Wie zijn wij > Reisverslagen > 2013 - 2014 > Guinee

Guinee

Eeuwenlang was het land erg afgesloten van de buitenwereld maar langzaam maar zeker opent Guinee haar deuren voor de rest van de wereld. Guinee, wat “vrouw” betekent, wordt gezien als een land met veel geheime rituelen en een rijke cultuur. Guinee is de “Tuin van West-Afrika”. Qua klimaat is Guinee één van de natste landen in West-Afrika. We hadden ons voorbereid op zeer corrupte grensbeambten omdat we dit in verschillende reisverslagen hadden gelezen. Het tegengestelde was echter waar en de afhandeling was snel en zeer correct. De Carte Brun en het carnet werden gewoon geaccepteerd en voor de motor was ook niets extra's nodig. Na de grens werden we wel diverse malen aangehouden waarbij ze weer alle papieren tot en met de vaccinatieboekjes wilden inzien. Ook deze beambten bleven netjes en vroegen verders nergens naar.

De prachtige door de U.N.. gefinancierde weg door Sierra Leone hield in Guinee op. Het zou de High Way van Freetown naar Conakry moeten zijn. In Guinee werd de weg erg smal en slecht. Veel pottholes en af en toe helemaal geen teerlaagje meer maar diepe stofgaten. Dit ging zo door tot een km of 20 voor het centrum van Conakry. Daar begon een mooie autobaan welke door de gehele stad liep. De Chinezen zijn overigens hard bezig om deze autobaan uit te breiden via Coyah naar Kindia. Vanaf Coyah werd het erg bergachtig. In Coyah ONG Sarinka Park Milly Mamoudou gevonden om te overnachten. ( www.mamoudou.nl) Dit is een Nederlandse niet op winst uit zijnde organisatie. We werden ontvangen door Alice en later maakten we kennis met de penningmeester Atie en een vrijwilligster Sjane. Van hun hebben we veel gehoord en geleerd over Guinee. Park Milly Mamoudou is een park met 9 mooie kamers, een bar, restaurant en een "natuurlijk zwembad". Het doel van de organisatie is werkgelegenheid creëren en de bedoeling is dat het park zo snel mogelijk autonoom word. Ook ondersteund de organisatie nog een optiek, een telefooncentrum waar de gsm kan worden opgeladen door middel van zonnepanelen en een huis met een kinderprogramma waar 4 x per week kinderen opgevangen worden.

Op maandag konden we tegen betaling met de auto van de organisatie en hun chauffeur Pivi naar Conakry om het visum voor Guinee Bissau te halen. Conakry is een langgerekte stad met diverse wijken. Conakry heeft 2.5 miljoen inwoners. De ambassade was snel gevonden. We moesten in eerste instantie 10 minuten wachten alvorens de consul zou arriveren. In  de tussen tijd werd er allerlei apparatuur buiten op een bureau opgebouwd om een biometrisch visum te maken. Na een aantal telefoontjes en 20 minuten wachten moesten we ons paspoort achter laten met $ 200 en konden om 11.00 uur terug komen om het op te halen. We hoefden geen visum aanvraag in te vullen of pasfoto´s in te leveren. In de tussentijd zijn we naar een supermarkt gereden waar we alweer schrokken van de super hoge prijzen. Er lag een stukje jonge kaas met de Nederlandse prijs op de achterkant. De Nederlandse prijs was € 2,10 en dit stukje kaas moest nu maar liefst € 12,50 kosten. We hebben nog wel andere spullen bij ons om de holle kiezen te vullen! In een klein parkje in de stad samen met Pivi wat gegeten en gedronken. Voor 5 koffie, 4 water, 2 uitsmijters en een bord rijst moesten we omgerekend € 3,20 betalen. Om 11.00 de paspoorten opgehaald welke netjes klaar lagen. Dit was gewoon een stempel waarin met pen wat datums en nummers waren ingevuld. Een rekening kregen we niet! Wat nu de werkelijke prijs is van de visums in de laatste landen weten we niet. Het staat in ieder geval nergens aangegeven! Duur zijn ze wel!

Oud en nieuw hebben we gevierd samen met Alice, Atie, Sjane, Pascale en al het personeel van Milli Mamoudou. Heel rustig maar erg gezellig. We hebben met en glaasje champagne geklonken op het Nederlandse en Guineese  Nieuwjaar. We hebben namelijk nog steeds te maken met een uurtje tijdsverschil. De volgende dag was het erg druk in het park.  Veel gasten kwamen om te eten en te relaxen in het park. De Amerikaanse Ambassadeur kwam ook met een groot gezelschap eten. Vooraf gingen ze een bergwandeling maken en Sjane en Chantel gingen ook mee. Chantel haakte na een half uur wandelen  in een straf tempo en bergop af en is terug gewandeld naar het park alwaar ze een uur heeft liggen bijkomen. Het stoppen met roken heeft blijkbaar nog geen resultaat aangaande een conditieverbetering. We hebben de gehele week gebruik gemaakt van de goede keuken. Alles werd vers geserveerd en de prijs kwaliteitsverhouding was prima. Men serveert een goed koel biertje en een lekkere witte en rode wijn. Zodoende hebben we onze eigen voorraad op pijl behouden.
 
Na 6 heerlijke dagen hebben  we op 2 januari afscheid genomen van Milli Mamoudou en zijn weer vertrokken. De weg ging de bergen in en het landschap werd steeds opener. Onderweg zagen we auto's rijden met stukken vlees op de motorkap. We vroegen ons af waarom ze dit deden. Misschien voor een stuk koeling?  Naast de weg in de bergen was steeds meer fruit,  groente en vlees te koop. Ook werd er weer bushmeat aangeboden, deze keer apen. In Kindia werd de spiegel links kapot gereden door een taxi die torenhoog en 2x de breedte van de auto geladen was met houtskoolzakken. In Mamou bij de Ecole Forestiere overnacht.
 
Door de Fouta Djalon, een gebergte in Guinee met hoogtes van rond de 1450 meter met mooie uitzichten en prachtige watervallen gereden. De watervallen hebben we helaas niet kunnen bezichtigen omdat de wegen er heen niet toegankelijk zijn voor de truck. Deze regio oogt ook rijker dan de rest van Guinee. We zien hier veel grote stenen huizen. Volgens de mensen hier word het geld in Conakry en in Europa verdiend. In Dalaba hebben we bij een restaurant gestaan van een Senegalees welke kok was in hotel du Fouta. Eigenlijk hadden we daar naar toe willen gaan, maar omdat de man zeer vriendelijk was zijn we maar bij hem blijven staan en hebben er 's avonds heerlijk gegeten. Een verse salade als voorgerecht, kip in een honingsaus met heerlijk knapperige frietjes als hoofdgerecht en verse aardbeien als toetje. 's Morgens werden we gewekt door de muezzin van de moskee die werd begeleid door een koor van jankende honden.
 
In Labe hebben we onderdak gevonden bij hotel Tata. Tot onze grote verbazing kwamen hier later nog twee Nederlandse Overlanders  aan. Sinds Bamako waren dat weer de eerste toeristen die we troffen! Later kwam er ook nog een Engelse fietser aan die de taxi had genomen i.v.m. de zeer slechte piste van Labe naar Koundara.
 
Inmiddels is de Harmattan gaan waaien en zijn wij net als veel Afrikanen verkouden geworden. De Harmattan is een harde droge wind uit de Sahara welke veel stof meevoert. Je moet er van hoesten en je krijgt er schrale lippen van.
Na een dagje rust zijn  we weer vertrokken. De piste naar Koundara was zwaar maar het was niet de moeilijkste die we gereden hadden. Hij liep door de heuvels en door het regenseizoen ontstaan dan flinke gaten en watersleuven. Onderweg moesten we een rivier over met een trekpontje. Het duurde even voor we erop konden omdat de taxi's allemaal om ons heen reden om maar zo snel mogelijk op de pont te kunnen. Uiteindelijk konden we erop samen met nog 1 taxi en toen was de pont vol. Het onderhandelen over de prijs had natuurlijk weer wat voeten in de aarde. Ze vroegen eerst 250.000 Guinee Franc, wat meer dan een half maandsalaris is. We hebben ze 100.000 betaald wat ze niet genoeg vonden en toen werd het pondje stilgezet. Iedereen kwam natuurlijk in opstand en uiteindelijk zijn we uitgekomen op 150.000 Guinee franc wat nog steeds belachelijk duur is voor 3 minuten op een pont. Ze moesten hem wel met de hand voorttrekken, maar dat kost al helemaal niets! Volgens de bootsmannen was het een vastgesteld tarief van de regering, maar ze konden niets overleggen; zelfs geen ticket!

Vlak na het pondje kwamen we Tsjechische Overlanders  met een truck tegen. Heel even staan praten en toen weer verder. Onderweg zagen we regelmatig apen, eekhoorns, gieren en zelfs patrijzen lopen. Rond borreltijd hebben we een bushcamp gemaakt tussen de termietenpaddenstoelen.

Na 165 kilometer piste begon in Boumeoul de teerweg. De gemiddelde snelheid op deze piste was 12 km per uur en het is een verademing als je dan op een nieuwe teerweg komt en met 90 km per uur even alle stof van je af kunt blazen. In Koundara volgetankt en onze laatste Guinee francs opgemaakt. De laatste 40 kilometer naar de grens ging weer over een piste. Tot 5 kilometer voor de grens was de piste erg goed maar veranderde toen in een koeienpad met diepe watersleuven. De grens was niet meer dan 3 gebouwtjes met weer een rare beestenlucht omdat 's nachts de geiten er in mogen slapen. Een touw over de weg met wat plastic tassen eraan geven aan dat je aan de grens bent. De afhandeling duurde wat lang omdat alles weer eens diverse malen in grote boeken moest worden genoteerd. Bij het laatste gebouwtje stonden ook 2 motorrijders te wachten. Een Nederlander op een BMW van 1100 cc en een Duitser op een Honda van 125 cc! De laatst heeft wel 5 keer gevraagd of hij door diep los zand moest! Blijkbaar kon hij dat niet redden met zijn 125 cc-tje. Beiden waren op weg naar Zuid Afrika. Nog even wat info uitgewisseld en de simkaarten van de telefoons uitgewisseld. Door de gatenkaas in het niemandsland konden we op weg naar Guinee Bissau.

Geld wisselen was hier erg leuk. Je bent al snel een multimiljonair . Maar betalen na het tanken doet hier "pijn" want dat is al gauw een paar miljoen. Ook uit eten is niet duur, maar kost al gauw een paar honderd duizend Guinee Franc. Het koste nogal wat moeite om aan deze valuta te wennen. Telkens denk je dat je veel te veel moet betalen of dat je te veel betaald hebt!
De mensen hier in Guinee waren heel erg vriendelijk en behulpzaam. Er waren veel politie controle posten maar bij de meeste mochten we gewoon doorrijden. We hoorde ook af en toe weer het bekende kinderfluitje maar deden dan  of we het niet hoorden en reden gewoon door. Ondertussen hebben we niet zo veel zin meer om telkens al die onzinnige vragen te beantwoorden.
In tegenstelling tot wat we gehoord en gelezen hadden was hier in Guinee van alles te koop aan groente en fruit.  We hebben dus veel verse groenten en fruit gegeten, vitamines zijn we hier niet tekort gekomen. We konden bloemkool, sperziebonen, wortels, witte kool, tomaten, uien, komkommers, courgettes, aubergines, sla, verschillende soorten aardappels enz. langs de weg kopen. Aan fruit lagen er sinaasappels, ananas, bananen, mango's, papaja's, meloenen, grapefruit en zelfs aardbeien. Dit alles tegen spotprijzen!
 

 

  
Powered by CMSimple