Wie zijn wij > Reisverslagen > 2013 - 2014 > Gambia

Gambia

Nadat het† stempelen van het paspoort en het carnet in een mum van tijd geregeld was moest de politie de auto nog even inspecteren!† Ze wilden met 3 man tegelijk de camper in. Aangegeven dat wij een persoon voldoende vonden maar voor we het wisten stonden er toch twee in de camper en stond er een van buiten af alle schappen te door zoeken. Alle kasten en laden moesten open en soms moest eenzelfde lade door een andere agent nog een keer gecontroleerd worden. Men haalde dus weer alles uit de trukendoos om ons maar wat geld te laten betalen. Als je ze namelijk wat geld geeft stoppen ze direct met controleren.† De irritatie sloeg weer toe. Tot overmaat van ramp vonden ze de peperspray die volgens hun verboden is in Gambia en onder de wapenwet valt. We hebben uitgelegd waarom we het bij ons hadden maar dat mocht niet baten. Daarna aangegeven dat ze het mochten houden maar ook dat hielp niet. We moesten mee naar het kantoor en kregen daar een hele preek over het niet mogen hebben van de spray waarna we het terug kregen en konden vertrekken!

Naar Sukuta was nog 45 km en hier werden we zeker 7 maal aangehouden door de politie. Deze waren allemaal vriendelijk en na een handje en een "gemaakte" brede lach mochten we doorrijden. In Sukuta waar we vorig jaar ook een weekje waren hebben we ons op de Sukuta camping† ingekwartierd wat voelde als een beetje thuis komen. Na 5 weken hadden we eindelijk weer email† en konden we al onze zaken af handelen.† Helaas was de elektriciteitsvoorziening niet gegarandeerd wat we dus ook aan de lijve ondervonden hebben. De stroom viel regelmatig uit en dan was er dus ook geen internet. Met meerdere Overlanders en andere Nederlandse gasten was het erg gezellig op de camping en konden we ontstressen van de ruzie met de landelijke gezagdragers. Ook hebben we er de camper een grote beurt gegeven samen met enkele jongens van Sukuta camp. Van alle toegevoegde flesjes alcohol tegen de dieselbacterie heeft "de King"geen ontwenningsverschijnselen overgehouden dus is hij klaar voor de terugreis!

We hebben de motor uit de camper gehaald en hebben wat tochtjes in de omgeving gemaakt. We zijn naar de haven in Banjul gereden om te kijken of de† veerboten in de vaart waren. Ze hebben er drie maar aan alle drie mankeert wel wat. Nu bleek dat er maar een in de vaart te zijn en dat ook nog maar op een motor. De overtocht duurt twee uur dus vind er iedere† vier uur een afvaart plaats. Na wat informeren gaf men aan dat we het beste de avond van te voren naar de haven konden komen en daar in de camper moesten slapen zodat we de dag erop als een van de eersten op de boot konden. Wie Banjul kent en de haven van Banjul weet dat dit geen optie voor ons was. We hebben ook nog een bezoek gebracht aan de Serakunda markt wat weer een genot voor alle zintuigen was!
††
Van een Nederlandse vrouw hadden we al vernomen dat het erg problematisch was om in Sukuta een visum voor MauritaniŽ te krijgen.† Toen we op de ambassade kwamen werd ons verteld dat er op het moment geen visums werden afgegeven. Wij reageerden verbaasd en gaven aan dat we met de camper door MauritaniŽ heen moesten om terug naar Nederland te reizen en dat er voor ons geen andere opties waren. Er werd wat gebeld en uiteindelijk konden we een formulier invullen en dit achterlaten met twee pasfoto's.† Geld wilde men nog niet want de consul moest eerst goedkeuring geven. We konden om twee uur terug komen om te vragen of een visum werd afgegeven. Dit gedaan en gelukkig had de consul een positief bericht voor ons. We moesten Ä 96,- betalen en na een uurtje wachten hadden we ons transitvisum. Wat nu de problemen zijn met de afgifte van het visum hebben we niet kunnen achterhalen, maar we zijn wel blij dat het ons laatste visum is. Op alcohol na zijn de prijzen in de supermarkten hier weer een beetje betaalbaar. We hebben onze voorraad dan ook weer op pijl gebracht.

Jack een vrachtwagenchauffeur bij Dirk van den Broek ondersteund in Niafrang in Senegal een schoolproject en heeft er ook een eigen woning met enkele kamers voor de verhuur en een bar. Verder heeft hij er ook enkele hectaren cashew bomen. Ieder jaar gaat hij voor vijf tot zes maanden het project bezoeken en begint dan eerst met wat "gewenning"in Gambia. Hij kent er de weg en zou ons nog even de Bosjesmannen laten zien. Behalve een hoop Takkenwijven hebben we geen Bosjesman gezien!

Na een gezellig weekje waarin we ons een paar keer hebben afgevraagd waarom we zo vaak problemen hebben met de landelijke gezagvoerders zijn we weer verder gegaan met de bedoeling om bij de volgende corrupte politieman eerst 3 x tot honderd te tellen! In verband met weinig of geen afvaarten in Banjul† besloten om via de veerboot in Farafenni te rijden. In Brikama† een stop gemaakt bij de houtsnijwerkmarkt en er wat† mooi houtsnijwerk gekocht.
Onderweg naar de boot natuurlijk weer de nodige controles waar wederom een drugscontrole bij zat.† Alles in de camper moest weer worden gecontroleerd. Bij een tweede controle moest Chantel mee naar de chef omdat ze† zich agressief zou hebben opgesteld tegen de politieman. Deze was beledigd omdat ze had aangegeven dat we maar met een persoon tegelijk zaken konden doen.† Ton was in gesprek met een drugscontroleambtenaar en de politieman stond Chantel† te bevragen! Na uitleg aan de chef kregen we onze paspoorten weer terug en kreeg de politieman een uitbrander van zijn chef omdat hij zich zo autoritair had opgesteld tegenover toeristen. Zo kan het dus ook.

Een kilometer of 3 voor de veerboot waar de teerweg op hield was weer een politiecontrole. Na wat vragen van de politieman moesten we de camper achteruit rijden en wachten totdat hij een seintje kreeg als we naar de veerboot konden rijden. We vonden het al vreemd en vroegen of er in de haven dan geen parkeerruimte was. Hierop kregen we geen antwoord. Even later zagen we tot onze verbazing dat een buurtbus door mocht rijden nadat deze† in het geniep achter het houten huisje wat geld aan de politieman toeschoof. Vergeten om tot honderd te tellen en de politieman voor een "corrupte hufter" uitgemaakt† en verder gereden zonder dat ze nog maar iets te vertellen hadden!

Een kilometer voor de veerboot† moesten we op de weegbrug en een ticket kopen. Wij zouden 12.300 kilo wegen, wat volgens Ton niet mogelijk is. Na een "nette discussie" voor 11.000 kg betaald wat toch nog een Ä 18,- was. Bij de veerboot aangekomen was er parkeerruimte genoeg. Verder veel† kraampjes om de wachtende nog van een fris drankje of hapje te voorzien en veel verkopers met allerlei voor ons onnodige spullen. Er kwam een verkoper aan het raam met een grote badhanddoek. "Hemakwalitieit"† riep hij tegen ons!† Toen de veerboot uiteindelijk vertrok draaide deze om en ging op een vreemde manier "de Gambia"over. Na een praatje met de kapitein bleek dat er ook een motor stuk was!† Nog een paar maanden en je moet helemaal om de Gambiarivier heenrijden!

In Farafenni† de tank volgegooid† met onze laatste Dalasi's. Voor 200 liter had de pompbediende meer dan 20 minuten nodig. Er was geen stroom en de aggregaat gaf duidelijk ook geen 220 volt!† Aan de grens† werd er door de politiemensen onder elkaar flink geschreeuwd. Er was duidelijk een opstootje en hierdoor was er weinig aandacht voor ons en waren de paspoorten zeer snel gestempeld. Nadat het carnet was gestempeld werd er nog om geld gevraagd en toen duidelijk was dat ze dit niet kregen hield hij het carnet vast. We kregen het niet terug zonder te betalen. We kregen echter ook geen rekening dus betaalden we ook niet. Begonnen met tot honderd te tellen en onze anti corruptiekaartjes weer te voorschijn gehaald. Zonder pardon kregen we het carnet terug en konden Senegal inrijden. Hopelijk zijn we nu bevrijd van de corrupte bende!


  
Powered by CMSimple