Wie zijn wij > Reisverslagen > 2012 - 2013 > REPUBLIEK CONGO

REPUBLIEK CONGO

De grens was verspert door een slagboom. Maar er was niemand om de slagboom te openen. Na 3 kwartier wachten, heel lang toeteren en diverse mensen vragen kwam er een politieagent. Die moest natuurlijk de paspoorten en het carnet bekijken. En wilde ook nog een kopie van de paspoorten. De slagboom ging open en we konden Kongo inrijden. De eerste 40 km waren zeer ruig met hier en daar weer veel modder en zeer diepe sleuven. We waren blij dat we het bordje "Boko" zagen want hier begon de teerweg. Het carnet regelen moest in Boko gebeuren en de inreisstempel kregen we in Louingui respectievelijk 40 en 70 km na de grens. Omdat we tegen de schemering in Louingui aankwamen hebben we daar midden in het dorp overnacht. Een dorp waar om 20.00 uur alles stil was omdat er geen elektriciteit was.
 
De volgende morgen vol goede moed begonnen aan de laatste 120 km naar Brazzaville. Over een goede teerweg moest dat in twee uurtjes kunnen zou je denken. Helaas werden we 6x aangehouden door de politie en de douane. Allemaal wilden ze weer de paspoorten en het carnet zien. In Brazzaville meteen doorgereden naar de ambassade van Gabon om het visum aan te vragen. 4 uur later en 180 € lichter hadden we het visum. Ook hebben we er de carte rose afgesloten. Dat is een verzekering voor diverse landen in west Afrika. In Brazzaville hebben we twee nachten op de parkeerplaats van het Hippocamp overnacht. Het Hippocamp is een hotel/restaurant waar je op de parkeerplaats gratis mag overnachten. Bij Hippocamp denk je aan een camping aan een rivier waarin we de nijlpaarden zouden zien dobberen maar in het Frans betekent Hippo zeepaardje. De eigenaar is een Fransman die getrouwd is met een Vietnamese. We zijn 's avonds heerlijk gaan eten in het restaurant en hebben genoten van een zeer goed Vietnamees buffet.

Nog een dagje in Brazzaville gebleven om inkopen te doen en de website bij te werken. Daarna weer vroeg op pad richting Gabon. Om Brazzaville uit te komen was nog een hele klus. De politie en gendarmerie vonden het een sport om ons aan te houden. Voor we de stad uit waren hadden we zeker 5 controles waarbij we elke keer uit de auto moesten komen met het kentekenbewijs, verzekering en het rijbewijs.

In een dag naar Oyo gereden. Hier zagen we een  splinternieuw vliegveld en een prachtig nieuw groot hotel. Ook de stad zag er zeer goed onderhouden uit. Later hoorden we dat dit het dorp was waar de president vandaan kwam. Hij heeft er een privévliegveld laten bouwen en het hotel bleek het nieuwe paleis te zijn. We dachten eerst dat het een leuke overnachtingplaats was, maar omdat alles zo verlaten was hebben we het niet geprobeerd. Verder in het dorp hebben we overnacht en kregen nog bezoek van de architect en zijn vrouw welke een Belgische was. Van hen hoorden we dat de president 3 dagen later zou komen om het vliegveld en het paleis te openen. We werden zelfs voor de plechtigheid uitgenodigd maar zijn hier maar niet op ingegaan. Volgende reis nemen we ook maar een net pak en een mooi jurkje mee! Dan kunnen we misschien wel ingaan op zo'n mooie uitnodiging!

De dieselbevoorrading in dit gedeelte van Kongo is slecht. Pompstations liggen zeer ver uit elkaar.Overal hebben mensen benzine en diesel te koop in oude drankflessen. De prijzen zijn hier vaak 2 x zo hoog!

De volgende morgen zijn we weer op pad gegaan voor het laatste gedeelte in Kongo. Tot in Okoyo was de weg verhard. Daarna werd het zeer zanderig met zeer diepe sporen waar we ons een paar uur door heen hebben geworsteld tot we in een klein dorpje kwamen ongeveer 40 km. voor de grens. Hier konden we de passen en het carnet laten uitstempelen. Zoals gewoonlijk een langdurige kwestie. Ze willen alles weten en schrijven dit dan op een kladblaadje. Toen ze hoorde dat wij infermiere ( verpleegster in het Frans) waren vroegen ze of we geen medicamenten voor ze hadden. Na een negatief antwoord wilden ze wel een cadeau of een souvenir van ons hebben. Aangegeven dat ze een "big smile" konden krijgen en zijn richting auto gelopen. Het laatste stuk naar de grens was nog een heftig zanderig stuk. Meteen na het bordje Gabon begon er een verharde weg.

Omdat we maar 5 dagen in de Republiek Kongo zijn geweest kunnen we niet echt een duidelijke mening geven over dit land. Het was regentijd en de meeste onverharde wegen niet begaanbaar. De contacten die we met mensen hebben gehad waren goed. Iedereen was vriendelijk en behulpzaam. Was er in de D.R.C. nog van alles langs de weg te koop; hier beperkte zich dat tot bananen en mango's.

 

  
Powered by CMSimple