Wie zijn wij > Reisverslagen > 2012 - 2013 > GHANA

GHANA

Realiserend dat we bijna ieder verslag beginnen met de grensprocedure even een uitleg waarom. Het hele grensgebeuren is voor ons en andere reizigers een tijdrovend en inspannend  onderdeel van de reis. Vaak is het ook een visitekaartje voor de toerist aangaande gedrag van staatsmedewerkers.  Na de grens, die snel was afgehandeld, werd de weg slecht. Na 20 kilometer verscheen er een goede teerweg. Onderweg verschillende politiecontroles maar allen waren vriendelijk. Eenmaal zei de agent: "volgende week is het Kerstmis, wat heb je voor een kerstcadeau voor me mee gebracht".

Onderweg zagen we werkplaatsen waar ze hele speciale doodskisten maken. We zagen een  grote fles, een grote vis, een vrachtwagen, een naaimachine en nog meer. Ze maken ze op bestelling. De fles is voor de alcoholist; de vis voor de visser, de vrachtwagen voor de chauffeur en de naaimachine voor de kleermaker.

Vlak voor Accra aan de Coco Beach een overnachtingsplek gevonden bij Turtle Beache Guesthouse waar we konden kamperen. Hier stonden we mooi met uitzicht op zee. De manager had verschillende familieleden die in Zweden werkten. De gasten waren over het algemeen Zweeds. Nadeel van deze mooie plek was dat de buurman een stranddisco had waar vanaf 10 uur in de ochtend tot diep in de nacht harde muziek klonk!
Op zondagmorgen wisten we niet wat we zagen. Het strand zag letterlijk en figuurlijk zwart van de mensen. Blijkt dat hier in het weekend op het strand veel wordt getrimd, gezwommen en gevoetbald. Een sportief volkje die Ghanezen!

'S maandag zijn we met de taxi naar de ambassade van Mali gegaan. Dit keer niet in een koekblik zonder airco, deurbekleding en met kapotte stoelen zonder veren, maar in een heuse taxi  met airco! Het was maar goed ook want over de 15 km naar de ambassade deden we maar liefst 2 uur. Hier konden we gewoon een visum aanvragen. We moesten wel zelf een letter of request ( waarom we naar Mali willen ) schrijven. Na 2 dagen konden we het ophalen. Om de files te kunnen ontwijken zijn we deze keer maar mooi met de motor gegaan en zo waren we in een uurtje op en neer.

Met de motor boodschappen gaan doen in de Shoprite. Hier was weer alles te koop en  ontzettend duur. Hier in Accra staan de hele dag lange files waardoor het erg lang duurt voor je in het centrum bent. Met de motor kun je overal tussendoor en kom je nog een keer op de plaats van bestemming.  Op donderdag zijn we weer gaan rijden. We hebben ons eerst door de verkeerschaos van Accra moeten worstelen, wat bijna 2 uur duurde. Zowel in de stad als buiten de stad zie je zeer agressief rijgedrag en duidelijk is ook dat de Ghanees niet kan anticiperen op de verkeerssituatie. We hebben dan ook weer veel wrakken langs de weg gezien van zeer ernstige ongelukken.

Onderweg werden we weer eens aangehouden door de politie. Tot nu toe waren ze telkens vriendelijk geweest maar nu niet. Omdat Ton geen gordel om had moesten ze zijn rijbewijs zien en hij moest uit de auto komen. Zo gezegd zo gedaan, maar daarna wilden ze  het rijbewijs niet meer  terug geven. Eerst moesten we naar de rechtbank om de boete te betalen en dan kregen we het rijbewijs weer terug. Ton was het er niet mee eens en trok het rijbewijs uit de hand van de politieagent. Hierop ontstond een klein handgemeen om het rijbewijs wat Ton won!! We werden gesommeerd om naar de hoofdagent te gaan om daar de boel verder te regelen. Na weer veel praten, het visitekaartje en ziekenhuisverhalen mochten we alsnog vertrekken met twee waarschuwingen. Draag altijd je gordel en vecht nooit meer met een politieman. Toen we 2 dagen later weer voorbij kwamen wees Ton op zijn gordel en staken de politiemannen breed lachend hun duim omhoog. Er was weer vrede gesloten en met een goed gevoel gingen we verder.

In Elmina hebben we het slavenkasteel St. George bezocht. Dit is gebouwd door de Portugezen in 1482 en later veroverd door de Nederlanders en weer later door de Engelsen. De Nederlanders zijn er begonnen met de slavenhandel. De slaven verbleven  3 maanden in de kerkers van het kasteel voordat ze via de "Door off no return" met kleine bootjes naar de schepen werden gebracht . De mannen waren van de vrouwen gescheiden en de vrouwen werden gedwongen om seks te hebben met de blanke mannen. De lokale bevolking werd door de blanken vaak aangezet om de slaven aan te leveren. Vaak waren dit vijanden die ze verslagen hadden in een onderlinge strijd. In ruil hiervoor kregen de lokalen wapens en alcohol.

We zijn 2 nachten op de camping van Hans Cottage Botel geweest. Het restaurant is gebouwd  boven een waterplas waarin krokodillen zwemmen. Ze komen ook aan land en je kunt er redelijk dichtbij komen. De krokodillen worden regelmatig gevoerd waardoor ze minder geïnteresseerd zijn in de mensenhapjes! Rondom de camper stonden  passievruchten, sinaasappels en papaja's. We hebben flink geoogst en zijn  weer vertrokken met een camper vol fruit.

Onderweg naar de volgende plaats werden we weer eens aangehouden. Nu zouden we te hard hebben gereden binnen de bebouwde kom. Dit hadden ze geconstateerd met de lasergun!. Omdat we in veel verkeer met de stroom mee hadden gereden maar weer eens in discussie gegaan dat dit niet mogelijk was. Ze wilden weer het rijbewijs hebben. Deze keer niet afgegeven maar ze laten kijken naar het rijbewijs. Weer de nodige discussie. We moesten eerst weer een boete gaan betalen bij de rechtbank. De agent ging voor de auto staan en wij  zijn in de auto koffie gaan drinken.  Na een half uur maar weer eens gevraagd wat er ging gebeuren waarop we geen antwoord kregen. We hebben toen maar de stoute schoenen aan getrokken; hebben de agenten een "Merry Cristmas" gewenst en zijn aangereden. Gelukkig kwam er niemand achter ons aan.

Op weg naar de camping Green Turtle Beache moesten we door Dixcove. De straten waren erg smal en vol met mensen. Vele keken alsof ze de hele dag al aan de alcohol zaten of iets anders hadden gebruikt. Aan beide kanten van de camper bleef niet veel ruimte over. Velen sloegen met hun handen op de zijkant van de auto. Nadat we ons door deze smalle straatjes hadden gemanoeuvreerd kwamen we op een plein uit. Hier was een begrafenis aan de gang en wij reden dus dwars door de kerkdienst heen omdat de straat dwars over het plein liep. Helaas  namen we op het eind van het plein ook nog even een elektriciteitskabel mee waardoor de priester het zonder microfoon moest doen. Hierop riepen er mensen dat we moesten stoppen en andere stonden weer te roepen dat we moesten doorrijden. We hebben maar naar het advies van de laatste geluisterd en zijn doorgereden.

Via een ruige zandweg kwamen we uit op Green Turtle Beach. Voor de tweede keer deze reis moesten er eerst wat takken worden gesnoeid voordat we de camping op konden. Hier stonden we prachtig onder de palmbomen direct aan het strand. De kerstdagen hebben we zwemmend, luierend en wandelend doorgebracht. Hier zijn overigens weer veel toeristen aanwezig; dit maal bijna allemaal afkomstig uit Engeland. Het is de eerste keer dat we weer gewone toeristen tegen komen buiten dan de "echte wereldreizigers". (geen overlanders) Deze laatste zijn vaak de meest onuitstaanbare mensen die je kunt tegen komen op je reis. Ze vertoeven meestal lang op dezelfde plaats en hebben altijd een eindeloze lijst met opmerkingen en tips waar je geen zin in hebt. Ze zijn verzadigd van alle nieuwe indrukken en kijken niet meer om zich heen, maar alleen nog maar in hun eigen portemonnee. Contacten met de lokalen hebben ze niet en meestal zijn ze schijtbang! Als overlanders komen wij nog ieder half jaar naar huis en voelen we ons zeer zeker niet bij deze categorie horen. Naast dat we veel willen zien willen we ook contacten hebben met de plaatselijke bevolking. Gelukkig hebben dat meer wereldreizigers en zijn de anderen een uitzondering. De gewone toerist hier in Ghana  laat je met rust of heeft gewoon interesse en komt een leuk praatje maken.

We zijn naar Akwibaa, een klein vissersdorpje gewandeld. Het is een dorpje zonder stromend water, elektriciteit en alle andere denkbare voorzieningen. Hier hield de weg op en kon je via een smal bruggetje een riviertje oversteken. Op de terugweg liepen we per ongeluk door de poepafdeling (openbaar toilet) van het dorp. Laverend door de hopen stront kwamen we gelukkig weer uit op een schoon stuk strand. We wilden nog wat zoete broodjes kopen, maar onze eetlust was over!

Inmiddels is de harmattan gaan waaien. Dit is een wind afkomstig vanuit de Sahara welke veel zanddeeltjes meeneemt. Hierdoor is het de hele dag erg heiig. Eigenlijk moet het een droge lucht zijn, maar hier aan zee is er nog weinig van te merken. Voor de zwarte bevolking is de harmattan niet prettig. Zoals wij in de winter last hebben van schrale- en klooflippen, krijgen hun dat van de harmattan. Door de zanddeeltjes worden ze ook erg hoesterig en het lijkt erop of ze allemaal een rokershoestje hebben. We hebben echter nog geen neger zien roken!

De vissers hier aan de Westkust van Afrika kunnen niet veel vis meer vangen. Op meerder plaatsen hebben we al gezien dat de boten de vissershaventjes binnen komen met alleen maar ondermaatse vis. De grote trawlers uit Europa, Japan en Korea vissen hier de zee leeg. Wat er over blijft voor de lokale vissers zijn de kleine visjes. We hebben enkele trawlers voor de kust heen en weer zien varen en hoorden vertellen dat de vissers met hun kleine bootjes naar de Koreanen peddelen en hun honden te verkopen in ruil voor vis! Beiden zijn dan weer voorzien van hun traditionele maaltijd.

Na 5 dagen aan zee weer op pad gegaan richting Lake Bosomtwe. Na het off road stuk was de weg prima. Helaas duurde dit maar tot in Tarkwa. Daar werd de weg slecht, veel diepe gaten en stukken waar de teer in zijn geheel niet meer aanwezig was. Onderweg zagen we dat er op veel plaatsen zand werd gewonnen. Later werd ons duidelijk dat ze hieruit nog goudkorrels proberen te winnen. Hier bevinden zich namelijk goudmijnen en iedereen probeert dus een graantje mee te pikken. Maar of al dat werk loont!
25 kilometer voor Lake Bosomtwe kregen we onze 8e lekke band. Links voor deze keer. De band verwisseld en toen we hiermee klaar waren begon het al te schemeren. We zijn niet meer verder gereden en hebben in het dorpje op een bouwplaats overnacht.
De volgende dag vol goede moed naar Lake Bosomtwe. Hier hebben we bijna 2 uur rond gereden om een geschikte plaats aan het meer te vinden. We zijn  weer over zeer smalle moeilijk berijdbare paden gereden. Uiteindelijk een plekje gevonden in de schaduw met zicht op het meer bij Lake Point.
Hier hebben we ook oud en nieuw gevierd samen met de "lokalen". Voor het eerst in 2 jaar hebben we de jaarwisseling meegemaakt. Tegen 21.00 uur kwamen de mensen uit de 2 omliggende dorpen dansend aan bij het restaurant. De eigenaar geeft hier elk jaar een " Nieuwjaarsparty". Er was een groot kampvuur en een echte disco met DJ. De mensen kwamen dansend aan en hebben gedanst tot ze in de vroege uurtjes weer naar huis gingen. Het is onwaarschijnlijk en onbegrijpelijk als je ziet hoeveel plezier men beleefd aan muziek en dat terwijl er niets te drinken, te roken of te eten was.
 
De volgende bestemming was de stad Kumasi. Dit is de tweede grote  stad van Ghana. Hier hebben we bij  het Presbytarian Guesthouse gestaan. Van hieruit waren de winkels en restaurants op loopafstand. Kumasi was een leuke relaxte stad. Na 2 dagen weer "en route". De gps liet ons dwars over de Kejatimarkt rijden. Dit is de grootste markt van west Afrika. Het was dus erg smalletjes en vol met mensen.

Boabeng-Fiemma monkey sanctuari was de volgende stop. De gemeenschap beschermt hier de zwart/witte west Afrikaanse colobus apen en de mona apen. De mona apen renden dwars over de camping wat eigenlijk gewoon een parkeerplaats was. Hier kwam een auto aan en deze stond een tijdje op de parkeerplaats recht voor ons. De man en vrouw bleven er in zitten en observeerden ons een beetje. Toen ze vertrokken stapte de man uit en kwam ons vertellen dat hij ging en ons achter liet in de handen van god! Hadden we iets verkeerd gedaan?

Onderweg naar het noorden zagen we weer mensen langs de weg staan met bushmeat. Houtskool werd ook weer in overvloed geproduceerd. We zagen dus weer erg veel kale vlaktes en houtskoolbranderijen. Het afbranden van de vegetatie was hier ook weer aan de orde van de dag. De wegen werden  richting het noorden weer steeds  slechter.
In Mole nationaal park zijn we 2 dagen geweest. De camping was erg verwaarloosd maar had een prachtig uitzicht op de beneden liggende bossen. We hebben om 7.00 uur de volgende dag een safariwandeling gemaakt. Veel was er niet te zien, wat bush en waterbokken en in de waterplas enkele krokodillen. Toen we terug kwamen liep er een olifant bij het informatiecentrum. Hier konden we hem van zeer dichtbij zien. Een uurtje later liep hij op de camping en kwam ons even bezoeken. Ook enkele warthogs en bavianen liepen op de camping rond. Omdat de camping in een vervallen staat verkeerde besloten om hier ook maar even de auto door te smeren en olie te verversen. Als hier wat olie gemorst word is het niet zo erg. Gelukkig alle olie op kunnen vangen en "de King" is klaar tot Holland. Ook maar direct wat banden verwisseld zodat "de beste banden" ons hopelijk tot thuis brengen. Bij het takelen begon de lier te roken dus hadden we weer nieuwe problemen. Soms zit het mee en soms zit het tegen. De lier schroeven we ergens anders wel weer uit elkaar en anders moeten we maar een heftruck huren om de banden op het dak te krijgen!

De laatste paar honderd kilometer in Ghana was de weg wisselend van kwaliteit. De laatste 17 kilometer waren vreselijk slecht. De grensformaliteiten werden snel afgehandeld door nette behulpzame politie en douane.

We zijn 3 weken in Ghana geweest. Het was een relaxt land met erg terughoudende vriendelijke mensen. We zagen wel 2 verschillenden Ghana's. De kuststreek is welvarender dan het arme noorden. Het zuiden is groen, het noorden is droog. In het zuiden was de luchtvochtigheid erg hoog en was het zowel overdag als 's nachts warm. In het noorden was het warmer maar was de luchtvochtigheid erg laag. De nachten zijn hier koud en we hebben het dekbed weer tevoorschijn gehaald. In heel Ghana was de religie duidelijk aanwezig. Grote bilboards met religieuze spreuken  langs de wegen en kleine borden op iedere auto, bus of vrachtwagen  met deze religieuze teksten en spreuken. De mensen vertrouwen zo in God dat ze ieder eigen initiatief nalaten. God regelt alles in Ghana!

 

 

  
Powered by CMSimple