Wie zijn wij > Reisverslagen > 2012 - 2013 > NAMIBIň

NAMIBIň

Na 5 maanden werken was het al weer zover, we zijn begonnen aan onze 3e etappe in Afrika.

De vliegreis verliep niet geheel vlekkeloos. Nadat we in Berlijn nauwelijks waren vertrokken zette de passagier die voor mij (Ton) zat zijn rugleuning in de slaapstand. Dat was op dat moment geen probleem maar toen de drankjes en het eten kwamen wel! Een aantal malen op een nette manier gevraagd of hij de leuning omhoog wilde zetten zodat ik ook kon eten." Nee" was zijn antwoord want hij had voor zijn stoel betaald. Nadat ik ook wat onvriendelijker werd† gaf hij aan dat als iemand corpulent was deze maar 2 stoelen moest boeken. Toen brak de hel los en een steward moest er aan te pas komen om de boel te sussen en om de man te bevelen om zijn stoel recht te zetten tijdens de maaltijden. Ben nog verschillende malen met de echte "Arschloch" in discussie gegaan maar helaas zonder resultaat. Hij is nu dus de tweede die op mijn ......lijstje staat!

In Windhoek werden we opgehaald door Manfred Gorn alwaar we onze camper hadden gestald. Na een half uur stonden we oog in oog met onze Dancing King.† De King had er zin in en sprong meteen aan evenals de motor. Toen snel† richting Windhoek om te beginnen met de aanvraag van alle visums. Als eerste naar de Ambassade van de Republiek Kongo. Nadat we alles hadden ingevuld, een kleuren kopie van het paspoort en 2 pasfoto's hadden ingeleverd kregen we te horen dat we de volgende morgen het paspoort al weer konden ophalen.† Daarna even naar het Nederlandse consulaat om een "letter of recommendation" te halen welke we nodig hadden voor het visum van de Democratische Republiek Kongo. Helaas konden we deze niet eerder ophalen dan vrijdagmorgen ondanks de smeekbede die we hadden gedaan. Later bleek dat het visum al op de dag van aanvraag was afgestempeld dus ook klaar was. Waarom we dus 4 dagen moesten wachten is een raadsel. Dat is TIA ( This Is Afrika).

Op Urbancamp in Windhoek en gastenfarm Elisenheim† hebben we diverse leuke mensen ontmoet. Nu we er inmiddels 3 keer geweest zijn, zijn we bekenden geworden en krijgen we zelfs bezoek. Veel over NamibiŽ geleerd en zeer mooie routes aanbevolen gekregen. Jupp en Doro ook nog ontmoet en deze zijn vast vooruit gereden richting Skeletoncoast.
Het weer in Windhoek was mooi, maar de nachten waren erg koud. We hadden zelfs een nacht het ijs op het water staan 's morgens. Dat fenomeen hadden we niet meer gezien sinds de winter van 2009! Overdag temperaturen van rond de 30† graden en 's nachts tegen het vriespunt. Heerlijk om te slapen.

Via een prachtige of- roadroute naar Spitskoppen gereden. Onderweg zagen we kudu's, gemsbokken, warthogs en springbokken. Spitskoppen zijn rotsformaties met prachtige vormen. Op de rotsen leven de Kaapse Klip Dassies. We hebben er gebuschcampt en zijn de dag erop richting Hentiesbaai gereden. Hentiesbaai ligt aan zee en het was er erg heiig en koud. In Cape Cross bij een kolonie Kaapse pelsrobben gaan kijken. Naast veel lawaai produceerden ze ook veel stank! Bij Mijl 108 troffen we Jupp en Doro weer die aan het vissen waren. Helaas hadden ze niets gevangen dus werd het een avondje van water en brood. Vlak voor het Skeleton National Park hebben we op het strand overnacht. We zagen hier de voetsporen van† jakhalzen en hyena's, maar gezien hebben we ze niet. Er lag ook een ruggenwervel van een walvis† op het strand.

Via de Skeletoncoast , zo benoemd omdat er veel scheepswrakken op het strand† liggen† waarvan de schipbreukelingen het niet overleefden als ze aan land kwamen omdat er nergens water te vinden was, naar de Khowaribkloof gereden. Omdat we transit† door het Nationaal Park reden hoefden we geen parkentree te betalen. De man gaf ons de permit en zei lachend dat is dan 170 Namibische dollars (17 euro). Toen we reageerde dat transit gratis was zei hij nog steeds lachend dat hij al "gratis" op de permit had staan. Het was het proberen waard want niet iedereen is hiervan op de hoogte.

Verder het binnenland in werd het weer warmer en zagen we weer zebra's, gemsbokken en springbokjes. In de Khowaribkloof op een mooie camping gestaan. Via Sesfontein de Ganamubrivier in gereden gevolgd door de Hoanib en deze gevolgd† tot Amspoort. In de rivierbeddingen lopen veel 4x4 tracks. Het is erg zwaar rijden door het losse zand in de rivierbeddingen. We hebben voor het eerst† veel lucht uit onze banden gelaten. Ton voelde zich weer een beetje Jan de Rooij met nog steeds te weinig pk's en zonder sigaret! Het was ontzettend† mooi en we hebben een aantal woestijnolifanten, giraffen en natuurlijk het nodige ander wild gezien. Na de Hoanib zijn we vervolgens de Tsuxabrivier in gereden.Toen we bij een groot kampvuur genoten van een welverdiende borrel kregen we nog bezoek van een man die safari's organiseerde. We dachten alleen op de wereld te zijn maar dat was dus niet zo. We werden gewaarschuwd de volgende keer niet meer in de rivierbedding te overnachten. Het is gevaarlijk omdat wanneer het elders regent er binnen no-time een grote watergolf kan komen. Hij had ook nog enkele goede tips hoe om te gaan met de wilde olifanten en de ook nog daar aanwezige leeuwen!

De verdere tocht door de rivier was schitterend. In Puros een nachtje op een camping overnacht. Daarna weer over een 4x4 track in de Chumibrivier naar de "doorgaande" weg gereden. De weg was zanderig met erg veel stenen, diepe sleuven en zeer steile passen erin. Het was een beproeving voor ons† en "de King". De King had deze keer meer dorst dan zijn chauffeur en bijrijdster wat tot nu toe meestal andersom was. Hij liep maar liefst 1 op 2 en dat bij een dieselprijs van Ä1.10. Tel uit je winst!

Onderweg in de Chumibrivier† kwamen we een wegversperring tegen in de rivier. Overal zaten diepe gaten waaruit de mensen water aan het halen waren om het vee te laten drinken. Het zag er "zwart "van de koeien.† De Himba's hadden er een tijdelijke nederzetting gebouwd. Ook zagen we er veel† Himbavrouwen. Deze vrouwen smeren zich in met een mengsel van rode klei en boter of olie tegen de zon. Hun haren vlechten ze op zeer speciale wijze waarna ze er ook de rode klei op smeren. Verder zijn ze sierlijk gekleed in alleen maar een lendendoekje van een geit of schaap. Wassen doen en mogen ze zich nooit. Ze reinigen hun onderlichaam door middel van een rookritueel.
In Opuwo hebben we onze ogen uitgekeken. De Himba's en Herero's liepen samen met zwarten en blanken door elkaar in de straten, maar ook in de supermarkten. Af en toe heb je het idee dat je in een nudistendorp rond loopt. De Hereovrouwen hebben lange jurken aan en kunstige hoofddeksels op. Deze kledingstijl is afgeleid van de missionarisvrouwen. Het is heel bijzonder om dit allemaal te zien.

Ondertussen is duidelijk dat het verschil tussen een toerist en een racist " een week Afrika" is. Het is namelijk een feit dat wanneer je langer in Afrika verblijft je een andere kijk op de mensen hier en op ontwikkelingshulp krijgt.† Verder hebben we van mensen vernomen dat men in het noorden een nieuwe manier van jagen heeft uitgevonden. Het wild word met jeeps een aantal dagen opgejaagd tot ze zo moe zijn dat men ze gewoon kan oppakken. De poten worden dan bij elkaar gebonden en de dieren worden dan meters hoog op pick-ups gegooid en naar de slachterijen gebracht. Op deze manier kan men ze ver vervoeren zonder koelwagens nodig te hebben. Verders vertelden ze ook dat de leeuwen die nog in het noorden leven regelmatig worden vergiftigd. Dit omdat de leeuwen het vee van de locale bevolking doden en de regering niet bereid is om deze te vergoeden!

In Kamanjab zijn we op de Okki-koppi camping geweest. Deze wordt gerund door een voormalige overlander. Hij is een Belg en zijn vrouw een rasechte Limburgse uit Susteren. Als voormalig bouwvakker is hij nu barkeeper en zijn vrouw rund samen met enkele medewerkers de keuken. Ze vinden het leuk wanneer je daar komt overnachten en maken foto's van de camper voor in een groot fotoboek wat bij de receptie ligt. Hierin kwamen we verschillende bekenden tegen! Men had er Wifi en zodoende konden we ook mooi onze website weer bijwerken en de mail checken. Het verblijf was gratis. Daarvoor ga je natuurlijk wel in het restaurant eten waarna je aan de bar nog een afzakkertje drinkt. Uiteindelijk heb je de camping dan nog goed betaald! Verders was er in het dorp ook nog de Impala Meatmarket. Hier hebben we nog het nodige overheerlijke wild ingeslagen.

De volgende bestemming was Ethosa. Onderweg kwam het gaspedaal niet meer terug en konden we nog alleen maar vol gas rijden. Nu is dat meestal toch wel noodzakelijk maar natuurlijk niet overal. Bij controle bleek de complete veer verdwenen te zijn. Ton had snel een noodoplossing bedacht en met een elastiek konden we zonder problemen verder. Eerst een nachtje buiten het park op Ethosa safari camp gekampeerd en 's morgens om 7.00 uur het park ingereden. Na wat te hebben rondgereden zagen we een grote groep leeuwen. Drie leeuwen, zeven leeuwinnen en ongeveer 7 welpen. Ze lagen heerlijk uit te buiken in de schaduw van een boom met nog rode koppen en poten van het bloed van hun prooi. Rond de waterplaatsen veel verschillend wild gezien. Alle campings in het park hebben een verlichtte waterplas waar 's avonds veel wild komt drinken. Hier hebben we weer leeuwen, zwarte neushoorns en diverse giraffen en olifanten gezien.

We hebben drie en een halve dag rondgereden in Ethosa waar we vreselijk van genoten hebben. Het wild loopt hier in ontzettend grote kuddes rond en deze kuddes moeten allemaal drinken bij de waterplassen. Daar zie je dan ook een ontzettend grote diversiteit aan wild wat prachtig is. Aan het gedrag van deze beesten kun je merken of er ook leeuwen of cheeta's in de buurt zijn. Een keer was er een en al onrust tijdens het drinken en jawel, daar kwamen twee leeuwen aangeslopen. Alle dieren blijven dan geruisloos op hun plaats staan en observeren de leeuwen continu. De leeuwen hadden ook alleen maar dorst en liet de rest met rust.

Op een camping in Ethosa hadden we een bijzondere ontmoeting. Chantel gaat zwemmen en bij het water in gaan vraagt een vrouw in het Duits "ich ken dich doch"? Waarop Chantel de vrouw aan kijkt en roept "oh, du bist der Suzie"! Het bleken Suzie en Sepp te zijn die wij in 2005 in Oost Turkije ontmoet hadden en waar we vervolgens een week mee samen gereisd hebben tot in Teheran. Daarna hebben we nooit meer contact gehad. Zo zie je maar weer dat de wereld is als een dorp; vroeg of laat kom je elkaar weer tegen.†

Vanuit Ethosa zijn we naar Ondangwa gereden. Dit was onze laatste stop in NamibiŽ. Op Nakambale community camp de laatste nacht doorgebracht. De camping en een bijbehorend museum werden gerund door 3 dames welke zich bij het voorstellen alle drie Maggie noemden. De jongste was de echte Maggie en de twee ouderen vonden dat zo'n mooie naam waardoor ze nu alle drie Maggie heten! Wel gemakkelijk voor ons. 'S morgens hebben we flink inkopen gedaan in de stad omdat we van iedereen gehoord hadden dat alles heel erg duur is in Angola. Met de vriezer en koelkasten vol vlees, de kasten vol levensmiddelen en op elke ondenkbare plek in de camper verstopte drank zijn we richting Angola vertrokken. We dachten dat er in het noorden niemand meer woonde, maar nergens was zoveel bedrijvigheid en verkeer als hier. Wat ook opviel was het grote aantal kroegen en drankgroothandels. Zodoende kwam je op straat ook alleen maar grote vrachtwagens met bier tegen!† Dit jaar zijn we dus 3 keer in NamibiŽ geweest en alle drie de keren is het ons ontzettend goed bevallen. Wat ons betreft een aanrader voor een twee of drieweekse vakantie!

  
Powered by CMSimple