Wie zijn wij > Reisverslagen > 2013 - 2014 > Ivoorkust

Ivoorkust

Ivoorkust, geen voor de hand liggende vakantie/reisbestemming. Het land is nog maar net tot rust gekomen na een burgeroorlog welke het land geen goed heeft gedaan. Was Ivoorkust ten tijde van de onafhankelijkheid een belangrijk land van export van cacao, palmolie, bananen, ananas en rubber, nu is het een van de armste landen van Afrika. De export komt weer langzaam opgang en ook het toerisme begint weer wat te komen.

De grens procedure verliep netjes en correct. Helaas duurde het een uur voordat het carnet was afgestempeld omdat de "chef" nog niet aanwezig was. Deze verontschuldigde zich voor het feit dat we op hem hadden moeten wachten. Vervolgens bleek dat deze goede man nog nooit een carnet had gezien. Hij wilde ons dan ook een laiser passe verkopen. Na uitleg dat het carnet een internationale laisser passe is en dat we hier al voor betaald hadden verontschuldigde hij zich en liet Ton uitleggen hoe het carnet moest worden afgestempeld.
Al werden we zeer netjes behandeld; ook hier hebben we corruptie ontdekt. Omdat we een uurtje moesten wachten hebben we ons op twee grote bascules gewaagt. We dachten beiden te zijn afgevallen, maar†op de bascules bleken we beiden meer dan 10 kilo te zijn aangekomen. Hier klopt dus iets niet! Op datgene wat gewogen moet worden moet dus meer aan belasting betaald worden.

Vlak na de grens werden we aangehouden door een mobile controle. Ze moesten de papieren zien maar toen er een brommer volgeladen met spullen voorbij reed werd hij gesommeerd te stoppen middels een fluitje. Dit hoorde hij niet of wilde het niet horen waarop wij onze papieren snel terug kregen en de mannen naar hun auto renden en de achtervolging inzette. Na een aantal kilometers zagen we ze terwijl ze de brommer staande hadden gehouden. Ze zwaaiden breed lachend naar ons toen we voorbij reden.

Aan de grens zagen we de `hard `werkende ambtenaren zich vermaken achter de computer op Google en Facebook. Schijnbaar hebben ze niets anders te doen. Facebook is de standaard startpagina hier op de kantoren!

Het noorden van Ivoorkust wordt als niet veilig bestempeld en dit was duidelijk merkbaar aan de vele militairen die nog overal aanwezig waren. Overal werden we aangehouden en moesten ze onze papieren zien. Verders werd ieder dorpje nog door militairen beschermd. De militairen waren terughoudend en wat aan de stugge kant maar we werden overal netjes behandeld. Het gehele noorden word beheerst en gecontroleerd door militairen en de U.N.. In het zuiden van Mali reden we al door de bossen en deze gaan hier langzaam over in de jungle. We zagen weer veel houtskool langs de weg en ook werd er weer veel hardhout gekapt en getransporteerd.

In Katiola konden we bij Hotel Hambol overnachten. De kosten waren 5000 CFA. ( Ä7,50) De volgende morgen was er met een andere medewerker een spraakverwarring. Wij dachten dat hij vroeg of we wilden komen betalen en lieten hem onze rekening zien. Toen gebeurde er ineens van alles. We moesten op het kantoor van de manager komen en toen bleek dat we er gratis mochten overnachten. De rekening die we gekregen hadden was geen officiŽle rekening van het hotel en de betreffende medewerker werd gebeld en hij moest ons het geld terug komen betalen. Op het kantoor aangekomen had hij dit dus niet meer , maar na 10 minuten was hij weer terug met allemaal klein geld. Hij gaf ons het geld terug en kreeg direct zijn ontslag aangeboden! De manager verontschuldigde ons nog een paar keer en gaf ons alle adressen en telefoonnummers van de hotelketen om daar te overnachten.

Na de stad Bouake werden de controles minder. Het werd drukker op de weg en er was meer bos gekapt voor landbouw. Langs de weg was steeds meer groente en fruit† te koop. Helaas zagen we ook weer bushmeat langs de weg hangen.

In Yamoussoukro hebben we de basiliek de Notre Dame du Pais bezocht. Hij is door de eerste president van Ivoorkust geschonken en heeft naar zeggen meer dan 300 miljoen Dollar gekost. Alle marmer is geÔmporteerd uit Spanje Portugal en ItaliŽ. Hij bied aan 7000 bezoekers een zitplaats met een eigen airconditioning en bied ook plaats aan nog eens 11.000 staande gelovigen. Op het omringende terrein van 3 hectare kunnen nog eens 300.000 duizend bezoekers terecht. De basiliek† heeft prachtige lichtinval door de mooie glas in lood ramen. Na een rondleiding zijn we op zoek gegaan naar een overnachtingsplek en die hebben we gevonden bij het Presidenthotel. Een 5 sterren hotel met 4 restaurants, zwembaden, casino en heel mooie kamers en suites. Een nachtje overnachten in het hotel begint bij 150$ per nacht per persoon. Wij mochten geheel gratis achter het hotel in de tuin staan.

De volgende dag naar Abidjan gereden. Bij restaurant Christine et Jean Paul in stadsdeel Anani mochten we overnachten zolang als we wilden.† De restaurants hier zijn alleen maar in het weekend open dus hadden we het zwembad en het restaurant voor ons alleen.† Je ziet hier dat het ooit allemaal erg mooi is geweest maar het is allemaal vergane glorie. De burgeroorlog heeft overal zijn sporen achtergelaten en veel gebouwen zijn vernield, verwoest en verlaten. We hebben hier het visum voor Liberia geregeld. We zijn telkens met gezamenlijke taxiīs of busjes waar 3x zoveel mensen in gaan als wij in Nederland gewend zijn naar Abidjan gereden. In Abidjan zelf kun je dan verder met de gewone taxi. Onderweg werden we verrast door een wolkbreuk waardoor de straten van Abidjan vol met water stonden. In Nederland zou alle verkeer plat liggen. maar hier gaat alles gewoon verder. Auto's verdwijnen met hun wielen in de putten waarvan de putdeksels verdwenen zijn en de rest rijdt er gewoon omheen alsof er niets aan de hand is om misschien zelf een aantal meters verder ook in een gat te verdwijnen. Op het busstation een taxi genomen naar de ambassade. Daar aangekomen bleek de ambassade verhuisd te zijn. Na wat informeren in de buurt was er iemand die het nieuwe adres wist. Een nieuwe taxi aangehouden en wederom richting ambassade. Hier was alles zo geregeld en† na 2 dagen konden we het visum komen ophalen. We hebben nog een flinke wandeling door de stad gemaakt en een moslimwijk bezocht. Hier in een Libanees restaurant lekker gegeten. Abidjan is een prachtige moderne stad waar werkelijk alles te koop is. Hier kun je weer op iedere hoek van de straat eten en een lekker pintje pakken. Tussen oude en nieuwe wolkenkrabbers staan ook nog veel verwoeste hotels en kantoren. Hier hebben zich in de loop der jaren de vliegende honden en vleermuizen gevestigd. Rond zonsondergang is Abidjan bijna zwart van de rondvliegende beesten. Van muggen heb je in de stad dan ook weinig last! Na 6 heerlijke dagen hebben we afscheid genomen van Christine en Jean Paul die ons erg gastvrij hebben ontvangen.

Om richting San Pedro te komen moesten we dwars door de stad. We waren al extra na de filetijd vertrokken, maar toch duurde het nog maar liefst 4 uur voordat we de stad door waren. De weg naar San Pedro liep door eindeloze palmolie- en rubberplantages. Omdat we zo lang in de file hadden gestaan konden we San Pedro niet meer bij daglicht bereiken en hebben we een bushcamp gemaakt vlakbij het ooit mooiste hotel van Ivoorkust; `The Best of Africa`. Het hotel is niet meer open en geheel† in verval geraakt. Het ligt ook erg afgelegen aan de kust en alleen bereikbaar over een dichtgegroeide piste door de jungle. Vanaf dat we Mali hebben verlaten hebben we nog iedere dag regen gehad dus was het lekker slibberen over het kleipaadje.

In San Pedro eerst inkopen gaan doen in een grote Cash and Carry. De wegen in de stad zijn ontzettend slecht met veel gaten van soms wel een halve meter diep. Dit komt door het vele vrachtverkeer in de stad omdat San Pedro de op een na grootste haven heeft van Ivoorkust. Hier zagen we erg veel cacao en palmolie opslagplaatsen en fabrieken.† We hebben een plekje gevonden aan het strand tussen 2 restaurants in. Ook hier weer veel aanwezigheid van de UN. Deze is in het gehele land prominent aanwezig om de rust te bewaren en te controleren. Gelukkig zijn de temperaturen niet meer zo hoog. Momenteel is het overdag rond de 33 graden en 's nachts rond de 26. Met een constante luchtvochtigheid van boven de 95 % is het ook hier nog steeds erg vermoeiend om iets te ondernemen buiten een duik in zee.

Na een aantal heerlijke stranddagen zonder regen in San Pedro was het weer tijd om iets anders te gaan bekijken. We zijn 60 kilometer verder naar het eens prachtige Grand Bereby gereden. Hier hebben we over de rode modderwegen naar een mooi plaatsje aan het strand gezocht. Uiteindelijk hebben we ons in een diepe waterplas in de klei vast gereden maar zijn er gelukkig† ook weer na een kwartiertje vooruit en achteruit zetten op eigen kracht weer uit gekomen. Langs de gehele kust hier in het zuid westen staan bouwvallen wat eens paradijzen zijn geweest. Uiteindelijk kwamen we bij een prachtige baai aan welke natuurlijk afgesloten was. Uiteindelijk mochten we toch aan het privť strand van Hotel Baie de Sirene parkeren. Het hotel Baie de Sirene is ooit een van de mooiste hotels van Ivoorkust geweest op het allermooiste plaatsje aan de kust. De Zwitserse eigenaars hebben het tijdens de onrusten achter gelaten en nu wordt het "gerund" door lokale mensen. Het geheel is in verval geraakt en van de 50 rondelen zijn er nog maar 10 om te verhuren. Het zwembad is leeg, de tennisbaan en midgetgolfbaan zijn niet meer te gebruiken. Ook van het restaurant is niet veel meer over. We mochten er direct aan zee staan maar daar vroegen ze wel een vijf sterrenprijs voor welke nog uit de gloriejaren was! Na wat onderhandelen zijn we een reŽle prijs overeengekomen! We hebben er twee dagen genoten van heerlijk blauw zwemwater, prachtige vissersboten en een ontzettend mooie omgeving. De laatste nacht werden we nog even getrakteerd op een van de laatste najaarsstormen en onweersbuien. Onvoorstelbaar hoe het hier te keer kan gaan.

Omdat we van diverse mensen te horen hadden gekregen dat de weg langs de grens erg slecht was en nu in het regenseizoen plaatselijk onbegaanbaar zou zijn hebben we na de onweersbuien besloten om terug te rijden naar San Pedro en van daaruit naar Man te rijden. Tevens zou de route erg gevaarlijk zijn i.v.m. overvallen. Plaatselijke bevolking zou boomstammen op de weg gooien om je tot stilstand te dwingen en dan je geld eisen. Het zou al minder worden omdat ze de laatste tijd geen geld meer kregen omdat iedereen ze hun creditcard had laten zien. Momenteel zou men ook tevreden zijn met sigaretten en wat etenswaren. Alles bij elkaar een beetje te veel risico dus terug naar het mooie plaatsje in San Pedro om van daaruit naar het noorden te gaan. In San Pedro zagen we bij de pompstations dat de medewerkers kerstmutsen droegen en ook zagen we hier en daar al een kerstboom in de winkel staan.

Via een prachtige jungleweg die goed te rijden was naar Duekoue gereden. Onderweg kwamen we zwaar beveiligde compounds van de UN tegen. Als je deze ziet dan zou je bang worden. Op iedere hoek van de compound een uitkijkpost met twee gewapende militairen en daaronder een tank met militairen erop die dus ook gereed staat! Je durft er helaas geen foto van te nemen. In Duekoue hadden we een mooie plek om te staan op de compound van de Thanry hout fabriek, een Zwitsers bedrijf. Mr. Thanry hadden we in Abidjan en later nogmaals in San Pedro ontmoet. Op de compound mochten we de camper parkeren onder de palmbomen vlak voor het zwembad. Dat was weer even ongekende luxe. De camper ook op elektra aangesloten en de airco aangezet. Zo konden we na lang eindelijk weer eens in een koel campertje slapen. De temperaturen zijn hier in het binnenland overdag nog steeds rond de 35 graden en 's nachts rond de 27. Bij een luchtvochtigheid van rond de 98% valt dat allemaal niet mee hier in de jungle. De volgende morgen naar Danane gereden alwaar we wederom bij de fabriek van Thanry konden overnachten. De plaatselijke manager vond dit echter niet nodig en zo mochten we midden in Danane bij hem in de tuin parkeren. Hier stonden we prachtig en konden we genieten van dorpelingen die echt hun vrije weekend aan het vieren waren. Dat dit op vrijdagavond in de buitenlucht met harde muziek doorgaat tot vroeg in de morgen was wat minder. Ook waren er weer voetbalwedstrijden en wederom waren er veel UN mensen aanwezig. Of ze zich op deze manier willen integreren tussen de bevolking weten we niet.

We hebben nog even een kijkje kunnen nemen op de fabriek. Alles wat er verwerkt word is hard hout. De stammen mogen sinds 15 jaar niet meer in hun geheel uitgevoerd worden en moeten dus in Ivoorkust verwerkt worden. Zo hangen er bestellijsten en word alles geheel op maat gezaagd voordat het op transport gaat naar Europa. Van het afval worden weer andere producten gemaakt zoals fineer en de laatste etappe is zelfs houtskool! Met eigen vrachtwagens gaat alles in containers naar de haven in San Pedro alwaar het de Oceaan op gaat.
De dag dat we richting grens wilden rijden voelde Ton zich niet al te best. Ook het ontbijtje smaakte niet. Toen de thermometer maar even geraadpleegd gevolgd door een malariatest en jawel: drie keer is scheepsrecht zullen we maar zeggen! Direct met de Coartem begonnen en het bed weer in. Natuurlijk weer het nodige moeten aanhoren omtrent het zwakke geslacht totdat Chantel langzaam wat stiller werd en zich ook niet lekker voelde. Zelfde procedure gevolgd met hetzelfde resultaat. Was Ton zoals de twee andere keren de volgende dag al weer op de been, Chantel had wat meer tijd nodig om op te knappen. Geen woord meer gehoord over zwak geslacht! Na drie dagen revalideren zijn we dan toch naar de grens met Liberia vertrokken.

De laatste 30 kilometer naar de grens ging over een avontuurlijke en zware piste. Het was misschien wel een van de mooiste stukken die we gereden hebben in Afrika. Het was een combinatie tussen de weg in de Democratische Republiek Congo en de jungleweg in Gabon. Na 4 uur kwamen we aan de grens aan waar buiten een drietal gebouwtjes en een touw over de straat verder niets te bekennen was . De afhandeling ging snel en correct.

In de 3 weken dat we in Ivoorkust waren hebben we veel controles van douane, politie en militairen gehad. Wat ons daarbij op viel was dat ze allemaal middels een plastic kinderfluitje in de meest bijzondere kleuren de mensen tot stoppen maanden. De Chinezen zullen wel een container fluitjes geschonken hebben! Verder mochten we bij veel controles na even stoppen weer direct doorrijden. Ook respecteerden ze als ze de camper wilden controleren dat het ons privť huis was en hoefden ze niet naar binnen toe. Op veel plaatsen moest er een gemeentebelasting betaald worden. Dit is een soort wegenbelasting voor het onderhoud van de wegen in het dorp. We moesten wel telkens stoppen maar mochten altijd verder zonder te betalen omdat we toeristen waren.

Ivoorkust is een mooi land met prachtige mensen. Het is ook een erg vruchtbaar land. En je zou denken dat met de export van hout, cacao, koffie, palmolie, rubber† bananen en ananas de mensen het hier goed zouden moeten hebben. Helaas is niets minder waar. De winsten gaan veelal naar de buitenlandse ondernemingen en de te betalen belastingen door deze ondernemingen verdwijnen in de zakken van de politici. Dat de plaatselijke politici het geld in eigen zakken steekt werd ons door inwoners van San Pedro duidelijk gemaakt. De burgemeester had het geld voor de aanleg van een betere infrastructuur niet gebruikt voor de verbetering van het wegennet, maar een eigen huis gekocht in de duurste wijk van Parijs. De burgemeester is nog steeds burgemeester en de plaatselijke export en havenbedrijven hebben de aanleg van goede wegen in het havengebied uit eigen zak betaald. De mensen die werken bij de buitenlandse bedrijven krijgen natuurlijk goed betaald, maar als de politici niet zo corrupt waren zouden ook de dorpen in de omtrek er van mee kunnen profiteren door de aanleg van goede wegen, de bouw van scholen, gezondheidsposten, schoon waterinstallaties, aanleg van elektra, enz.. De schuld hiervan zoeken we niet alleen bij de Europese ondernemingen, want als deze vertrekken zijn de mensen niet in staat om deze ondernemingen verder te exploiteren. Zoals overal in Afrika leeft men hier van dag tot dag wat in zou houden dat men de winst van een bedrijf eerst opmaakt voordat men weer aan de slag gaat.† Met opmaken bedoelen we niet investeren in nieuwe middelen!


  
Powered by CMSimple