Wie zijn wij > Reisverslagen > 2013 - 2014 > Liberia

Liberia

Liberia is een land waar niet veel toeristen naar toe gaan, dus is er zeer weinig informatie te vinden.. Wat we over Liberia hadden gehoord en gelezen was niet al te positief. Dat maakte dat we toch met spanning aan het avontuur gingen beginnen in een land dat een 14 jarige bloedige burgeroorlog achter de rug heeft welke in 2004 beŽindigd is.

De grens was een smalle noodbrug over een rivier. De oorspronkelijke brug was door de U.N. gebombardeerd om rebellen het moeilijk te maken om de rivier over te komen. Nadat we de brug over waren mochten we in de volle zon parkeren en kon de grensprocedure beginnen. De ambtenaren van de immigratiedienst waren uitermate onvriendelijk en duidelijk uit op geld. We negeerden dit waarop ons werd uitgelegd dat we een probleem hadden omdat we als buitenlanders niet in Liberia mochten rijden? Uitgelegd dat hier niets over was gezegd bij de visumaanvraag dus dat we hier niet mee akkoord gingen. Ton nog een verhaal verteld over corruptie en dat we dit zeer zeker niet zouden accepteren en zouden melden bij de ambassade. Hier waren ze echter niet gevoelig voor en bleven bij hun standpunt dat buitenlanders niet mochten rijden in Liberia. Waarschijnlijk wilden ze ons voor veel geld een chauffeur aanbieden of ons een ontheffing verkopen. Uiteindelijk maar weer het bekende verhaal opgehangen dat we voor het Nederlandse rode kruis werken en dat we naar Monrovia moesten om vrienden te bezoeken die we op een meeting in Europa ontmoet hadden. Hierop vroeg hij naar een bewijs. Ton kon meteen zijn anti-corruptie visitekaartje laten zien en Chantel heeft haar haar oude Rode Kruis badge van 23 jaar geleden uit de camper gehaald. Toen hij gelezen had dat er ten aller tijden medewerking geleverd moest worden, begon hij te puffen en te zuchten maar pakte even later de paspoorten en na wat bladeren zette hij de stempels. Zonder nog een woord† te zeggen schoof hij ze naar ons toe. Wij hebben hem nog een fijne dag gewenst waarop we ook geen response kregen en zijn vertrokken.† Het carnet was snel gestempeld bij een vrolijke en vriendelijke† man van de douane. Zo was ook hier alles in een half uurtje geregeld.

De kwaliteit van de piste was niet anders dan in Ivoorkust. De jungle werd wel langzaam wat opener. In bijna elk dorp stond een bord dat ze gesteund werden door US-AID, maar de mensen zagen er erg mager uit en liepen allemaal in lompen. Het zag er allemaal veel armoediger uit dan in welk ander land ook wat we tot nu toe hadden bereisd. Nergens was elektriciteit en water kwam uit putten† maar veelal uit de rivieren.
Op de slechte piste waar alles heen en weer schommelde schoot regelmatig de luchtslang los welke voor de eerste keer los was bij het missen van de speedbreaker in Kenia. In een dorpje met 5 huizen zagen we ook een garage en daar maar even gestopt om de koppeling te repareren. Er werd direct hulp aangeboden en op de alternatieve Afrikaanse wijze werd de slang weer aan de koppeling vast gemaakt. Aangegeven dat we nog geen Liberiaans geld hadden en hem een pet gegeven van de Hertog Jan Brouwerij . Hij was er hartstikke blij mee en naast Club en Heineken bier word er nu ook reclame gemaakt voor Hertog Jan bier in Liberia!

In Sanniquelli konden we bij een Guesthouse van het Liberiaanse Rode Kruis in de tuin overnachten. We hadden over de 67 kilometer vanuit Danane 7 uur gedaan wat een gemiddelde van 10 km per uur betekende. Iedereen was erg vriendelijk. We hebben hier ook geld gewisseld en voor $ 100 kregen we een draagtas vol met biljetten van 5, 10, 20, 50 en 100 Liberiaanse dollar biljetten.

De volgende morgen werden we na 500 meter alweer aangehouden voor een controle van de immigratiedienst. De paspoortgegevens moesten weer in een grote boek opgeschreven worden. De man die ons aan hield begon meteen te vragen om drinken en eten. Toen Chantel in het kantoortje was werd de man aangesproken door zijn collega's op dit gedrag. Dit werd een verschrikkelijke schreeuwpartij over en weer waar we ons maar niet mee bemoeid hebben. Deze controles hebben we uit veiligheidsoverwegingen meerdere malen gehad. We hadden hier ook beter onze fiches kunnen afgeven die we in de West Sahara en MauritaniŽ nodig hadden! Dat had een hoop tijd gescheeld!

In Ganta dachten we dat de teerweg zou beginnen. Dit klopte en eens was hier inderdaad een teerweg. Toen we zagen waar we over heen moesten hadden we niet kunnen bedenken dat zo iets ook nog bestond. De autobaan naar Monrovia was meer een van gat naar gat weg en de gemiddelde snelheid ging terug naar 7 km. per uur. Rond Gbarnga werd de weg langzaam aan wat beter en na deze stad werd hij zelfs redelijk en uiteindelijk hebben we na 10 uur rijden toch nog Totota gehaald waar we een overnachtingsplaats hadden gevonden.

De Tubman Farm in Totota zou een mooie overnachtingsplek zijn. Hier was een hotel, een cafť en een verlaten dierentuin. Helaas was het hotel in totaal verval en was er ook† geen elektriciteit meer omdat de aggregaat kapot was. Er kwamen dus geen gasten meer dus was er ook geen inkomen meer om eventueel de zaken wat op te knappen. Na wat onderhandelen konden we voor een redelijke prijs op een grasveldje achter het hotel overnachten. We hadden veel bekijks en van privacy hadden ze nog hier nog nooit gehoord. Er werd weer veel gevraagd om eten. We hebben de kinderen mondharmonica's gegeven waarvan ze compleet uit hun dak gingen toen ze deze kregen. Er werd gejuicht, gelachen en er werden koprollen gemaakt alvorens ze Thank You roepend naar huis renden. Gevolg was dat er even later een volgende lading moeders met hun kinderen voor de deur stond. Alles wat we nog hadden hebben we uitgedeeld en helaas konden we niet iedereen tevreden naar huis laten gaan. Chantel even opgetreden als een schooljuffrouw en iedereen naar huis gestuurd. De volgende morgen natuurlijk al weer vroeg bezoek van een hoop kinderen. Ze vroegen of ze de vuilniszak mochten opruimen welke voor aan de camper hing. Ja, okť, waarom niet? Hij werd van de auto afgehaald en direct leeg geschud. Het enigste wat overbleef waren de lege bierblikjes. De aardappel- en groenten schillen werden opgegeten en de boter- en jampot werden ook tot op de laatste lik leeg gegeten. Blij dat de kinderen waren met ons afval! Hiervan moesten wij toch wel even een traantje wegpinken. We zullen dit nooit meer vergeten evenals de moeder die de dag ervoor ons haar tweeling wilde aanbieden. Ze had geen geld om de kinderen genoeg eten te geven en ook geen geld om schooluniformen te kopen waardoor de kinderen niet naar school konden. Nadat we haar hadden proberen te overtuigen dat het voor de meisjes toch beter was om in hun bekende omgeving bij hun eigen familie te blijven kregen we een ander aanbod. Ze was 8 maanden zwanger en we konden dan dat kindje meenemen als het geboren was. Dat kindje kende nog geen familie en zou het bij ons veel beter hebben!

We hebben met Alex Tubman , een neef van een voormalige president zitten praten over de situatie in Liberia. Hij schilderde geen positief beeld. Hij gaf aan dat hier veel corruptie is en dat de regering geen oog heeft voor de noden van haar volk. Hij ziet alleen maar de U.N. en hulporganisaties rond rijden, maar begrijpt niet waar alle noodzakelijke hulp blijft! Men is nu wel bezig om de infrastructuur te verbeteren, maar buiten Monrovia is er nog nergens elektriciteit. Soms hebben mensen wel een aggregaat, maar geen geld om de dure brandstof er voor te betalen. We hebben samen met Alex ook nog even de voormalige weekendwoning van President Tubman kunnen bezoeken.

Na 2 dagen weer verder gegaan. We hebben in Monrovia het visum van Sierra Leone aangevraagd en dit† was na een uurtje klaar. Zo konden we snel de grote stad weer verlaten en door een chaotisch Monrovia zijn we naar Robertsport gereden. Rond Monrovia zijn de wegen in een redelijke staat. De laatste 40 kilometer richting Robertsport gingen over een zeer slechte piste. In Robertsport na wat zoeken bij Nana Eco lodge uitgekomen alwaar we direct aan het strand konden parkeren.. Een tent- lodge kost hier maar liefst $ 120. In eerste instantie moesten wij $ 50. betalen om hier te mogen parkeren maar na wat uit onderhandelen kwamen we uit op $ 10. per nacht. Het was ondertussen weekend en we stonden dus de gehele dag tussen de witte jeeps van de U.N. medewerkers die vanuit Monrovia hier even op het strand komen zonnen. De U.N.-ers zijn afstandelijk naar de plaatselijke bevolking en soms zelf grof. Hopelijk doen ze toch goed werk voor de mensen en het land.

Het was geen echt strandweer, zoals de laatste weken veel bewolking en regelmatig een flinke regenbui. Omdat de kleinere accu's te weinig vermogen hebben zonder dat de zonnepanelen hun werk kunnen doen, hebben we de aggregaat regelmatig moeten starten. Dit vonden de jongens van de Nana Lodge wel leuk. Ze stonden direct in de rij om hun gsm op te laden bij ons. Na 3 heerlijke dagen aan het strand in Robertsport was het weer tijd om richting de grens met Sierra Leone te vertrekken.

Na wederom 2 uur ploeteren over de slechte gravelweg waren we weer op de teerweg die tot onze verbazing door liep tot aan de grens. Aan de grens werden we direct belaagd door allerlei mannen die ons wilden helpen met parkeren en allerlei andere zaken. Ze hadden al ruzie met elkaar voordat we iets gezegd hadden en ze dus duidelijk gemaakt dat we zelf onze zaken wel konden regelen. De beambten waren vriendelijk en correct en alles was snel geregeld. Geldwisselaars liepen er natuurlijk ook weer rond en een oud mannetje kwam ons vertellen dat we niet bij hen moesten wisselen. Even later kwam hij aan met een nette jongeman die wilde wisselen voor de officiŽle koers.

Na nog geen week Liberia besloten om naar Sierra Leone te gaan. Het land nodigt niet echt uit om hier lang te blijven. Het heeft weinig faciliteiten. Wild kamperen doe je na alle waarschuwingen niet zo snel en de mogelijkheden zijn ook erg beperkt. Bij hotels vragen ze de hoofdprijs voor werkelijk niets. Ook toeristische bezienswaardigheden zijn minimaal hier. De natuur daar tegen is werkelijk erg mooi. Het land is aangaande de levensstandaard duidelijk in tweeŽn verdeeld. Het noorden is erg arm† en in het zuiden hebben de mensen het wat beter. Sommigen hebben het zelfs zeer goed zoals in alle Afrikaanse landen. De mensen in Liberia oogden vaak erg ongelukkig iets wat we niet kennen van Afrika. Het zien van de armoede had ook zijn weerslag op hoe wij ons hier voelden. Soms ben je† aangeslagen omdat wij alles hebben en niets kunnen betekenen voor de mensen hier. Opvallend is dat in heel Liberia niemand om geld of cadeaus gevraagd heeft. Het land is ook erg op Amerika gefocust. De artikelen in de supermarkt zijn in US dollars geprijsd. Bij hotels, supermarkten en† tankstations kun je ook betalen met de US dollar. De wisselkoers van de Liberiaanse dollar is aan de US dollar gekoppeld. Je tankt hier geen liters maar gallons. De afstanden worden in mijlen aangegeven wat soms erg verwarrend is.
Van het feit dat een van de hoofdrolspelers van de oorlog, Charles Taylor, in Nederland gevangen zit hebben we geen last van gehad. De man is veroordeeld voor oorlogsmisdaden. Helaas alleen voor die hij in Sierra Leone heeft gepleegd omdat de misdaden in Liberia niet te bewijzen waren.
Wederom best veel contacten gehad met de plaatselijke bevolking hier en met Europeanen die hier hun geld verdienen. Zoals in ieder land werden we weer gewaarschuwd voor het volgende land waar we heen gaan.† Het zou niet veilig zijn in Sierra Leone. Op de vraag of het in Liberia dan wel veilig was werd dan bevestigend geantwoord. Wat is veiligheid; we weten het ook niet meer! Vanaf Marokko worden al steeds voor het volgende land gewaarschuwd.

  
Powered by CMSimple