Wie zijn wij > Reisverslagen > 2012 - 2013 > MALI

MALI

Ook aan de grens van Mali zaten de grensbeambten onder een rieten afdak. Ze lagen lui op stoelen of lagen op bedden. Ze waren uiterst vriendelijk en de afhandeling van alles ging zeer snel en correct. Toen we vroegen of het rustig was in Mali bevestigden ze dat en gaven aan niet naar noorden te gaan.

We zagen meteen dat we in een islamitisch land waren. Omdat het vrijdag was stonden in† sommige dorpjes borden midden op de weg met de tekst: langzaam rijden i.v.m. het vrijdagmiddag gebed.
De eerste etappe was door een groen gebied met bossen en riviertjes met water. De huizenbouw was te vergelijken met die uit Burkino Faso. Wel natuurlijk meer gesluierde vrouwen in het straatbeeld.

Omdat we niet in een keer tot in Bamako konden komen hebben we een bushcamp gemaakt net buiten Bougini. Mali is uitermate geschikt om vrij te kamperen. Het is erg dun bevolkt en je kunt overal van de weg af de Bush in om een leuk rustig plaatsje te zoeken. Ook nu hebben we genoten van de rust en van een prachtige sterrenhemel zonder lichtvervuiling.
In Bamako aangekomen naar de " Sleeping Camel" gereden waar we in de tuin konden kamperen. Van onrust in de hoofdstad was niets te merken. We zijn gewoon de stad ingewandeld en hebben er de nodige inkopen gedaan. Ook hier kregen we te horen dat er sinds vorig jaar maart bijna geen toeristen meer komen. We hadden ons vanwege de situatie aangemeld bij het ministerie van buitenlandse zaken. Men was dus op de hoogte van onze aanwezigheid in Mali.

Omdat door het ministerie van buitenlandse zaken een negatief reisadvies was afgegeven en omdat ook de hoofdstad† als onveilig werd aangegeven hebben we besloten om de volgende dag toch maar weer te vertrekken uit de hoofdstad. Ook 's morgens was er niets te merken van ongeregeldheden. We reden langs verschillende Europese ambassades waaronder die van Frankrijk en daar was zelfs geen extra beveiliging. Alle waarschuwingen zijn misschien terecht maar wekken alleen maar een hoop onrust. Buiten Bamako zagen we wel afweergeschut staan, maar deze bleken er al vanaf de coup van vorig jaar te staan. Of ze ondertussen niet vastgeroest waren weten we niet.

Via een goede weg zijn we richting Manantali gereden. De laatste honderd kilometer was over een smalle piste die in redelijke staat was. De piste liep door een mooi landschap en langs authentieke dorpjes. Overal werd† katoen geplukt en vervoerd op ezelkarretjes. De mensen waren erg enthousiast als we voorbij kwamen rijden. Ze lachten en zwaaiden zonder iets van ons te willen; te vragen. In Manantali kwamen we bij een stuwmeer uit. De stuwdam is gebouwd door de Duitsers.† Hier word stroom opgewekt voor Mali en ook een gedeelte word aan Senegal en MauretaniŽ verkocht. Aan de Baffingrivier een einde onder de dam zijn we neergestreken op Cool Camp. ( www.coolcampmali.com ) Dit is de camping van Casper Janssen. Casper heeft zelf een aantal jaren de wereld rondgereisd in een MAN expeditietruck alvorens hij zich hier in Manantali heeft gevestigd. Hij is na een aantal jaren weer terug gekomen op een van de mooiste plaatsen waar hij voorheen heeft gebushcampt. De camping ligt prachtig aan de rivier waar je kunt† vissen, zwemmen of met de kano kunt gaan varen. Ook kun je er de lokale dorpjes bezoeken of de stuwdam. Op de camping komen af en toe grote varanen op bezoek en in de rivier hoor en zie ja af en toe nijlpaarden. Een stuk verder langs de rivier kun je ook chimpansees zien. De camping heeft ook 2 rondavels met douche en toilet waarin je kunt overnachten als je zonder eigen tent of camper komt. Een van de rondavels is zelfs aangepast voor rolstoelers!

We zijn met Casper naar de markt in Manantali geweest. Hij is er de bekende "blanke" en heeft een dagtaak aan het handje schudden. De lokalen zijn ontzettend vriendelijk. We hebben er brood gekocht wat werd verpakt in een stuk papier van een cementzak. Deze werd eerst nog wat uitgeklopt waarnaar het brood erin werd gedaan. Zo ging het ook met de groenten op de markt en met de oliebollen. Alles word verpakt in het papier van een cementzak. Omdat Casper nog aan het bouwen is verruild hij af en toe cementzakken tegen een brood. 4 lege cementzakken zijn een brood waard!† 's Middags zijn we naar een dorpje aan de andere kant van de rivier gewandeld. Daar hebben we kunnen zien hoe de mensen zeer sober leven. Er is geen elektra en water moeten ze uit een plaatselijke dorpsput halen. Iedereen was erg aardig en ze vonden het leuk om ons te zien. Een gezin wilde ons zelfs een levende kip mee geven voor onderweg. Casper heeft ze duidelijk gemaakt dat we dit erg konden waarderen, maar dat ze de kip beter zelf op konden eten!

We zijn 3 nachten bij Casper op de camping geweest en hebben veel over onze reizen gesproken. I.v.m. verhalen over ernstige corruptie aan de grote grens in Kayes zijn we dezelfde piste weer terug gereden naar de teerweg. Deze weg richting Senegal was erg saai tot een 80 km. voor de grens. We reden door een berglandschap en via een kleine grensovergang zijn we Mali uitgereden.

Mali was een leuk land. De bevolking was ontzettend vriendelijk en deze keer ook de politie en de douane! Dat kwam niet vaak voor deze reis! Helaas was er door de regering de noodtoestand afgekondigd. Ze vroegen aan de mijnbedrijven en andere grote bedrijven of deze hun pick-ups en vrachtwagens wilden afstaan aan het leger. Ook de Nederlandse ambassade gaf een negatief reisadvies en gaf 4 A4tjes met waarschuwingen. We hadden namelijk gemeld dat we in Mali verbleven. Door deze hele toestand hebben we maar een heel klein stukje van Mali kunnen zien. De grote bezienswaardigheden zoals Mopti, Djenne en Segou waren onveilig. In 1998 waren we in Marokko 40 kamelendagen van Timboektoe verwijderd. We zeiden toen tegen elkaar: "Daar gaan we nog eens naar toe". Nu† waren we in het land van Timboektoe† maar konden we er niet heen vanwege het rebellengeweld. Wie weet komen we wel weer eens terug!


  
Powered by CMSimple