Wie zijn wij > Reisverslagen > 2013 - 2014 > Mali

Mali

De grensprocedure verliep snel en netjes. Af en toe moesten we even wachten omdat de beambten aan het lunchen waren.  Bij de laatste politiecontrole werden onze paspoorten ingenomen en Ton moest mee naar een soort kippenschuurtje wat het kantoor bleek te zijn. Daar werd hem verteld dat we een gewapende escorte mee moesten nemen tot aan Nioro du Sahel, 65 km. verder. De kosten waren 10.000 CFA wat ongeveer €17.50 is. Geprobeerd om zonder escorte verder te mogen rijden maar dit lukte niet. Betalen hoefden we uiteindelijk niet maar een gewapende escorte moesten we meenemen. De paspoorten kregen we na veel aandringen terug en toen de militair op de bijrijdersstoel zat konden we vertrekken. Hij gaf uitdrukkelijk aan dat we nergens voor mochten stoppen. Een maal passeerde er een jeep en ging het geweer direct in de aanslag! In Nioro bij de douane het carnet geregeld en vervolgens dwars door de stad naar het politiebureau waar we gesommeerd werden de paspoorten af te geven voor een registratie.  Uiteindelijk na meer dan een uur wachten werd ons medegedeeld dat we de paspoorten niet terug kregen en bij het politiebureau moesten overnachten. De volgende morgen moesten we weer met een gewapende escorte verder. Nog alle mogelijkheden geprobeerd om de paspoorten terug te krijgen maar er werd aangegeven dat dit was om te voorkomen dat we alleen zouden vertrekken. Nog gaan vragen hoe laat we konden vertrekken de volgende ochtend en dat zou om zeven uur zijn. Op tijd in bed gedoken en de gehele nacht liep er af en toe een bewaker rond de camper! Of het voor ons was of voor een eventuele terrorist weten we niet!

De volgende morgen vroeg opgestaan en het kantoor in om de paspoorten terug te vragen. Er werd ons duidelijk gemaakt dat we deze pas aan het eind van de escorte terug kregen. Niet om 7 uur maar pas om 8 uur konden we vertrekken met onze escorte, en deze keer moesten we wel de 10.000 CFA betalen. Ze hadden onze paspoorten en als we niet betaalden kregen we ze niet terug. Toen wilden we de militair achterin zetten en maakten we het grapje dat achterin gratis was en voorin 10.000 CFA kostte. Dat hadden we beter niet kunnen doen want direct werd er weer een hoge Piet bijgeroepen! De militair moest natuurlijk weer voorin zitten om goed op te letten dat ons niets overkwam. Hij heeft echter de hele weg spelletjes zitten spelen op zijn gsm dus of hem onderweg iets is opgevallen weten we niet. In Diema stapte hij op een kruising uit en kregen we onze paspoorten weer terug en konden we onze weg lekker alleen vervolgen richting Kayes.

Later hoorden we dat de escorte door alle buitenlandse ambassades in het leven is geroepen na de ontvoering vorig jaar van 2 Franse toeristen. Deze ambassades betalen ook de kosten voor de escortes, dus is het wel vreemd dat wij dan ook nog moeten betalen. Een rekening hebben we wel gevraagd maar deze kregen we niet. Ze hadden onze paspoorten en dan kun je weinig anders dan betalen! Ze zullen er wel weer een geit of een gsm van kopen.
 
We zagen onderweg weer de bekende baobabs; dikke bomen die alleen onder de Kreeftskeerkring voorkomen. We zagen weer vrouwen op straat en ook weer ongesluierd. Hier begint het echte Afrika weer met de lemen huisjes met hun rieten daken. Onderweg veel vrachtwagens gezien die met panne waren gestrand. We zijn diverse malen gestopt en hebben de mannen water gegeven. Eenmaal  vroegen ze of er iemand mee mocht rijden naar het volgende dorp om etenswaren in te kopen. Ze stonden al 5 dagen langs de weg. We hebben hem meegenomen en een fles water van 5 liter extra gegeven. Wat een arme ploeteraars! Het zal je overkomen dat je ergens strand en weken op de weg staat om op onderdelen te wachten. Je moet bij de wagen blijven want anders word deze leeg geplunderd. Je moet er niet aan denken.

In Kayes zijn we eerst op een bank geld gaan wisselen. Eerst twee maal gevraagd of het mogelijk was en het was geen probleem! Ton moest een nummertje trekken en zag dat hij  19 wachtende voor hem had.  Toen hij na een drie kwartier eindelijk aan de beurt was kreeg hij te horen dat men niet kon wisselen. Hier werd Ton niet vrolijk van en heeft het even heel duidelijk gemaakt. Een volgende bank was eigenlijk al gesloten, maar de bewaking ging even naar binnen om te vragen of Ton toch nog even geld mocht wisselen. Via de achterdeur mocht hij binnen komen en werd hij alsnog door zeer vriendelijke medewerkers geholpen. Later bij het tankstation kwamen er mensen naar ons toe die vertelde hoe ze hadden moeten lachen toen Ton zo boos werd op de bankmedewerkers. Ze staken hun duim omhoog. Het heeft blijkbaar toch wel indruk gemaakt. Hopelijk ook bij de medewerkers, maar dat zal wel niet!

De stad uitgereden en een plaatsje gezocht voor een bushcamp. Het was al aan het schemeren dus hadden niet veel keuze meer. Vlak achter een klein dorpje de truck achter een voetbalveldje geparkeerd. We hadden de motor nog niet uitgezet toen de eerste kinderen al kwamen kijken. Omdat het er niet zoveel waren dachten we, laten we ze een lolly geven en dan vertrekken ze wel weer.  Ze vertrokken inderdaad maar op een gegeven moment stroomde het hele dorp leeg en waren we snel door het snoepgoed heen. Daarna kwamen de zieken langs met de vraag of we geen medicamenten hadden voor de meest uiteen lopende ziektes en aandoeningen. Nadat het donker werd vertrok iedereen weer en konden we aan onze maaltijd beginnen. De volgende ochtend werden we door het hele dorp uitgezwaaid.

Over een goede teerweg reden we tot aan het pontje over de Baffingrivier richting Manantali. De veermannen geven je van te voren geen prijs en je moet eerst het pontje oprijden. Tijdens de vaart beginnen dan de onderhandelingen en uiteindelijk zijn we voor 1/3 van de vraagprijs aan de andere kant afgezet. De eerste 5 km van de piste waren zeer slecht. Onderweg nog 2 oudere dames meegenomen die we in en uit de vrachtwagen moesten takelen omdat ze niet precies begrepen hoe ze in en uit moesten stappen. De laatste 80 km tot Manantali gingen over een goede piste welke deels klaar was om geteerd te worden.

Op Coolcamp in Manantali werden we weer zeer gastvrij onthaald door Casper. We hebben samen met hem een aantal heerlijke dagen doorgebracht op zijn camping. We hebben hem uitgenodigd om bij ons aan te schuiven met eten en de laatste dag heeft Casper voor ons een heerlijke spaghetti gekookt welke aan de oever van de rivier zeer romantisch werd geserveerd!  Op zaterdag zijn we in het Dorp Dialakoto de kleren die we bij ons hadden gaan uitdelen. Dit was een zeer aangrijpende gebeurtenis. Je wilt niemand teleurstellen maar daar heb je gewoonweg niet genoeg spullen voor bij je. Iedereen was blij met wat ze kregen. Nadat we alles hadden uitgedeeld begonnen de vrouwen spontaan een danklied te zingen. Namens het gehele dorp Dialakoto iedereen bedankt die de kleren aan ons meegegeven heeft.

Na 5 heerlijke dagen hebben we weer afscheid genomen van Casper en zijn we naar Bamako gereden. Onderweg bij groente en fruitkramen nog even vers, goed en goedkoop ingekocht. Na een zondagsrit dwars door Bamako  op Sleeping Camel aangekomen. Hier de camper aangesloten op de elektriciteit en verkoeling gezocht achter de airco. Vergeleken met in januari toen we ook hier waren is het erg druk in de stad.  We hebben 3 dagen met taxi’s  rond gereden om geld te pinnen en om visums aan te vragen. De keuze is of in een rijdende sauna je plaats van bestemming bereiken of aangereden te worden door een brommer of auto/taxi. Bovendien valt het niet mee om bij 38 graden in de schaduw in het zonnetje te gaan wandelen want op de bruggen over de Niger loop je in de volle zon. Alle goede hotels hier in de stad zijn geconfisqueerd door allerlei organisaties zoals de V.N., het Internationale rode kruis en noem maar op. Daarvoor zijn ook veel wegen afgesloten waardoor de verkeerschaos 3 x zo groot is dan normaal! Voor 2 km in een taxi moet je momenteel zeker een uurtje uittrekken! Op de ambassade van Ivoorkust was men niet al te coöperatief. Men wilde perse hebben dat we met de camper kwamen voorrijden om deze te laten inspecteren. Hieraan hebben we dus niet meegewerkt. Bij het tweede bezoek hebben we  een 20 tal kopieën van alle autopapieren en verzekeringen overhandigd, maar nog was men niet tevreden. Er werden nog meer kopieën gemaakt zodat ze ook in de map van Chantel konden. We hadden zelfs foto’s van de camper afgedrukt omdat we niet aan zijn verzoek wilden meewerken om met de camper te komen voorrijden voor een inspectie. We hebben € 200,- betaald bij de caissière en de paspoorten zouden op vrijdagmiddag klaar liggen wat op zich vreemd was omdat op vrijdagmiddag na het middaggebed alles gesloten is! Donderdagmiddag kregen we een telefoontje dat men op vrijdag gesloten was en of we de paspoorten nog snel even konden komen ophalen. Dit gedaan en niets meer gehoord over een inspectie!

Het Senegal visum moeten we online regelen en met een bevestiging van onze betaling moeten we aan elke grensovergang Senegal in kunnen volgens de Senegalese ambassade hier in Bamako. Inmiddels hebben we dat ook geregeld en alles uitgeprint zodat we aan de grens alles kunnen voorleggen. Senegal eist sinds juni dit jaar een biometrisch visum, maar er is geen enkel omringend land dat hier de mogelijkheden voor heeft! 
Op Sleeping Camel waren verschillende Overlanders dus was het er gezellig. Theres en Daniel uit Zwitserland kwamen we er ook weer tegen. Senegal was ze zo tegen gevallen waardoor ze besloten hadden ook nog maar even een uitstapje naar Mali te maken. Je staat er lekker onder de bomen dus is het ook een ideale plaats om wat onderhoud aan de camper te plegen. De laatste week in Mauritanië stopte de koelkast er mee en na onderzoek bleek er weer een grote 200 Ampère accu kapot te zijn. Gezien het feit dat we de vriezer nog steeds vol hadden met varkenshazen en biefstukken hebben we een weekje maar heel veel vlees gebakken en gegeten. Koude varkenshaas en bief zijn ook lekker op het brood dus het was tijdens het ontbijt al smullen. Wel hebben we nu geen reserves meer voor slechtere tijden. We hebben in Bamako gezocht naar een nieuwe Gel accu maar deze is ondanks de vele winkeltjes met zonnepanelen niet aan te komen. Verder is een 220 Ampère accu hier zo groot als een Nederlandse energiecentrale dus was er ook geen plaats voor. Nu hebben we twee onderhoudsvrije 120 Ampère accu's ingebouwd en nu maar hopen dat de zon blijft schijnen i.v.m. te weinig capaciteit en dat ze het vol houden tot in Holland.

Na een weekje Bamako zijn we weer vertrokken. Na de wisselende meningen of de regio Djenne, Segou en Mopti veilig zou zijn of niet hebben we besloten om daar niet heen te gaan. Ook Timboektoe was natuurlijk niet veilig en met al die Nederlandse militairen hebben we daar sowieso niets te zoeken! Ook onze derde poging om naar Timboektoe te gaan is dus niet gelukt! Via Sikasso zijn we dus richting Ivoorkust gereden. Onderweg zagen we op de weg een kameleon zitten en een stel mangoesten oversteken. Terwijl we ergens stonden voor een bushcamp zagen we ineens iets onder de camper uitkomen. Al snel was duidelijk dat het een grote groene slang was. Chantel direct  naar binnen om de fotocamera te halen en warempel, ze kwam naar buiten met haar stevige Meindl schoenen aan. ( Voor de duidelijkheid; Chantel vind dit orthopedische schoenen en sleept ze al 10 jaar voor niets mee.) Vlak voor de grens hadden we onze laatste bushcamp in Mali. Na de hele middag bezoek gehad te hebben van diverse oude mannetjes  die kwamen vertellen dat de katoenvelden van hun waren werden we nog even getrakteerd op een fikse regen en onweersbui. Nu was het niet om 18 uur donker maar om 17 uur al duister! De ramen moesten allemaal dicht en dan zit je daar in een bloedhete camper te kijken naar de bliksem en de stromen water die uit de lucht komen vallen. Na een uurtje werd het weer droog en konden we weer wat frisse lucht naar binnen halen. De volgende morgen stonden we om half 8 aan de grens waar alles zeer correct ensnel werd afgehandeld. We hebben weer genoten van Mali, van het land en de zeer vriendelijke mensen. 

 

  
Powered by CMSimple