Wie zijn wij > Reisverslagen > 2013 - 2014 > Marokko 2

Marokko 2

Nadat we het niemandsland hadden doorkruist met een gemiddelde snelheid van 5 kilometer per uur kwamen we aan de Marokkaanse grens. Hier was iedereen erg vriendelijk  en behulpzaam tegen ons en mits je geen gebruik maakt van helpers of vragen van voorrang willen hebben hoef je ook niets extra's te betalen.  Gewoon je geduld bewaren in de chaotische gang van zaken. Er stond een rij van een twintig personen bij de politie voor inschrijving van het paspoort en de auto. Enkelen gingen rechts van ons hetzelfde kantoortje binnen en kwamen er binnen enkele minuten weer uit. Die hadden dus steekpenningen betaald! Ook enkele Senegalese truckers die bij ons in de rij stonden werd gevraagd of ze rechts naar binnen wilden. Met zijn drieën gingen ze naar binnen en waren binnen een minuut weer terug en sloten weer in onze rij aan. Ze moesten betalen voor deze voorrangsbehandeling en dat deden ze niet! Nadat we alle papieren hadden ingevuld moesten we ook weer met de wagen door de röntgen. Nadat ook dit gebeurd was kregen we een goedkeuringsstempel en konden we Marokko binnenrijden.

Nog steeds waaide het ontzettend hard  en zijn we na een 80 km bij Motel Barbas gestopt. Hier konden we redelijk in de beschutting van het Motel parkeren. We hebben er heerlijk pizza gegeten en de website bijgewerkt. Later kwamen er ook veel deelnemers aan de Rally Boedapest -Bamako aan bij het motel om te overnachten. De volgende morgen hadden ze ons helemaal ingebouwd met de rallyauto's zodat we niet weg konden. Nadat we maar een kopje koffie zijn gaan drinken en nog wat aan  de website hadden gewerkt konden we ook vertrekken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Een twintig kilometer verder in Lamhiriz gaan kijken. Hier was nu meer leven dan op de heenweg toen het dorp compleet was uitgestorven. Nu waren er een aantal overwinteraars en ook de vissers waren weer aanwezig. Blijkbaar is oktober geen vismaand want toen was er niemand. Iedereen probeert nu zijn graantje mee te plukken van de visvangst. Jongens die meehelpen de boten op het strand te trekken krijgen hiervoor enkele vissen welke ze aan de camperaars proberen te verkopen. Helaas werd er deze keer niet op garnalen gevist, wat wel zou kunnen als we deze bestelden. Deze keer hoorden we 's morgens wel het hondengehuil tegelijk met de aanroep van de muezzin zoals dat in de reisboeken stond beschreven.
 
De volgende stop was in Porto Rico, een prachtige plek direct aan zee. We hebben er heerlijk gewandeld en kwamen op het strand een aangespoelde walvis tegen.  Waarschijnlijk is hij in een vissersnet terecht gekomen en heeft  hij dit niet overleeft!  Omdat het nog steeds erg hard waaide en het ook nog zwaar bewolkt werd besloten om de dag erop naar Dakhla te rijden. Daar waait het altijd hard, maar hier kun je in ieder geval plaatsen vinden met wat beschutting tegen de wind. Eerst naar het centrum gereden om inkopen te doen. Hier  op de markt is het weer een paradijs aan verse groenten en fruit.  Daarna naar  camping  Dakhla gereden alwaar we de dieseltoevoegingen  "BDC" en "Grotamar 71" hebben opgehaald. Dit zijn de toevoegingen tegen de dieselbacterie waar we 5 maanden geleden last van hadden. Mike en Marion hebben deze vanuit Holland meegebracht en 3 maanden geleden hier voor ons achter gelaten. Mike en Marion; nogmaals "hartelijk bedankt" . Al hadden we de bacterie met onze alcoholtoevoegingen aardig onder controle; toch maar direct alle 3 de tanks voorzien van de toevoegingen. Hopelijk zijn we dan voorgoed weer bevrijd van deze dieselbacterie. Vanuit Dakla zijn we naar het publieke strand P25 ( wat betekent 25 kilometer van Dakhla verwijderd)  gegaan alwaar we ons tussen de tupperware dozen genesteld hebben. Hier stonden we achter de heuvels in ieder geval uit de wind en er was ook het nodige te doen en te zien. Hier staan veel  kite surfers uit heel Europa.
 
Vanuit p25 zijn we naar Oued Craa gereden. Dit is een klein vissersdorpje wat lekker beschut ligt door de hoge klippen rondom. Wederom veel Franse en Italiaanse overwinteraars hier. Rond vijven kwamen er twee vissersbootjes binnen met de nodige vis aan boord. Met twee tractoren werd de vis naar de visafslag gereden alwaar alles gesorteerd werd en daarna gewogen en geveild. Voor  alle toeristen bleven er wel wat vissen over en deze werden dan ook spontaan uitgedeeld. Sommigen brachten het snel naar de camper en gingen op een andere plaats staan kijken zodat ze nog een keer een portie kregen. Zo komt een Fransman met zijn pensioen toch nog mooi de winter door in Marokko. Dat het vissen met de kleine bootjes niet ongevaarlijk is bleek uit de vele bootjes die er gebroken op het strand lagen. Te zwaar beladen met vis komen ze in de hoge golven in de problemen en breken dan in tweeën. Ook groeien er veel mosselen op de afgebroken klippen die in de zee lagen. Iedereen liep er met emmers mosselen rond en overal lagen de lege schelpen. Ook werd er nog veel met de werphengel gevist, maar niet gezien dat er iemand iets ving. Is ook niet nodig met de visafslag achter de camper!

Na twee dagen hadden we het hier ook wel weer bekeken en ondanks de Noordwesterstorm waar we weer recht tegen in moesten hebben we ons toch maar weer op de weg gewaagt. De King consumeert wat meer als hij zo hard moet werken,maar met een dieselprijs van €0,63 vinden we het wel verantwoord! Onderweg tot twee maal toe een radarcontrole op tijd gezien en helaas was drie maal deze keer geen scheepsrecht voor ons. We werden dan ook aangehouden door de Gendarmerie en in Marokko helpen geen excuses of andere verhalen. Na veel discussie en geruzie moesten we 300 Dirham ( €30,- ) betalen voor 8 kilometer te hard. Gezien het feit dat een brood hier 1 Dirham kost kregen we dus een boete van 300 broden. Als je het terug koppelt naar Hollandse begrippen en uitgaat van een broodprijs van € 2,50  zouden we dus een bekeuring hebben gekregen van € 750,- We hadden 68 gereden daar waar 60 was toegestaan. In eerste instantie gaven we aan niet genoeg geld bij ons te hebben en eerst te moeten pinnen en toen kwam de vraag wat we dan wel konden betalen! Op de radar was te zien dat ze me precies gemeten hadden daar waar het bordje met 60 stond, maar ook daar was geen discussie over mogelijk. Je mag er 100 rijden en dan ineens staat er een bord met 80 en 20 meter verder eentje met 60. Met gebruik van de motorrem ga je dus nog altijd te hard. Je moet al flink in de touwen met het risico dat iemand anders achterop knalt! Omdat je als toerist een politienummer in je paspoort hebt staan durfden we ook niet te gaan en ons kopie van het rijbewijs achter te laten. Uiteindelijk dan toch maar na 88 duizend kilometer onze eerste bekeuring in Afrika betaald en gewoon met bekeuring zodat ze het niet zelf in hun zak konden steken! Iedere politieman heeft een eigen nummer op zijn jasje zitten en toen ik dit wilde noteren mocht dat niet en werd het nummer afgeschermd. Dat duurde dus maar heel even want ook in Marokko is tot honderd tellen erg moeilijk. Uiteindelijk demonstratief zijn nummer op het proces verbaal geschreven en vertrokken na eerst nog even het bord gecontroleerd te hebben. Maar goed dat we wind tegen hadden anders was de bekeuring nog hoger uitgevallen! Ondanks dat het redelijk opgeleide Gendarmes leken waren ze echter toch niet in staat om al onze kopieën van echt te onderscheiden. Ook vreemd als je denkt in een wat meer ontwikkeld land rond te rijden.

In Laayoune aan het strand op een parking geparkeerd alwaar we direct bezoek kregen van twee Gendarmes die een fiche kwamen halen. Ze vroegen zoals altijd netjes hoe het ging en kregen dus direct het verhaal over hun collega's te horen. Hen gevraagd wat 8 km te hard kostte en het antwoord was 100 Dirham, oftewel €10,-!!!!!!!!! Toen ik ze het proces verbaal liet zien veranderden ze van gedachten; het was sinds kort verhoogt naar €30,- i.v.m. de vele ongelukken die er gebeurd waren. Daar waar we de bekeuring kregen was het bovendien maar liefst een 6 baans weg waar misschien maar 1000 auto's per dag gebruik van maken. Heb ze toen maar even in mijn beste Frans proberen duidelijk te maken wat toeristen prijzen zijn en dat ik daar niet blij mee was!   Wat een "toer is 't" ! Als je te hard rijd krijg je een bekeuring en deze moet betaald worden! Daar zijn we het helemaal mee eens, maar niet met de manier waarop en alle corrupte toestanden er om heen!

De volgende ochtend weer verder na eerst een wasje gedaan te hebben wat in de storm binnen een half uur droog was. De strandweg van Laayoune Plage naar Tarfaya genomen welke nieuw was en breder dan de hoofdweg. Op een gegeven moment verliest een vrachtwagen met oplegger een spatbord en stopt. Op het moment dat wij er aan komen rijden gooit de chauffeur de deur open welke dus tegen onze spiegels aanknalt. Deze klappen met een grote knal tegen het zijraam welke deze keer i.v.m. de harde wind gesloten was. Geluk bij een ongeluk. Beide spiegels echter in gruzelementen en iedereen goed geschrokken. Van de andere chauffeur alleen maar excuses in het Arabisch, Frans en het Engels. Het was een arme stakker en had geen stuiver op zak, dus viel er ook niets te vergoeden. Wel nog een handtekening laten zetten onder een schadeformulier en een foto genomen van zijn verzekeringspapieren. Daarna maar weer verder en in Tarfaya nog even alle tanks volgegooid met de goedkope diesel. We verlaten de West Sahara en nu word de diesel een € 0.20 duurder. Met 500 liter diesel heb je dan mooi € 100,- bespaard voor een paar nieuwe spiegels. Deze keer zit het niet mee in Marokko, want naast de kapotte spiegels is de voorruit ook al kapot door een opspattende steen van een tegenligger. Vanaf Tarfaya richting Tan Tan is de weg vernieuwd en een stuk breder gemaakt. Dat is weer gewoon doorrijden als je een tegenligger tegenkomt! We zijn verder gereden naar Lac du Naila alwaar het zeer druk was.

Toch nog twee dagen kunnen genieten van het prachtig stuk natuurschoon. Vorig jaar moest men hier nog betalen en was het relatief rustig. Nu kon men er gratis staan en blijkbaar moeten de Fransen en Italianen ook op de kleintjes letten en vandaar hun keuze voor deze plaats!  Chbika was de volgende stop alwaar het ook weer erg druk was. Grote garnalen gekocht en deze in de knoflook gebakken. Een heerlijke afwisseling  na ons  biefstukdieet! Omdat het ook hier ook weer zeer hard waaide besloten om wat meer naar het binnenland te gaan.

In de Oase van Tighmert  aan de rand van het oued overnacht. 's Morgens eerst een flinke wandeling gemaakt naar de bron van de oase  alvorens verder te rijden naar Tiznit. Vanuit de oase over een bijna niet bereden piste naar Bouizarkane gereden. Het was weer een leuk avontuur om op de luchtlijn van de GPS te rijden!   Via de Tizi-Mighertpas naar Tiznit gereden. Daar weer naar camping Tazerzite gegaan alwaar we vorig jaar ook waren. Toen was de camping nog maar juist een week open en nog niet bekend. Nu blijkbaar wel want hij stond bijna helemaal vol en was nog volop aan het uitbreiden. Zoals overal hier word er flink aan de weg getimmerd. De dagtemperaturen zijn hier mits de zon schijnt heerlijk. Als de zon rond 18.00 uur onder gaat koelt het heel snel af met tegen de morgen een temperatuur van rond de 8 graden. Met de motor diverse malen naar Tiznit gereden. Hier hebben we schoenen compleet laten verzolen voor maar €3,-. Ook hebben we hier hoezen laten maken voor over de reservebanden. Met stof en maken kosten deze maar € 20 per stuk. Verder natuurlijk weer heerlijke verse groenten en kilo's aardbeien gekocht voor de broodnodige vitaminen.
                                                                                                                                                                                                    Terwijl we voor de camper in de avondzon zaten te genieten van een pilsje werden we aangesproken door een Duitse mevrouw welke het een en ander wilde weten over de grensprocedure Mauritanië -Marokko. Niet veel later komen we er achter dat zij Edith Kohlbach is, de auteur van reisgidsen waarvan wij ook een exemplaar in ons bezit hebben. Natuurlijk vond er een uitgebreide evaluatie plaats van haar boek en konden we voor het eerst onze op- en aanmerkingen daar kwijt waar het hoort!
 
Voordat we weer verder gingen nog eerst even de stad ingereden en de voorraad op pijl gebracht. Omdat het zondag was stonden de leswagens nu stil en kregen we de gelegenheid om er een foto van te maken. Hier in Marokko hebben leswagens namelijk ook twee sturen, iets waar we nog nergens anders op de aardbol gezien hebben. Zouden de instructeurs hier zo weinig vertrouwen hebben in hun leerlingen?

Via Oued Massa naar de kust gereden tot in het dorpje Sidi Ouassai. Het was een mooie route. In de droge rivierbedding hadden veel keuterboertjes hun akkertjes.  Vanuit Sidi Ouassai hebben we een piste genomen door de duinen en over de klippen richting Tifnit. Onderweg nog grotwoningen in de kliffen gezien alwaar de vissers nog altijd wonen. Tifnit is een pittoresk  vissersdorpje dat geheel tegen de vloedlijn van de zee is aangebouwd . Veel huisjes zijn nog steeds bewoond ook al slaan de golven bij vloed tegen de muren.

De volgende morgen was het koud en bewolkt en zijn we naar Agadir gereden om te gaan winkelen. Als toerist ga je dan inkopen doen bij de Marjane omdat dit de enigste winkelketen is welke alcoholische dranken verkoopt.  De parkeerplaats stond zo vol met campers dat ze er op de grootste camperbeurs in Dusseldorf nog jaloers op zouden worden. Blijkbaar had iedereen zijn voorraadje drank op en moest er dus weer ingekocht worden. Richting zuiden is er namelijk geen druppel te koop. Wij gaan richting noorden en gezien het feit dat we nog genieten van onze goedkope Senegalese voorraad hadden we behoudens wijn niet veel nodig. Bovendien komen we er nog meer tegen! Na het winkelen naar Aourir gereden alwaar we aan zee tussen honderden andere campers een plaatsje gevonden hebben. De "witte plaag" word steeds groter!

Vanuit  Aourir weer het binnenland in om een mooie route te rijden door de Vallee du Paradis. De weg liep gedeeltelijk door een diepe kloof en was soms erg smal door de uitstekende rotsen. Boven in het dorp Imouzzer aangekomen waar we weer  richting de kust wilden rijden werden we aangehouden en kregen we te horen dat de weg nog smaller werd en dat  we te breed en te hoog waren. Via een grote omweg en over een pas van 1600 meter  kwamen  we uiteindelijk toch weer aan zee uit. Onderweg veel bloeiende amandel en kersenbomen gezien. In Imessouane plage een mooi plaatsje gevonden voor de nacht.  Het dorp is ook een klein idyllisch vissersdorp waarvan de huisjes tegen de steile rotsen zijn gebouwd. Voor de kust lagen zeer grote kliffen in zee waarop  de golven  kapot sloegen en een watergordijn veroorzaakte van wel 30 meter hoog.
 
Onderweg naar Essaouira "de King" na 5 maanden eens grondig laten reinigen. Dit was namelijk nog nergens gebeurd en aan de onderkant zat op plaatsen wel 5 cm rode klei. De gehele wasserette was rood gekleurd  en de jongen die hem moest wassen klaagde steen en been en wilde de prijs maar verhogen in verband met extra werk. Verder gaf hij aan van de baas niet op het dak te mogen omdat dat te gevaarlijk was. Het dak hebben we zelf dus maar even met de hogedrukspuit schoon gespoten. Na een uurtje wassen en spuiten was de King weer mooi glimmend schoon en tientallen kilo's lichter!  Via een mooie route door het binnenland naar Essaouira gereden en ons aan de haven geparkeerd.


 
Waren we hier 17 jaar geleden nog bijna de enigste toeristen en stonden we toen in ons eentje met de camper in de haven, nu is het een komen en gaan van campers en dagelijks arriveren 10-tallen touringcars met toeristen om het mooie havenplaatsje te bezoeken. Om in te spelen op de grote toeristenstroom zijn veel woningen omgebouwd tot restaurant of souvenirwinkel. De mensen die er vroeger woonden hebben nu een nieuwe woning buiten de Medina. Wij hebben ons deze keer maar aangesloten bij het massatoerisme en zijn op jacht gegaan naar souvenirs voor onszelf en onze opdrachtgevers! 

Na vier leuke dagen en vele bezoekjes aan de medina waar we wederom veel inkopen hebben gedaan zijn we vertrokken naar Had Draa. "Had" betekend "zondag"en "Draa" betekend "Markt". Hier is dus elke zondag een van de belangrijkste markten van zuid Marokko. De markt bestaat uit twee delen; de eigenlijke markt waar zowat alles te koop is en de veemarkt. We zijn er een kijkje gaan nemen en hebben ontzettend genoten van de sfeer en alles wat we weer tegen kwamen. Op de veemarkt gebeurden helaas ook minder leuke dingen en wat dat betreft is er hier nog werk aan de winkel voor onze Marian. De koeien werden 2 etages hoog op de vrachtwagens geladen en dat gebeurde niet zachtzinnig. Ook lagen er overal kadavers van minder gelukkige dieren die het transport of het laden/lossen niet overleefd hadden. Op de slagersafdeling hebben we onze ogen uitgekeken aangaande de diversiteit die overal naast en door elkaar lag.  Direct naast de slagersafdeling waren grote tentrestaurantjes waar de verse bbq producten gretig aftrek vonden. Verderop op de kippenafdeling lag overal vers bloed van de net geslachte kippen en de veren vlogen er in het rond.  De groente en fruitafdeling was een lust voor het oog  en we hebben dan ook maar weer  wat groenten  en fruit ingekocht omdat we ze als Hollanders niet konden laten liggen voor die prijzen. 1 kilo mandarijnen € 0.20, een bloemkool € 0.40, verse erwten € 0,60 per kilo. We hadden hier wel een week kunnen blijven om op deze markt rond te slenteren. Ook het oude houtambacht en het op de oude manier smeden van het ijzer vonden er nog plaats. Toen we weer vertrokken zagen we overal langs de weg  ezeltjes staan met om hun hoofd een etenszak. Naar later bleek waren deze door hun baas achter gelaten die met de bus verder was gegaan naar de markt. De ezeltjes hadden hun baas vanuit de bergen naar de hoofdweg gebracht en stonden te wachten om hem weer naar huis terug te vervoeren! In Souiria Kenema, een klein vissersdorpje, aan het strand een plaats voor de nacht gevonden.
 
De volgende stop was in Safi. Safi is het pottenbakkerscentrum van Marokko. Naast de medina ingang  Bab Chaba ligt de Coline des Potiers.  Tegen de heuvel aan gebouwd bevinden zich de pottenbakkersateliers met hun ovens.  Een klein rondje gemaakt en bekeken hoe het proces van het maken van de potten en schalen verloopt. Omdat het de afgelopen nacht flink had geregend kwamen we terug met  extra zolen onder de schoenen;  deze keer van klei!  Nadat de schoenen waren ontdaan van de klei zodat we weer zonder uit te glijden onze weg konden vervolgen hebben we enkele winkeltjes bezocht  die het keramiek  verkopen. Hier onze laatste spullen gekocht voor onze opdrachtgevers. Het werd een hard onderhandelingsgevecht want blijkbaar komen hier veel toeristen die de vraagprijs direct betalen. Ook nog even in de Medina rond gewandeld waarna we  weer klaar waren  met ons toeristische uitstapje.
 
Vanuit Safi weer verder richting het noorden alwaar het snel steeds groener word en er steeds meer landbouw plaats vind. Het is oogsttijd in deze streek en overal worden  wortels, uien, aardappels, kolen en bloemkool geoogst. Vaak nog met de hand en soms machinaal. Gebeurd het met de hand dan zie je honderden vrouwen naast elkaar de wortels uit de grond halen. Deze worden dan met ezels naar een verzamelplaats gebracht en zo zie je dus ook tientallen ezels hun diensten bewijzen. Naast de weg word natuurlijk ook het nodige aangeboden. Verser kan het niet!

In Oualidia  een mooie camperplaats gevonden. We werden verrast door vele bezoekers die aan de "deur " kwamen zoals de visboer, de groenteboer, de bakker en de catering . Bij de visboer toch maar een paar scholletjes gekocht die voor de kamperdeur werden schoongemaakt. Rechtstreeks vanuit zee de koelkast in! De volgende morgen zagen we dat de kleine kinderen hier al met hun vaders of moeders om 8 uur in de speeltuin aan het spelen waren. Hier geen teletubbies om de kinderen zoet te houden, maar zelf ook op staan en naar de speeltuin gaan in het dorp. In iedere wijk staat hier nog wel een speeltuintje waar de kinderen veel plezier beleven. Voor de ouders is het een  plaats om weer van alle nieuwtjes in het dorp op de hoogte te geraken. Hier komen we ook  tot twee maal toe een reisgezelschap tegen van Nederlandse campers  die georganiseerd met de NKC of de ACSI reizen. Velen komen vragen of ze een foto mogen maken van "de King" waarna er natuurlijk ook een praatje plaats vind.Iedereen die we gesproken hebben gaf aan dat je eigenlijk gemakkelijk zelfstandig in Marokko kunt rond reizen maar dat het onbekende hun heeft doen besluiten om het op deze manier te doen. Een tweede keer gaan ze lekker alleen!

Vanuit Oualidia naar El Jadida, Larache en Ashila gereden en overal een nachtje overnacht. Alle drie de steden hebben een ommuurde medina met restanten van de Portugese overheersing in de vorm van versterkte forten.  Asilah vonden wij het leukste plaatsje. Naast het  toeristisch deel had het ook een heel gemoedelijk oud centrum waar alleen maar Marokkanen kwamen. Hoe het komt weten we niet, maar wij vinden de plaatsen waar we geen toeristen tegen komen ondertussen mooier! Hier wordt elk jaar een cultureel festival georganiseerd en dan worden er op de witte muren prachtige kunstwerken geschilderd.  Helaas regende het de volgende morgen pijpenstelen en zijn we maar weer verder gegaan. Onderweg kwamen we enkele ticketbureautjes tegen en daar geïnformeerd naar een ticket naar Algeceiras in Spanje. Bij de goedkoopste een open ticket gekocht van Ceuta naar Algeceiras met de vleugelboot welke in 35 minuten aan de overkant is. Nu konden we nog altijd bekijken wanneer we de overtocht gingen maken. Ondertussen ging het steeds harder regenen en waaien en besloten we om maar door te rijden naar Ceuta. Over de steile bergwegen kwamen we op een rotonde bij de grens aan. De grensposten liggen aan de rotonde en wij wilden dus de 2e afslag nemen. Een drietal politieagenten begonnen zich er mee te bemoeien en ik moest de eerste afslag nemen en richting Tetouane rijden. Duidelijk gemaakt dat ik niet meer naar Marokko wilde maar naar Spanje. Wederom was er geen discussie mogelijk en moest ik richting Tetouane. Direct werd duidelijk waarom. We moesten achteraan sluiten in een file van Marokkanen en Spanjaarden die allemaal naar Ceuta moesten. Neem van ons aan dat er geen grotere chaos kan bestaan dan tussen Spanjaarden en Marokkanen in een file. Ze proberen allemaal voor te dringen en schuwen het niet om elkaar even aan te duwen of van de weg af te drukken. Op een gegeven moment hebben we ze het extra moeilijk gemaakt door de complete weg te gaan gebruiken waardoor men niet meer rechts langs op ons kon rijden. Verder werd je overal lastig gevallen door " helpers" die je dan weer even zogenaamd sneller de grens over helpen. Na een drie uurtjes in de file te hebben gestaan bereikten we eindelijk de grens. Daar kwamen we eerst nog een "spastische man" tegen die nu achter de rolstoel liep. In de file reed hij in de rolstoel tussen de auto's door en had snel een weeksalaris opgehaald!

Na toch al heel wat te hebben meegemaakt bij alle grensovergangen  hebben we hier met grote ogen de onmogelijke chaos gade geslagen welke er bij de politieposten en de douane plaats vond. Wij werden netjes en beleefd geholpen. De paspoorten konden we vanuit de auto aangeven en deze werden netjes gestempeld. Zo werd ook het formulier van de douane netje afgestempeld. In principe zou je dan klaar zijn maar toch moest de gehele auto onderzocht worden omdat ze in het paspoort hadden gezien dat we ook in Senegal waren geweest.  Met 3 man sterk  kwamen ze de camper in en voor het eerst moesten ook de banken omhoog. Alles moest open en overal werd met schroevendraaiers op geklopt; zo ook overal tegen het plafond. Aan de buitenkant  werden de dieseltanks ook minutieus bekeken en beklopt. Het deed ons denken aan de praktijken van 1997 toen ze bij meerdere caravans de deuken in het plaatwerk sloegen om maar wat guldens te krijgen. Blijkbaar is er nog steeds niet veel veranderd. Geef je ze een paar euro dan mag je verder zonder controle!  

Aan de Spaanse grens had men zelfs geen paspoort nodig en konden we overal gewoon doorrijden. De drugshonden stonden klaar, maar men had geen interesse in ons. Bij de Lidl goede wijn en allerlei lekkere Franse kaasjes gekocht. In de winkel kregen we niet de indruk al in Spanje te zijn. Heel Marokko was inkopen aan het doen bij de Lidl. Omdat het nog steeds erg slecht weer was hadden we ook geen zin meer om nog langer in Ceuta te blijven en dus besloten om de overtocht nog dezelfde avond te gaan maken. Op het haven terrein werden alle voertuigen nog een keer grondig gecontroleerd op illegale medereizigers. Voor ons stond een oplegger met de deuren open welke gecontroleerd werd. Nadat men met drie man de truck gecontroleerd had werden de deuren door de chauffeur gesloten. De truck werd nog even aan de onderkant gecontroleerd en toen werd er alarm geslagen. Recht  voor onze neus zagen we dat ze 2 illegalen onder de vrachtwagen uit haalden welke zich boven op de assen verscholen hadden. Veel heen en weer geschreeuw en toen moesten de deuren van de truck ook weer open. De chauffeur moest naar binnen  en even later kwamen er nog  3 illegalen uit de oplegger. Deze hadden zich blijkbaar goed tussen de lege pallets weten te verstoppen.  Gelukkig hadden wij geen medereizigers aan boord en even later stonden we in de ferry. Ondanks de hoge golven gaf deze flink gas en de kotszakjes vonden dan ook gretig aftrek. In 35 minuten waren we een ruwe straat van Gibraltar overgestoken en in Spanje gearriveerd. Daar een plaatsje gevonden op de parkeerterreinen van een groot winkelcentrum en voor de eerste keer deze reis niet gekookt of uit gegeten maar genoten van de Franse kaasjes, de droogworsten en een goed glas wijn. Toch wel lekker om weer in Europa terug te zijn!







 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  
Powered by CMSimple