht. Het was meer een parkeerplaats voor het restaurant waar je kon overnachten voor 5 Ä per persoon. Hier waaide in ieder geval een koel briesje en we konden er zelfs een duik in zee nemen. Hier hebben we de feestelijkheden rondom het slachtfeest van dichtbij mee kunnen maken. Viert men de eerste dag met het slachten en eten nog thuis; de tweede en derde dag word alles in pannen en manden meegebracht naar het strand en word er lekker gepicknickt! Het was een grote gezelligheid in alle tenten die er op het strand stonden voor wat schaduw. Als tegen de inval van de duisternis iedereen weer vertrekt nemen ze alleen de pannen nog mee naar huis. Ze maken van een mooi schoon strand in een middag een grote vuilniskuil. Rond 22.00 uur begon er nog een discoparty waar meer dan 100 mensen op af waren gekomen, vooral jongelui van de betere klasse uit Nouakchott. Zij hebben gefeest, gedanst en geschreeuwd op de muziek tot het licht werd. Wij hebben in bed een beetje mee proberen te dansen maar in ieder geval niet geslapen.

Verder de stad in† om ons visum voor Mali te gaan bemachtigen. Hier was nog duidelijk het gevolg te zien van alle wateroverlast. In de stad kan het water op veel plaatsen geen kant op en zo stond er nog steeds veel onder water. Gevolg: heet, benauwd, stank, vliegen en muggen! Gelukkig lag camping Auberge Menata wat hoger en waren de gevolgen van het water hier al weer verdwenen zodat we er redelijk weinig last hadden van de stank, muggen en vliegen.

Dachten we hier op de camping mooi stroom te nemen voor de airco zodat we binnen verkoeling kregen; stroom was er wel, maar het voltage ging op en neer tussen 150 en 175 volt. Dat schiet dus ook niet op en alle elektrische apparatuur gaat ervan kapot. De waterkoker heeft een half uur nodig om een half litertje water aan de kook te krijgen. De ventilator draait even en stopt dan weer spontaan om even later weer langzaam op gang te komen! Bij de ambassade van Mali werden alle records gebroken; in minder dan een uur hadden we onze visums en dat ook nog voor een spotprijsje van Ä 16,- per visum. Waarschijnlijk hadden ze medelijden met Ton die met een verband om zijn hoofd rond loopt. Daarbovenop weer een pet dus hij voldoet bijna aan een echte Touareg! De stommerik liep gisteren tegen de openstaande deur van de truck aan met als resultaat een litertje bloed minder en een mooie scheur in zijn hoofd van een centimeter of zes. In Holland zeker goed geweest voor een 7 a 8 hechtingen, maar hier doen we het gewoon met wat gaasjes en verband. Een scheiding meer of minder in zijn haar maakt ook niet meer uit op zo'n leeftijd! Inmiddels groeit de wond al weer mooi dicht en heeft hij er weinig last van. Het verband is nu nog tegen de vliegen!

De volgende morgen was het verschrikkelijk warm en zwoel met een luchtvochtigheid van 98%. Het zweet liep in stralen van ons lichaam af.† Er was dus snel besloten om Nouakchott te gaan verlaten zonder de stad verder te gaan bekijken. Eenmaal uit de stad werd het bijna donker; het waaide hard en het werd koeler. Ergens is weer een wolkbreuk geweest, maar helaas niet waar wij op dat moment reden. Ook richting Atar was het wederom erg groen in de woestijn. De eerste 300 kilometers waren saai. Daarna zagen we af en toe wat bergjes en kwamen we ook kuddes met kamelen tegen. Eenmaal moesten we stoppen omdat er meer dan 100 kamelen de weg overstaken. Een herder maakte meteen gebruik om ons duidelijk te maken dat hij tandpijn had en of we geen pilletje hadden tegen de pijn. Natuurlijk hadden we wel een paar paracetamolletjes voor hem en na een Arabische gebruiksaanwijzing te hebben gegeven vertrok hij weer richting kudde kamelen.
Een 100 km voor Atar de hoofdweg verlaten om een bushcamp te maken. Heerlijk genoten van de rust, de koelte īs nachts en de mooie niet door licht vervuilde sterrenhemel.

Op weg naar Atar nog een ommetje gemaakt door de oase Terjit.† Op de splitsing stond iemand te liften die ons in het Arabisch probeerde duidelijk te maken waar hij heen moest. De richting was wel duidelijk, dus hebben we hem meegenomen naar Terjit. "Choukran jelizen" oftewel "dank je wel"!†
In Terjit het hele dorp doorkruist totdat we in de oase te voet verder moesten. Iedereen wil je maar de camping op hebben en daar hadden we geen zin in. In een wandeling met een hoop mensen achter ons aan ook niet dus zijn we omgedraaid en naar Atar gereden. In Atar naar camping "Bab Sahara". Hier ook nog steeds middagtemperaturen van ver boven de 40 graden. Gelukkig wel gewoon 220 volt elektriciteit dus hebben we de airco maar eens goed aan het werk gezet zodat we† de avond in een koel bed kunnen beginnen. Tegen de morgen is de temperatuur buiten gedaald naar 23 a 24 graden, maar loopt wanneer het zonnetje tevoorschijn komt weer heel snel op! Op de camping is een zinken teil ingegraven met daarnaast een kraan en wat waterkannen; hier kan men een verkoeling nemen. Het deed ons direct denken aan de thuissituatie een 50 jaar geleden. Toen kwam er op zaterdagmiddag ook een teil de keuken in waarna we op aflopende leeftijd om beurten onze wekelijkse wasbeurt kregen. De eigenaar van de camping is dan ook een Hollander en op dit moment in Nederland!

In de vroege ochtend zijn we naar het centrum gewandeld en hebben er een witte meloen en wat tomaten gekocht. Dit was echt het enige wat er nog een beetje vers uitzag! Vlees zie je niet meer door alle vliegen die erop zitten en bovendien is het grootste gedeelte vet wat ze verkopen. Alleen een oude kreupele kameel van 30 jaar word geslacht, een jong beest natuurlijk niet! Om zoiets gaar te krijgen moet je het wel 2 dagen bakken/koken! Zakken met groenten en fruit worden in grote open vrachtwagens vanuit Nouakchott aangevoerd nadat deze in koelwagens vanuit Marokko naar MauritaniŽ zijn gebracht. In Holland zou alles direct doorgedraaid worden, maar hier ligt het nog dagen te koop alvorens het aan de geiten gegeven word. Er lag zelfs vis te koop waar een Nederlandse kat zeer zeker geen hap meer van zou nemen. Helaas is het voor velen hier een vorm van overleven i.p.v. leven. Wat hebben wij het goed en wat zijn we een verwend volkje. Voorlopig doen we wel eerst even een beroep op onze vriezer!

In Atar ontmoeten we Rolf die alleen op vakantie was in MauritaniŽ met zijn VW T3. Samen met hem maakten we een uitstapje naar Choum om daar te gaan kijken naar de tunnel die ooit is gegraven om de ijzererts-trein over Mauritanisch grondgebied te laten lopen in verband met het conflict in de West Sahara. Het stijgingspercentage in de tunnel die 2 kilometer lang is was behoorlijk. De trein ging er met volle snelheid in; ongeveer 60 km per uur en kwam eruit met een snelheid van nog amper 5 km. per uur. Nu de situatie rondom de West Sahara niet meer zo gespannen is gaat de trein weer gewoon over grondgebied in de West Sahara. De route naar Choum begon mooi met 2 afdalingen in het Adrar gebergte. Daarna was het een verschrikkelijke wasbord piste. Over de 240 km heen en terug hebben we 10 uur gereden. De tunnelingang hebben we alleen vanaf een grote afstand gezien omdat de toegangsroute telkens geblokkeerd was. Ook hebben we ons een paar maal goed vast gereden maar zijn er telkens met eigen kracht weer uitgekomen! Tot nu toe hebben we nog geen schop nodig gehad.† Wat ons onderweg verbaasde was dat er overal† nog kleine dorpjes of hutten waren waar mensen woonden. Waar ze van leven is ons niet duidelijk. We zagen ook veel leguanen wegsnellen naar hun holen als we voorbij reden.

Vanuit Atar zijn we naar Chinguetti gereden. Ook deze route ging over een mooie zeer steile bergpas. Gedeeltelijk was hij alleen in de eerste versnelling te nemen. Chinguetti is een zanderige oase geheel in de zandduinen gelegen. Het is de uitvalsbasis om met kamelen de woestijn in te gaan. Wat rond gewandeld en rondgekeken in het dorp. Toen we stokbroden wilden kopen die er heerlijk uitzagen bleken deze zo uitgedroogd te zijn dat het meer honkbalknuppels leken. Op de camping in Chinguetti kwamen we een Canadees tegen die hier twee jaar geleden een eigen kameel had gekocht en daar regelmatig tochten mee komt maken van 1 tot 2 maanden. Nu was hij net aangekomen en de Nomaden waren onderweg om zijn kameel te brengen. Hij bleef deze keer maar liefst een jaar omdat het leven in de woestijn samen met zijn kameel hem zo goed beviel! Als ik vroeger thuis was gekomen met de boodschap dat ik een kameel had gekocht had mijn vader me niet in de psychiatrie laten gaan werken, maar laten opnemen!

Wat ons opvalt in de dorpen buiten de grote steden is dat werkelijk iedereen de gehele dag ligt. Als je bij een politiepost komt aanrijden moeten ze eerst de broek optrekken; de riem vast maken en de pet opzetten alvorens ze op hun elf en dertigste naar de straat komen lopen. Ook in de winkels zie je mensen niet staan of zitten maar allemaal liggen. Ze blijven ook gewoon liggen als je de winkel inkomt. Pas als ze denken dat je wat wilt kopen staan ze op om teleurgesteld weer op de mat te vallen als we zonder iets te kopen weer vertrekken.

Vanuit Chinguetti† zijn we weer richting Nouakchott vertrokken. Het bleek onmogelijk te zijn om over een piste naar Tidjikja te rijden. Het werd ons terdege ontraden door enkele Italianen die 4x4 tochten organiseren daar in de Sahara. Vanaf 2007 is het aantal toeristen terug gelopen van 10.000 naar nog geen 250 en zodoende zijn er geen bereden pistes meer te vinden. Goede gidsen zijn er ook niet meer. Toe we onderweg stopten voor een bakkie koffie kwamen er achter dat we een gaatje in een van onze dieseltanks hadden.† De diesel spoot uit het gaatje zo de straat op. De nog aanwezige diesel overgepompt naar de andere dieseltank. De vorige Afrikatrip stonden de kapotte banden centraal; het begint er nu een beetje op te lijken dat het de diesel word! Na een bushcamp en wat inkopen in Nouakchott waren we weer aan zee beland op een kleine afstand van de vissershaven. (Port de Pecheur). Hier liggen honderden vissersboten op het strand en er is natuurlijk weer een levendige handel in en rondom de boten. We dachten hier aan zee geen last te hebben van de muggen omdat het er flink waaide. Niets was echter minder waar en omdat we er geen rekening mee hadden gehouden zijn we bijna de gehele nacht op muggenjacht geweest. De volgende morgen dus maar weer snel de stad uit om via de route de L'Espoir richting Kiffa te vertrekken.

De route de LīEspoir ( de hoop)† die vanuit Nouakchott door zuid† MauritaniŽ naar Mali loopt is een erg smalle, drukke en gevaarlijke weg. Langs de weg liggen zeer veel kadavers van geiten, ezels, koeien en kamelen die aangereden zijn. Ook liggen er natuurlijk de nodige autowrakken. Af en toe zie je tientallen kadavers op enkele meters van elkaar liggen; deze hebben waarschijnlijk de hete zomer niet overleeft! De deels alweer kapot gereden teerweg loopt door de zandduinen en† de vele dorpjes langs de weg maken dat er veel te zien is. In de oases zien en horen we zeer veel vogels. Er is momenteel blijkbaar voldoende water en voedsel aanwezig. Als je buiten zit zie je de vogels de overal aanwezige mieren oppikken en af en toe een sprinkhaan. `s Avonds zagen we de katten rond lopen die jacht maakten op de wat grotere sprinkhanen. Regelmatig zie je ondergelopen land langs de weg door de overvloedige regenval enkele weken geleden. Aan de zijkanten is het een grote modderpoel. Het is dan ook moeilijk op een goed plaatsje te vinden voor een buschcamp. We hebben weinig zin om weer lek gestoken te worden.

In Boutilimit hebben we de grote straatmarkt bezocht en er in een Nomadenzaakje een oude lederen theezak gekocht. Ook nog wat brood en verders was er niets wat onze smaakpapillen deed activeren! Misschien is het niet zo maar overal ruiken we nog de kadaverlucht. Vanuit Boutilimit zijn we naar Kiffa gereden omdat daar een geweldig mooie camping zou zijn van iemand die we vorig jaar in Senegal hadden ontmoet. Idoumou Abderrahmane is de grote ondersteunende man voor de Intercontinental rally, de rally's Boedapest - Bamako en Amsterdam - Dakar. Hij kon ons natuurlijk ook de laatste info geven over de piste van Kiffa naar Kayes. De geweldig mooie camping was een grote ruÔne en vuilnisbelt. Het zal eens een mooie camping zijn geweest, maar ook deze is zoals ondertussen geheel MauritaniŽ in een vervallen staat. Geen toeristen, geen inkomsten, geen onderhoud enz.. We zijn er toch maar een dagje gebleven en met de sleutel van een appartementje hadden we in ieder geval de beschikking over een lekker grote badkamer. In de vroege ochtend zag je de Mauritaanse Big Five rond de camper lopen; de kameel, de koe, de ezel, het schaap en de geit. Op zich zouden we dat mooi moeten vinden maar met de kadaverlucht enkele meters verder en de vuilnisbelt tussen de beesten in vinden we er niets meer aan. Als je 's avonds lekker buiten zit te wachten op een beetje verkoeling word je besprongen door de sprinkhanen wat ook geen prettig gevoel is! De laatste info over de piste van Kiffa naar Kayes was ook niet best. Door alle regenval zijn er zeer grote diepe sleuven ontstaan waardoor de piste onbegaanbaar is. Verder staat er nog te veel water in de rivieren die we moeten doorkruisen. Er blijft dus niets anders over dan een ommetje te maken van 800 km.

We hebben 70 kilometer achter Kiffa een uitstapje gemaakt naar de Sahara-krokodillen. In 1999 heeft een biologe de krokodillen herontdekt en het blijkt dat er op verschillende plaatsen rond Kiffa waterplaatsen zijn waar deze krokodillen leven. Ze leven in waterbekkens die in de uitgesleten rotsen zijn ontstaan en nooit droog staan doordat ze vanuit een bron van water worden voorzien en in lemen waterpoelen die langzaam opdrogen. In de waterpoelen graven de krokodillen als het droog word gangen van wel 20 meter diep in de grond waarin ze overleven tot de volgende regentijd. Na veel zoeken over mooie pistes door de Sahara konden we uiteindelijk met de truck niet meer verder. We hebben hem voor de droge rivier geparkeerd onder de palmbomen en na een flinke wandeling hoorden we veel gelach en gekrijs. Toen we bij de waterplas aankwamen bleken de plaatselijke jongeren de waterpoel te gebruiken als zwemparadijs. We konden niet geloven dat hier krokodillen in zouden leven. Na enige tijd gingen de jongeren uit het water om te eten en na wat wachten zagen we de krokodillenkoppen boven water komen. Helaas vonden ze het niet rustig genoeg om uit het water te komen en te gaan zonnen op de rotsen. Ze zijn erg schuw. Rondom het waterbekken leefden nog veel andere dieren. Opeens hoorden we een soort hondengeblaf en even later kwam er een hele grote groep bavianen boven over de rotsen voorbij. De klipdassen lagen op de rotsen te zonnen en grote nijlvaranen waren zich aan het opwarmen in de zon. We werden door de jongens uitgenodigd om mee te BBQ-en. Ze hadden een geit geslacht en waren van de ingewanden een heerlijk potje soep aan het koken. Voor een BBQ was het ons echter nog een beetje te vroeg. We zijn terug gewandeld naar de camper en hebben op misschien wel het mooiste plaatsje ooit een bushcamp gemaakt. In de vroege ochtend zijn we weer terug gewandeld naar het bekken. Overal zagen we de sporen van de krokodillen. Ze hadden op het papier en het plastic na de gehele picknickplaats opgeruimd in de nacht. Er was geen botje meer te vinden! Wederom zagen we de krokodillen alleen maar in het water. Nu was het rustig, maar waarschijnlijk nog te vroeg voor een zonnebankje! Voor ons was het onvoorstelbaar dat hier mensen gewoon tussen de krokodillen zwemmen zonder dat er iets gebeurd. Ze duiken van de rotsen af terwijl ze niet weten waar ze op duiken. Voor hetzelfde geld is dat een krokodil. Een uitnodiging om ook even een verkoelende duik te nemen hebben we dan ook afgeslagen.

Vanuit Metroucha zijn we richting Ayoun-Atrous gereden over een slechte weg vol pottholes. In Ayoun zijn we op een camping een Syrische gezin tegen gekomen. Zij waren in het begin van de oorlog gevlucht uit SyriŽ naar Libanon alwaar ze twee jaar in een vluchtelingenkamp hadden gewoond. Vanuit Libanon waren ze naar Guinee gevlogen om te proberen om een visum voor Marokko te krijgen wat niet was gelukt. Hoe ze nu zover in MauritaniŽ waren beland werd ons niet duidelijk. De man was duidelijk ten einde raad; hoe nu verder met zijn gezin met 4 kinderen. Helaas konden wij ook niets voor hen betekenen. Het hield ons wel de gehele nacht bezig! Waar hadden wij ons ook al weer zorgen overgemaakt onderweg? Dan kun je opeens weer even heel goed relativeren!

's Avonds was er een bruiloft met veel muziek van de plaatselijke muzikanten. Veel mensen uit de stad stonden over de muren te kijken en te genieten van de plaatselijke bekendheden. Ook wij zijn regelmatig een kijkje gaan nemen en hebben genoten van het plezier van de gasten. Iedereen werd getrakteerd op welgeteld een drankje en als je pech had was alles op voordat de dienbladen je bereikt hadden. Na het drankje kwamen de schalen gegrilde geit binnen welke ook doorgegeven werden en waarvan iedereen een stukje afplukte en opat. Daarna viel de stroom (bewust) uit en was het feest afgelopen en iedereen in een half uur weer op weg naar huis. Wij zijn ook laat gaan slapen voor onze doen en de volgende ochtend richting de grens met Mali gereden.† De controles waren minder prettig en de politieagenten waren kortaf en wilden allerlei papieren zien. Dit hebben we al vaker meegemaakt richting grens. Dan gaan ze nog snel even kijken of ze een bekeuring kunnen uitdelen. De grensprocedure was snel en correct.

Na 3 weken MauritaniŽ en het uitdelen van 120 "Fiches" waren we er aan toe om naar Mali te gaan. Voor een Blanke was het erg warm in MauritaniŽ. We hebben niet kunnen wennen aan de temperaturen van rond de 45 graden. Wel was het geweldig om in een "groen" MauritaniŽ rond te rijden. Helaas kwam de regenval voor veel dieren te laat en die lagen dan ook nog overal te rotten langs de wegen. Ook gooide de regenval voor ons roet in het eten. Bepaalde routes waren niet begaanbaar zodat we op veel plaatsen zijn geweest waar we eigenlijk niets te zoeken hadden. We hebben nu zeker 99% van de teerweg in MauritaniŽ gereden en er is geen land ter wereld waar je dat kunt doen. De bevolking was overal vriendelijk en behulpzaam. Met politie, gendarmerie en douane hadden we natuurlijk weer af en toe problemen. We zullen altijd moeite blijven houden met de autoritaire houding van sommige van die lui!

  
Powered by CMSimple