Wie zijn wij > Reisverslagen > 2012 - 2013 > KAMEROEN

KAMEROEN

De grensovergang was snel geregeld en zeer correct. Alle zaken werden direct aan de grens afgehandeld. En zo waren we in een half uurtje in Kameroen. Vanaf de grens Angola- Democratische Republiek Kongo zagen we dat hier bijna alle grensbeambten schoenen dragen met zeer spitse punten . Bij ons zijn deze al jaren uit de mode!

De weg naar Ebolowa was prima. We werden zeer regelmatig aangehouden door de politie. Deze waren netjes maar wilden telkens alle papieren zien. Stoppen moet je wel bij deze controles omdat ze planken met spijkers op de weg hebben liggen die pas worden weggehaald als alles in orde is. Eenmaal wilde de politieagent in de camper kijken. Zoals gebruikelijk deelden we de agenten mede dat dit ons huis is en dat alleen de douane mag kijken! Zijn verbaasde antwoord was: "maar ik ben politie en jouw huis staat op mijn straat". We moesten zo lachen dat we hem maar even bij de deur hebben laten kijken.

Onderweg naar Ebolowa zagen we verschillende begrafenissen. Overledenen worden hier naast of voor hun eigen woning begraven."Oost West thuis best". Onder afdaken zitten veel mensen op witte plastic stoelen die de uitvaart bijwonen. Op straat staan dan olievaten met palmboomtakken erin.

Langs de weg stonden naar Frans voorbeeld borden in de vorm van een mens met daarop vermeld hoeveel doden er op deze weg waren gevallen bij verkeersongelukken dat waren er nogal wat; eenmaal 4 en een maal 16. Opletten dus!

Pinda's, chips en andere noten zijn hier te koop in flessen. Helaas zijn de pinda's en chips als ze uit de fles zijn en niet binnen afzienbare tijd worden opgegeten taai door de zeer hoge luchtvochtigheid. Dus moeten we dooreten als ze op tafel staan wat natuurlijk geen probleem is. Bij een goede borrel hoort een nootje! Van nadorst heb je hier ook geen last met die hoge luchtvochtigheid.

Bushmeat is ook hier erg in trek. Gordeldieren worden hier in de restaurants aangeboden. Ook ratten zijn nog steeds erg in trek. De bewaking van de Auberge vangt ze 's nachts en hebben dan een heerlijke maaltijd! Verders hingen er apen, katten, stekelvarkens, antiloopjes, eekhoorntjes, dassen en nog veel meer dierlijke producten langs de weg te koop.

De weg van Ebolowa naar Kribi zou een goed piste zijn. Helaas had het de nacht ervoor veel geregend en was de weg op veel plaatsen modderig en zeer glad. Het laatste stuk zat vol gaten en we zijn stapvoets van gat naar gat gehobbeld. Je probeert er omheen of tussendoor te rijden maar meestal is er geen enkele mogelijkheid meer om de gaten te omzeilen. Onderweg waren er barrieres de plui. Dit zijn slagbomen die dicht gaan als de weg niet meer berijdbaar is vanwege de regen. Bij de eerste barriere de plui mochten we niet verder i.v.m. de slechte weg. We zouden moeten wachten tot de middag en als het dan nog droog was konden we verder. Tot onze verbazing mocht een klein vrachtwagentje met kratten bier doorrijden. Nu is drankvoorziening natuurlijk erg belangrijk, maar gesloten is gesloten! Na gevraagd te hebben hoe dit kon werd ons verteld dat deze had betaald om te mogen doorrijden. We hebben de man een dollar gegeven en mochten ook verder. De piste door de jungle was weer prachtig. Veel dorpjes langs de weg waar mensen ons vrolijk toeriepen en zwaaiden. Onderweg zagen we ook veel zeer kleine mensen. Dit waren dus de PygmeeŽn geheel geÔntegreerd in de Kameroen cultuur. Twee maal moesten we door een ontzettend diep blubberstuk. Gelukkig kwamen we er goed doorheen. Onderweg zagen we 3 keer een motor onderuit gaan op de gladde piste. Mensen liggen er dan met z'n drieŽn onder, want hier zitten ze altijd met 3 personen op de motor. Eenmaal was het een bakker die minstens 200 kg brood en andere bakkerswaren aan de motor had hangen. We hebben hem geholpen om weer overeind te komen en maar direct van de gelegenheid gebruikt gemaakt en een lekker vers brood gekocht.

In Kribi bij Auberge Tara aan het strand een plekje gevonden. We zijn na een lange dag† zeer inspannend te hebben gereden lekker uit gaan eten. We dachten een paar dagen te kunnen genieten van de zee en het strand.† Vele regen en onweersbuien gooiden roet in het eten. In plaats van te genieten van een strandvakantie hebben we er maar een culinair avontuurtje van gemaakt. Iedere dag zijn we even met de motor naar de visafslag gereden en hebben er verse grote garnalen gekocht welke 's avonds in de wok of op de gril gingen en heerlijk smaakten.

We hebben in Kribi ook een tandarts bezocht. De etsbrug van Chantel was eruit. Bisonkit en andere lijmen mochten niet helpen dus uiteindelijk toch maar weer naar een tandarts.† De Tandarts had in Strassbourg gestudeerd en nog 20 jaar in Dijon gewerkt. De apparatuur zag er ook goed uit en de tandarts werkte steriel. Hij heeft de brug er weer in geplakt. Kosten $20,-. Waarom het bij ons zo duur moet zijn snap je dan even niet.

Geld wisselen is hier een dagtaak.† De meeste banken en wisselkantoren wisselen niet. Ze vragen naar Travellercheques! Of deze nog bestaan weten we niet.† Uiteindelijk was er een wisselkantoor in heel Kribi waar we konden wisselen. Dan blijkt dat ze geen dollars willen wisselen, maar alleen euroīs. Waarom begrepen we niet. Later hoorde we van een Kameroener dat ze hier liever euroīs hebben omdat ze er daar meer van mee kunnen nemen† in de koffer. De gelden voor hulp komen het land binnen om de volgende dag in koffers weer† richting† Zwitserland en Dubai te vertrekken. De Rijken worden rijker en de armen blijven arm! Op een of andere manier horen we zulke berichten in ieder land.

Na een paar dagen Kribi weer verder naar het noorden gereden naar Limbe. Dit zou ook een mooie strandplaats zijn, maar dat viel een beetje tegen. Het management van Hotel Miramar was ontzettend onvriendelijk en uiteindelijk hebben we gewoon voor hun poort op een braak stukje grond direct aan zee de camper geparkeerd. Er ontstond nog een hele discussie over betalen, maar uiteindelijk heeft "Robin van het securititeam" het management duidelijk gemaakt dat het gemeentegrond was en dat ze niets over ons te vertellen hadden. Robin bleef verders zijn best doen voor ons om natuurlijk de nodige dollars op te strijken. De bewaking was continu vlak voor de deur en we kregen zelfs een tros bananen aangeboden.

Vanuit Limbe moesten we weer de bergen in om onze reis te vervolgen. Limbe ligt aan de voet van Mount Cameroen die 4095 meter hoog is. Helaas hebben we hem niet kunnen zien omdat de berg steeds in de wolken zat. In Dschang hebben we overnacht bij Centre Climatique. Het is een vakantie resort wat gebouwd is in 1942 voor de Europeanen die vanwege de tweede wereld oorlog niet naar huis konden. Hier in de bergen op 1200 meter is het klimaat namelijk zeer aangenaam. Dat was het ook voor ons en sinds NamibiŽ moest het dekbed weer eens zijn dienst bewijzen.
Er was veel te doen in het resort.† De volgende ochtend startte er een wandelvierdaagse door de bergen waaraan ongeveer 80 mensen deelnamen. Elke dag lopen ze een parcours van 40 km. om weer op een andere plek te overnachten. 's Avonds was er een buffet voor de Italiaanse ambassadeur in Kameroen aangeboden door de universiteit van Dschang. Het Buffet stond al om 18.30 uur klaar terwijl de Ambassadeur met zijn gezelschap pas om† 20.30 uur arriveerden . Na een half uur vertrok het hele gezelschap weer. In onze ogen was er niets gegeten en was er nog geen tijd geweest om iedereen een drankje te serveren! Weer een voorbeeld van hoe er om gegaan word met ons "sponsorgeld".

Vanuit Dschang zijn we verder door de bergen naar Bamenda gereden. Je rijdt er door een ongelooflijk mooi stukje natuurschoon. Onderweg hebben we bij de "boerinnen" nog het nodige gekocht en ook nog spotgoedkoop. Langs de weg worden emmers aardappelen, uien, wortels, bananen, mango's en papaja's te koop aangeboden. Je moet wel een hele emmer kopen; van half hebben ze hier nog niet gehoord.
Bamenda is een erg drukke provinciestad waar we nog wat inkopen wilden doen in de plaatselijke supermarkten. Ook daar was weinig tot niets te krijgen.† We hebben overnacht bij het† Presbytarian Church Guesthouse waar het 's nachts ook heerlijk koel was. Vanuit Bamenda zijn we naar Mamfe gereden om ons voor te bereiden op de bekende tocht door de modder. We hebben op een parking van het Data Guesthouse overnacht.

De volgende dag begonnen aan de laatste 60 km in Kameroen. De weg of liever gezegd "geen weg" van Mamfe naar Ekok. Omdat het hier al 4 dagen niet had geregend was de "weg" niet meer zo modderig. Toch was de route erg avontuurlijk en soms zeer heftig. We moesten door diepe sleuven waar we af en toe met de hele auto in verdwenen om er aan de andere kant† weer uit te komen. Soms waren de sleuven zo smal dat we er niet doorheen konden en een andere mogelijkheid moesten zoeken. Lokals gaven ons dan aanwijzingen omdat er nog overal bijna onzichtbare modderputten waren waarvan alleen de bovenste† laag een beetje opgedroogd was. Omdat we regelmatig† de zijkanten van de diepe sleuven raakten is "de King" nu op sommige plaatsen verfloos en heeft er weer flink wat krassen bij. Onderweg was "de weg" afgezet met boomstammen en takken. Een aantal mannen hadden een omleiding en een dam gegraven en wilden geld van iedereen die daar over heen reed. Eerst $100,- die we natuurlijk niet hadden; toen wilden ze onze fotocamera hebben die je natuurlijk niet afgeeft! We hadden† nog een setje† niet goed functionerende portofoons liggen welke we ze uiteindelijk met een mooi verhaaltje hebben aangesmeerd. De bomen werden weggehaald en we konden weer verder. De sleuven waren zo diep dat we regelmatig met de onderkant de grond raakten! "De weg" was met name de laatste 7 kilometer erg slecht. Ton was jarig en vond het een geweldig verjaardagscadeau: een hele dag het "Jan de Rooy gevoel"! Dachten we aan het begin van de route nog: "Och, misschien was het toch leuker geweest als het een beetje geregend had", na de laatste 7 kilometer hard ploeteren waren we blij dat het 4 dagen droog was en dat "de weg" nog enigszins begaanbaar was. Alle trekbanden en sleepkabels hebben we niet nodig gehad en alles kan weer schoon de kist in!

Omdat we sneller als gedacht de 60 kilometer hadden gereden zijn we ook nog maar de grens overgegaan naar Nigeria. Nadat alle gegevens zeker 3 keer bij verschillende kantoortjes in grote boeken waren genoteerd reden we Kameroen uit over de grensbrug richting Nigeria.
Kameroen was een mooi land met over het algemeen vriendelijk mensen. Zuid Kameroen is een grote jungle met veel bruine modder rivieren. We hebben veel regen gehad en daardoor was de luchtvochtigheid ook erg hoog. Alles word klam; ook de kleren die in de kast liggen. Bij temperaturen van boven de 30 graden en een luchtvochtigheid van meer dan 90 % was het 24 uur per dag hevig transpireren. We hebben niet veel last gehad van muggen ondanks al het water. Wel waren er zeer veel kleine zwarte steekvliegjes. Deze veroorzaken grote† bulten die een paar dagen flink jeuken. Men noemt ze hier de " Moet Moet ".


  
Powered by CMSimple