Wie zijn wij > Reisverslagen > 2013 - 2014 > Marokko

Marokko

Vaak valt er weinig te vertellen over het reizen door Europa richting Afrika, maar toch willen we wel enkele zaken met jullie delen. Bij het vertrek in Twisteden kwamen we vlak bij de bunker al een ree tegen. Enerzijds vroegen we ons af wat we in Afrika gingen doen, anderzijds is dat een van de uitdagingen. We hadden er zin in en stonden in 1 1/2 dag al bijna aan de Middellandse zee. "Bijna" omdat "de King" er een 20 km voor Saint Marie de la Mere mee stopte! Het laatste dieselfiltertje zat weer helemaal dicht, dus komt er ergens in het aanvoersysteem flink wat aanslag los , want de andere twee filters waren helemaal schoon. Normaal is het even de filter reinigen en weer monteren, maar Chantel liet het kijkglas van de filter vallen en helaas is dat niet onbreekbaar. Zonder dat glas kun je niets dus moest er ergens een nieuw glas gekocht worden. De motor er uit gehaald en op jacht naar een nieuw filterglas. Dat moest in Arles gebeuren en na meerdere garages bezocht te hebben konden ze er eentje leveren in een tractorwerkplaats. Er moest wel een compleet systeem gekocht worden omdat ze het glaasje niet los wilden verkopen, maar goed, we hadden er eentje en konden na montage weer verder. Het was inmiddels vrijdagmiddag en om tot maandag op straat te bivakkeren is ook niet alles. Een paar uurtjes later stonden we dus aan het strand en hadden we weer een les geleerd: " Geef een vrouw nooit een leeg glas in handen". Verder is er geen mens die interesse heeft voor je probleem en iedereen rijdt vrolijk door ook al sta je met de cabine omhoog op straat! Typisch Frans!

Het lekker vrij kamperen is er niet meer bij aan de Middellandse zee. We konden in ieder geval geen plaats meer vinden waar het nog mocht. Overal moet je flink dokken en dan sta je ook nog bij de "buren" op de stoep! Daar hadden we dus geen zin in en zijn doorgereden naar Sete alwaar we een mooi plaatsje vonden vlak bij de haven tegen de muren van een oud theater. In Sete denk je al  in Marokko te zijn, want veel winkels en restaurantjes worden beheerd door Marokkanen. We hebben het stadje eens goed verkend en er de laatste inkopen gedaan voordat we richting de haven reden om in te schepen. Daar werden we opnieuw met de typische Franse stugheid geconfronteerd. De hoogte en lengtemeter stond klaar en de "King" was een paar centimeter langer als op de ticket stond en dat werd dus bijbetalen! Niet een klein beetje, maar heel veel! Inclusief administratiekosten moesten we maar liefst Ä 249,- bijbetalen. Tegen onrecht is niet te vechten en tegen recht natuurlijk al helemaal niet, want ze hadden gelijk. De vorige tocht in omgekeerde volgorde was het geen probleem, maar toen moesten de Marokkanen meten en die maken zelfs van een metertje langer geen probleem! Wat ook op viel was dat de meters hoog beladen busjes van de Marokkanen niet gecontroleerd werden; dit in tegenstelling tot de vorige keer. Men is blijkbaar blij dat alle rotzooi richting Afrika vertrekt maar o zo bang dat er iets ingevoerd word! Uiteindelijk konden we in de bekende chaos richting boot vertrekken. Voor we bij de paspoortcontrole aan kwamen werden we weer even uit de rij gehaald en moesten onze autopieren laten zien en alles openen. Toen we de camperdeur open maakten zeiden de douaniers verbaast tegen elkaar: "het is een huis" en boden hun excuses aan. Ze dachten dat we een militair voertuig bij ons hadden. Zouden ze ook gedacht hebben dat Rutte onze overtocht moest betalen toen ze de camper na gingen meten?

Op de boot zaten op een 4 tal toeristen na allemaal "Europese Marokkanen" die hun familie gingen bezoeken. Een boot vol Marokkanen betekend ook chaos! Op de boot was ook politie en douane aanwezig om alvast alle papieren in orde te maken voor de entree in Marokko. Dat betekend lang wachten in lange rijen en je geduld bewaren. Dat is voor velen dus erg moeilijk dus raakt de een na de ander na een poosje verhit gevolgd door heftige discussies waarna men elkaar na een vijftal minuten weer de hand schud. Opgelost en weer vrede gesloten! We dachten nu we alle papieren in orde hadden zo Marokko in te kunnen rijden maar niets was minder waar! In de gebruikelijke chaos werden alle papieren nogmaals in de computer ingebracht en wederom van de nodige stempels voorzien. Om 23.00 uur reden we dan eindelijk in de duisternis de haven uit. Dan is het moeilijk zoeken naar een goede plaats om te overnachten en uiteindelijk maar op een stuk braak liggend land geparkeerd. 's Morgens zagen we pas goed waar we stonden. We stonden vlak bij de grens van de Spaanse enclave Melilla een tiental meters van een sloppenwijk.
Na het pinnen en tanken zijn we via een mooie kustweg naar Al Hoceima gereden. In de stad zelf was een camperplek aan de haven maar nadat we inkopen hadden gedaan zijn we terug gereden naar Playa Isly. Hier stonden we lekker rustig en direct aan het strand. We moesten wel even onze gegevens aan een militair  geven welke hij noteerde en ons verzekerde dat we hier veilig konden staan.

De volgende morgen was het bewolkt en winderig en daarom besloten om via een mooie route door het Rif richting Fes te rijden. Het weer werd zeer slecht en af en toe hadden we nog geen 10 meter zicht. Het was dan ook geen pretje om onder zulke omstandigheden langs diepe ravijnen te rijden! In Fes naar de camping gereden welke nog steeds "under construction" was! Toen we er in Maart waren gaven ze ons aan dat alles in Mei klaar zou zijn! We hebben er de was gedaan en zijn naar Meknes gereden alwaar we de Medina en de souks nog een keer bezocht hebben. We wilden er wat langer blijven maar omdat de parking meer op een vuilnisbelt leek dezelfde dag maar weer verder richting Rabat voor onze eerste visumaanvraag voor MauritaniŽ. We konden vlak voor de ambassade overnachten en de volgende morgen rond 9 uur kregen we onze aanvraagformulieren welke je op straat mag invullen. Deze even later ingevuld ingeleverd en 's middags om 14.30 uur hadden we onze eerste visums op zak. Omdat we het stadsleven ondertussen mooi moe waren richting kust gereden. Onderweg merkten we dat "de King" weer minder vermogen had en zodoende hebben we maar snel een camping opgezocht alwaar we de volgende ochtend op zoek zijn gegaan naar het probleem. Dat was snel duidelijk, want de filter zat weer helemaal dicht. Deze schoon gemaakt en met de motor even naar de stad gereden om nog een ander dieselfilter te vervangen. Nu maar weer op goede hoop verder en over een paar honderd kilometer maar weer eens controleren. Inmiddels hadden we teb horen gekregen dat we een dieselbacterie in de diesel hadden zitten. Dit betekende de dieseltanks reiningen en een additief toevoegen die de bacterie dood.

De veranderingen aan "de King" bevallen tot nu toe prima. Het weggedrag is met de andere bandenkeus veel beter en de andere gewichtsverdeling is ook duidelijk te merken. De Tweede hefcilinder van de cabine heeft zijn diensten nu ook al twee maal bewezen en de cabine gaat prima omhoog en komt nog beter terug! Dat is de investering wel waard geweest. Verder bevalt het ingebouwde sportstuurtje prima. Ton heeft wat meer plaats achter het stuur gekregen, maar of dat ook zo sportief uitvalt zien we over een half jaartje wel!

's Morgens na het ontbijt begonnen om eerst de andere tanks te controleren. Deze zijn gelukkig schoon. Toen begonnen met alle diesel via een filter uit de tank te pompen en ook weer via een filter in een andere tank! Na een zevental jerrycans was hij helemaal leeg! Toen de gehele tank gedemonteerd en klaar gelegd voor transport. Even later kwam de garage houder uit Casablanca aanrijden met een monteurtje achter op de bromfiets. Ze dachten even hier op de camping de tank te kunnen reinigen. Uitleg gegeven met handen en voeten, maar het was duidelijk! Toen moest er natuurlijk transport geregeld worden en dat was een probleem. Uiteindelijk hadden ze een kar geregeld waarvan de wielen heen en weer slingerden omdat er geen kogeltje meer in de as zat. Ze vertrokken richting pompstation met de kar achter de brommer aan. Ik  dus met de motor achterna om te controleren hoe het ging gebeuren. Bij het eerste pompstation was in de wasserette de hoge drukspuit kapot en konden ze de tank dus niet reinigen. Toen weer een 10 km met een slingerende kar verder naar het volgende station. Daar mochten ze de tank niet reinigen totdat ik me er eens mee ging bemoeien. Toen mocht het in een keer wel. De hogedrukspuit werd aangezet, maar helaas was er geen lans! Ze hebben zeker een half uur in alle richtingen van de tank gespoten, maar deze zit vol met tussenschotten dus kun je niet overal komen. Daarna hebben ze hem weer leeg laten lopen en toen werd er een litertje of 5 diesel getankt en de tank helemaal rondgedraaid om het water mee te nemen. Daarna werd ie weer leeg gelaten en hebben ze een kwartiertje met lucht staan te spuiten. Uiteindelijk naar buiten om te controleren en het zag er redelijk uit. Een zaklamp had ik niet bij me, dus was het moeilijk te zien. Ik ben vooruit gereden richting camping  omdat ik het levensgevaarlijke gedoe onderweg niet meer wilde zien. Na een kwartiertje kwamen ze ook op de camping aan en daar de boel met de zaklamp even goed nagekeken. De tank ziet er weer redelijk schoon uit, alleen op een paar hoekjes waar je niet met de spuit kon komen zit nog wat zwarte aanslag. Ik heb de tank weer gemonteerd en morgen gaan we weer verder. Ben wel nog de stad in geweest voor een additief, maar deze heb ik nog niet kunnen bemachtigen. Misschien ergens in een haven, want het probleem komt het meest voor bij schepen! Natuurlijk was er na afloop weer het nodige gedoe omtrent afrekenen. Dan weet je ineens weer echt dat je in Marokko bent en dat je wanneer je via anderen een hulp aangeboden krijgt je bijna zeker weet dat ze je gaan proberen af te zetten. Mooi niet dus. Hadden ze maar een prijs moeten afspreken toen ik erom gevraagd had.

De volgende dag weer vertrokken en de tolweg richting Agadir genomen. Op een parkeerplaats op de tolweg overnacht want we zaten op 1500 meter hoogte en daar is het lekker koel. Bovendien is er bijna geen verkeer op de tolweg. Toen we hier een poosje stonden kwamen er touringcars en kleine busjes overladen met jonge lui de parkeerplaats op. Met veel gejoel en herrie vielen ze uit de bussen en verspreidden zich over de parkeerplaats om overal waar ze maar dachten te gaan pissen. Ze bleken op weg te zijn naar Agadir waar die avond de wedstrijd Agadir-Marrakesh zou worden gespeeld. Toen deze weer waren vertrokken keerde de rust weer terug. Na deze ervaring dachten we beiden meer een ding! Maar goed dat ze nog niet in UEFA verband mee kunnen voetballen want dan vallen er doden tijdens de wedstrijden! Ik zou er in ieder geval niet naar toe durven na het meemaken van het tafereel op de parkeerplaats. Er is niets vernield, maar het  intimidatiegehalte was zeer hoog. Wat denk je overigens van 300 jongeren in een touringcar of van 50 in een MB sprinter of van 200 in een open laadbak van een vrachtwagentje. Het veetransport is in Europa beter geregeld!

De volgende morgen de tolweg verlaten en via een prachtige spectaculaire route naar Tafraoute gereden. Hoog boven de Oued Ait Bahai kloof slingerde de weg zich door de Anti Atlas. De weg was soms niet breder dan de  camper. Onderweg zagen we ook de geiten in de Argania bomen zitten. Deze bomen komen alleen voor in Zuidwest Marokko. Ze dragen in het voorjaar vruchten die lijken op olijven, maar smaken naar noten. De geiten klimmen in de bomen vaak tot in de toppen om daar de verse twijgen en blaadjes te vreten. Via hun uitwerpselen belanden de vruchtpitten op de grond. Men verzamelt ze waarna men de pitten stuk slaat en uit de daarin aanwezige kern wordt de waardevolle argania olie gewonnen! In Tafraoute op camping Granite Rose overnacht waar we weer rustig even de filters konden controleren. Deze waren redelijk schoon. Deze omgeving in de anti Atlas is een van de mooiste streken in Marokko. Ook de  bevolking is hier veel vriendelijker dan ten noorden van de Atlas.

We hebben nog even wat rond gebeld voor een additief om de tanks te reinigen. De telefoon viel echter steeds weg. We kregen het advies om de TamTam te gebruiken, maar die werken hier ook niet! Daarvoor in de plaats kun je beter een peloton schreeuwende Marokkaanse vrouwen inhuren, want die weten pas wat lawaai is. Ik heb ze pas op een bruiloft horen joelen en niet alleen  trommelvliezen scheuren ervan maar ook andere vliezen. Of dat bruidje dus nog maagd is geweest na het bruiloftsfeest betwijfel ik! Als de bruidegom het maar geloofd!
Verder lopen hier 99% van de mannen de gehele dag in het openbaar aan hun "Willy" te trekken. Waarom doen hun dat wel en wij niet? Is het een kwestie van fatsoen? Komen wij wel aan ons trekken en hun niet of is het al een voorspel voor die 4 vrouwen die ze moeten bevredigen. Als ik niets meer te doen heb zal ik me eens een keer in het Moslimleven gaan verdiepen. Hoop dat ik tegen die tijd nog vier vrouwen aan kan!

Vanuit Tafraout verder door de anti Atlas naar TanTan gereden. Op de parkeerplaats aan het strand kwam de bewaker ons direct een handje schudden en vertelde dat hij ons nog kende van het voorjaar. Het is een oud mannetje welke zijn centjes bijverdiend met bewaking van de auto's en campers. We waren de enigen want de overwinteraars zijn nog niet gearriveerd. Voor de nacht wilde hij zich samen met zijn hond weer installeren in zijn securitie hutje en toen we aangaven dat dat niet nodig was en dat hij maar lekker thuis moest gaan slapen was hij hartstikke blij en kwam ons de hand schudden en wilde ons uitnodigen voor een maaltijd bij hem thuis. Heel lief van hem, maar we hadden al gezien dat hij de restjes van een restaurant gekregen had in twee plastic zakken! Of het alleen voor de hond was weten we niet, maar we hebben ons netjes bedankt voor de uitnodiging met de mededeling dat we al genoeg gegeten hadden. Na een lekker rustig nachtje met alleen maar het geruis van de zee 's morgens naar de haven voor een bacteriedodend toevoegsel aan de diesel. Na een uur lang discussie met de politie en de douane en veel heen en weer gebel zijn we weer zonder iets kunnen vertrekken. We kwamen het haven terrein niet op! Onze volgende poging zullen we dus in Dakhla ondernemen. Ieder nadeel heeft zo ook zijn voordeel: ons Frans word met de dag beter!

Vanuit Tan Tan via nog enkele mooie overnachting plaatsen aan de kust richting Dakhla gereden. Onderweg nog van iedere gelegenheid gebruik gemaakt om een toevoegsel te krijgen voor bij de Diesel, maar de kans iets te krijgen is nihil. Zelfs een alternatief als Spiritus is er niet aan te komen. In Spiritus zit alcohol dus geven we "de King" nu ook maar op zijn tijd een borrel bij de Diesel! Verder blijven we de filters maar controleren en schoon maken. Waren we de vorige keren geheel ingespeeld op elkaar met banden wisselen, nu dus met filters reinigen. Het ergste is dat je er zo moeilijk bij kunt. De gehele cabine moet omhoog. Dan moet het gehele luchtfiltersysteem gedemonteerd worden en dan pas kun je bij de filters.

Bij het kopen van een paar flesjes medicinale alcohol om deze toe te voegen aan de Diesel komt er een oud mannetje met zijn ezel bij de apotheker. De ezel heeft een wond aan zijn voorpoot. De apotheker komt in zijn witte jas naar buiten en op het moment dat de ezel de apotheker ziet rent hij al balkend weg. Die was dus al vaker bij de apotheker geweest! Uiteindelijk is de wond geÔnspecteerd en krijgt de man een zalfje mee voor de ezel!
Verder zijn de moslimvrouwen hier ook erg modieus geworden. Velen dragen een cap over de sluier heen met daarover weer een grote zonnebril. Soms zijn het reclamepetjes zoals bv een bolletjespetje van de Tour de France. Zou die binnenkort een keer in Marokko starten? Als het zo is dan moeten ze hier in de Sahara wel een keer de weg gaan verbreden. De weg in de Sahara is maar een 5 tal meters breed en aan de zijkanten erg afgebrokkeld. Bij inhalen en bij een vrachtwagen als tegenligger is het hier dus levensgevaarlijk. Er is momenteel sowieso meer verkeer als in het voorjaar ondanks het feit dat de overwinteraars nog niet gearriveerd zijn, want vanaf Tafraout hebben we geen camper meer gezien. Lekker rustig dus tussen alleen maar Marokkanen.

Momenteel zijn de voorbereidingen voor het slachtfeest in volle gang. Al weken komen we vrachtwagens vol met schapen tegen die op iedere hoek van de straat aangeboden worden. Voor de afwisseling hebben we maar eens een keer inkopen gedaan bij de kamelenslager. Een "Filet de chameau" smaakt ook perfect. Als we op de terugweg nog plaats in de vriezer hebben zullen we er voor de liefhebbers een paar meebrengen.

Vanuit Dakla naar het als zeer idyllisch omschreven vissersdorp Lamhiriz gereden. Dit is tevens onze laatste overnachtingsplaats voordat we de grens over gaan naar MauritaniŽ. De plaats waar we stonden was prachtig, maar van alle omschreven activiteiten die er zouden plaats vinden was niets meer herkenbaar. Het enigste wat  nog wel herkenbaar was, is het zwerfvuil en de zwerfhonden. De vissersboten lagen er ook nog maar deze hadden al zeker een jaar geen zeewater meer gezien. Op iemand van de marine na en wat picknickers hebben we er niemand gezien. Zelfs de muezzin, de aanroeper van de moskee was afwezig dus konden we lekker uitslapen. Bij de ochtendaanroep zou deze bijgevallen worden door het gehuil van de honderden zwerfhonden, maar daar was nu geen sprake van. Zou iedereen zijn vertrokken i.v.m. het slachtfeest wat morgen 15 oktober plaats vind? Ondertussen zijn we ook de eerste andere Overlanders tegengekomen. Misschien word het aan de grens nog gezellig.


 

 

  
Powered by CMSimple