Wie zijn wij > Reisverslagen > 2012 - 2013 > GAMBIA

GAMBIA

De grensformaliteiten waren snel geregeld. Voor de eerste keer in Afrika werd de camper van binnen gecontroleerd. Na 5 kilometer werden we weer aangehouden, pascontrole en douane die weer in de camper wilden kijken. Aangegeven dat dit al gebeurd was maar hun antwoord was dat hier het hoofdkantoor was en dat er daarom nogmaals gecontroleerd moest worden.

In Basse Santa Su was een grote demonstratie gaande. Eerst kwam er een stoet motors later allerlei trucks vol demonstranten en daarachter veel voetgangers. Natuurlijk veel lawaai en veel geschreeuw. We konden er echter niet veel van maken omdat men in de stamtaal spreekt. We moesten dwars door het dorp rijden door zeer smalle volle straatjes. Later hoorden we dat dit een nationale demonstratie tegen de regering was die elke dag in een andere stad werd gehouden. We wilden er wat inkopen doen en geld wisselen, maar alles was gesloten i.v.m. de demonstratie.

Via een prachtige nieuwe weg naar Georgetown gereden. Wel erg veel controles onderweg van politie, douane en militairen. Over 70 km. werden we maar liefst 10 keer aangehouden. Ze zijn niet lastig maar ook hier willen ze allemaal wat van ons hebben. Ze vragen cadeaus, geld en zelfs de reflecterende hesjes die we twee stuks bij ons moeten hebben. Of het is voor hun eigen veiligheid of om ons bij de volgende politiepost te bekeuren weten we niet.

Georgetown ligt op een eiland in de Gambia rivier. Vanaf de zuidoever is er een brug om op het eiland te komen. Bij een Duitse organisatie welke het afbranden van de landbouwgronden probeert tegen te gaan mooi aan de rand van de Gambia rivier gestaan. Hier was ook de plaatselijke wasplaats van de stad. Veel vrouwen en jonge meisjes waren voor onze neus de was aan het doen. Sommige van de dames hadden alleen een lendendoek om. Na de was gingen ze zelf in het water om zich te wassen. De volgende morgen wederom allemaal wasvrouwen. Nu bleek dat dat hun beroep was en dat ze de was deden voor de halve stad. Ook vroegen de meiden of ze onze was ook nog mochten wassen, maar helaas hadden we geen vuile was meer. Een van de meiden vroeg zelfs of ze met Ton mocht slapen. Blijkbaar kan dat allemaal in een cultuur waar de meeste mannen 4 vrouwen hebben. "Wanneer ben ik aan de beurt" zal dan wel de meest gestelde vraag zijn.

Vanuit Georgetown zijn we naar Serekunda gereden om daar ons visum voor MauritaniŽ te gaan regelen. We zijn naar Camping Sukuta gegaan alwaar we in een "witte enclave" belanden. Allemaal Duitse autohandelaars en een enkele overwinteraar. De nodige zaken geregeld daar.
Met de motor de omgeving verkend. We zijn de gehele kustweg afgereden tot aan de Senegalese grens. Mooie vissersdorpjes gezien waar ter plekke de vis werd gedroogd en gerookt om transportklaar gemaakt te worden voor Ghana. Het vissersdorp heet dan ook Ghanatown omdat alle vissers uit Ghana komen. We konden er echter geen leuk plaatsje vinden om de witte plaag te ontvluchten en bovendien was het geen strandweer omdat het al enkele dagen koud was en er regelmatig een bui viel. Het kleine regenseizoen dat zo een keer in de drie jaar plaats vind was aangebroken.

Serekunka is de toeristenplaats van Gambia, dus veel hotels en zeer veel blanke mensen. Hierdoor dus ook erg veel opdringerige verkopers en mensen die zich aan willen bieden als gids. Verder natuurlijk veel bejaarde mannen met een jonge negerin, maar ook veel oude (zeer lelijke) blanke vrouwen met een jonge neger! Je moet toch wel erg arm zijn om jezelf aan zo iets aan te bieden!

Vrijdagavond verlieten veel Duitse autohandelaren de camping en vlogen terug naar Duitsland. Ze waren allemaal met een koffer vol eet en drinkwaren naar Gambia gereden en hadden nog zeer veel spullen over. Alles was in de laatste bus verzameld en er werd een kofferbakverkoop gehouden. De halve Aldi en Lidle was in de verkoop. Ons campertje is nu dus weer goed gevuld. We hebben zelfs flessen Feigling en Jagermeister en verders natuurlijk salami's en bockworsten!

Na 6 dagen Sukutacamping om† 6.00 uur vertrokken richting† de haven van Banjul. We konden direct nadat we een ticket hadden gekocht het haventerrein op om op de veerboot te wachten. Toen de veerboot aan kwam was dat natuurlijk weer een spektakel van chaos. Duizenden mensen kwamen er vanaf lopen en daar tussen reden ook nog af en toe auto's met ongeduldige chauffeurs. Na een half uurtje was de veerboot leeg en konden wij erop rijden. Millimeter werk was het om de camper erop te parkeren. Tussen alle auto's en trucks stonden, zaten en lagen wel duizend passagiers. Helaas konden we geen deur meer open en konden zodoende ook niet uit de camper!† Na 2 uur varen waren we aan de andere kant van de Gambia rivier. In Barra begon hetzelfde tafereel weer om van de veerboot af te komen.

Nadat we de laatste Dalasi hadden uitgegeven aan de dieselpomp waren we na 25 kilometer aan de grens. Hier waren ze niet echt vriendelijk en waarschijnlijk allemaal met het verkeerde been uit bed gestapt. Nadat de passen en de carnets waren gestempeld moest er nog een controle plaats vinden van een drugsbestrijdingambtenaar.
Deze kwam in de camper en wilde werkelijk alles zien en open maken. Chantel reageerde nogal fel† tegen het ongevraagd open maken van kasten en tassen. De peperspray werd in beslag genomen omdat deze verboden is in Gambia. De beambte kroop voor in de cabine van voor naar achter en van links naar rechts zonder acht te nemen van knoppen en andere breekbare spullen. Ton heeft hem even vast gepakt en hem er duidelijk op gewezen dat het veel geld ging kosten als hij iets kapot maakte. Toen was hij snel klaar en moest Chantel in de auto blijven en moest Ton mee naar het kantoor. Hier werd Ton uitgelegd dat in de moslimwereld het zeer ongewoon en onbeleefd was dat een vrouw zich zo gedroeg tegen een man. Ton heeft hem duidelijk gemaakt dat vrouwen in Nederland assertief zijn en dat de reactie te maken had met het feit dat er niets gevraagd werd. Wet was echter wet en hij hoefde niets te vragen. De wet bepaalde dat hij het recht had om ongevraagd overal in te kijken. Na nog wat discussie over veiligheid† kregen we de peperspray weer terug en konden we gaan. Waarschijnlijk kregen we deze terug omdat ze geen inbeslagnameformulier konden geven!

De mensen in Gambia waren erg vriendelijk. We hebben genoten van het lokale leven in de dorpjes. In de toeristenplaatsen hebben we kennis kunnen maken met de "boomsters" en deze gelukkig goed van ons af kunnen houden. Dit zijn jongens die de toerist aanklampen bij aankomst, je direct de hand schudden en erg veel vragen stellen. Daarna gaan ze direct erg veel aan het vertellen in de hoop dat je ze mee neemt als gids. Ze hebben verder geen kwade bedoelingen. Wij hebben veel blanken gezien die met een boomster rond liepen en dan ook direct de gehele vakantie. Je moet er maar van houden! Aan de kust bieden de boomsters ook hun diensten aan oudere vrouwen aan, de seksboomsters!
De natuur langs de Gambia rivier was mooi, maar we hebben weinig wild gezien. Diverse apensoorten en 3 civetkatten, maar deze lagen dan helaas doodgereden op of langs de weg. Bijzondere vogels hebben we ook niet gezien (behoudens mensen). Wel veel gieren en eenmaal een kolonie pelikanen.
Gambia bestaat uit een smalle strook land aan de Gambiarivier en is geheel omringt door Senegal. De Senegalezen vinden het "een vinger in de kont van Senegal"!

  
Powered by CMSimple