Wie zijn wij > Reisverslagen > 2012 - 2013 > GABON

GABON

We waren alweer 40 km in Gabon alvorens we werden aangehouden om ons te registreren a 30 $. Gepraat als brugman maar we kwamen er niet onderuit. Hem ook nog moeten aansporen tot werken omdat hij steeds naar de tv zat te kijken. 5 km. verder was de douane en de immigratie. Bij de douane was niemand en dus hebben we eerst de inreisstempel gehaald. Terug naar de douane maar daar was nog steeds niemand. Uiteindelijk hebben we de stempel maar zelf gezet en zijn we vertrokken. Moesten we in Kongo nog door de blub en het zand; vanaf de grens lag er een goede teerweg.

In Franceville konden we niet de oprit van het hotel oprijden omdat de takken van een boom te laag waren. Geen nood in no time zaten er 2 mannen op ons dak die binnen een paar minuten met kapmessen de dikke takken hadden verwijderd. De eigenaar was een vriendelijk Fransman die graag een glaasje lustte. Hij vond het allemaal prima. Hij was erg behulpzaam en leek een beetje op Wim van het Holland House in Addis. Ook hij zat 's morgens om 6.30 uur al aan de borrel. In Franceville wilden we tanken maar er was nergens diesel te koop. Toch maar verder gereden in de hoop ergens anders de tank te kunnen vullen. Dat lukte in een dorpje 60 km verder.

Na 100 km ging de teerweg over in een rode kleiweg dwars door de jungle. Het is de mooiste route die we tot nu hebben gereden. De jungle is op dit moment ook op zijn† mooist. Alles staat in bloei en kijkt fris groen. Net voor het donker een plekje gevonden op een stukje grond langs de weg bij een man die alleen woonde in een huisje midden in het oerwoud. Het bleek een tijdelijke bewoning te zijn omdat hij werkte op een bananenplantage. We hadden net gegeten toen we getrakteerd werden op een enorme hoosbui. We lagen dus op tijd in bed.

Na de regenbui en een paar uurtjes slapen stond de camper schever dan toen we naar bed gingen. We dachten dat er grond was weggespoeld bij een achterwiel. 's Morgens kwamen we er achter dat de buitendeur niet meer open ging. Na een inspectie door het raam bleek de linker achterband lek te zijn waardoor de trap ook in de modder was gezakt en omhoog werd gedrukt. Zodoende kon de deur niet meer open. Via het luik naar de cabine zodat we naar buiten konden. De krikken eronder gezet waardoor de trap weer vrij kwam en de deur weer open kon. We konden beginnen met de band verwisselen wat een heel karwij was met die temperatuur en hoge luchtvochtigheid. Roderick de man die hier woonde hielp een handje mee. Na anderhalf uur konden we vertrekken.

De weg liep door het National Park Lope. Hier was ook een gendarmerie controle. We werden meteen gesommeerd om 2 meter voor de pionnen te parkeren en moesten een half metertje achteruit. Daarna moesten we mee naar binnen en alle papieren werden gecontroleerd. Toen werd er gevraagd naar "visite de technic" de camion. Wij begrepen niet wat hij bedoelde. Hij herhaalde het een paar maal en maakte met zijn vingers een aansteker gebaar. Uiteindelijk werd er een Frans/Engels woordenboek bij gehaald en schreef hij in het Engels op "vistite de technic" where† is it? Hij wilde weten of dat we brandblussers hadden. Deze laten zien, maar volgens de man waren ze niet goed. We hebben twee brandblussers van 2 kg en dat moest er eentje van 9 kg zijn. Aangegeven dat we die dan in Libreville zouden kopen en we mochten gaan.

In Dnjole hebben we aan de rivier bij Auberge Saint Jean overnacht. De auberge lag aan de rivier Ogaoue. In eerste instantie moesten we betalen voor het parkeren maar na wat onderhandelen mochten we gratis blijven staan en ook nog gebruik maken van een kamer voor te douchen als we in het restaurant wat zouden eten en drinken.

De volgende dag was het 1 november (Allerheiligen) en dat is hier een vrije dag is. Overal zagen we mensen de graven schoonmaken en er gekleurde plastik bloemenkransen op leggen. Onderweg staan we een foto te maken en als Ton in de achteruitkijkspiegel kijkt ziet hij Jupp en Doro aankomen. Zij waren een dag eerder dan wij vertrokken in Brazzaville. Wat een toeval. Later bleek dat we allebei in Ndjole hebben overnacht maar op verschillende plekken. Niet veel later bleek onze olietank van de lier te zijn afgebroken en hing half los onder de auto. Deze voor nood met trekbanden via de zijkant van de auto aan de reling bovenop vastgemaakt tot alles in Libreville kon worden gerepareerd.

De brug over de rivier Komo is in reparatie. Ze zijn er ook een stalen brug aan het neerleggen. Vrachtwagens mogen er niet overheen en moeten met een ponton worden overgezet.† De wachttijd was wel 4 uur. We hebben ons voor de domme gehouden en zijn gewoon over de brug gereden. Langs de brug lagen duwboten waarop de vrachtwagens naar de overkant werden gebracht.

Een honderd kilometer voor Libreville passeerden we de evenaar. We zijn na meer dan 2 jaar weer op het noordelijk halfrond aangekomen. Theoretisch klimatologisch zijn we nu ook van de lente in de herfst aangekomen.

In een tropische regenbui door modder en water hebben we ons een weg moeten vinden in de verkeerschaos van Libreville. Bij de Soeurs les Blues een oase van rust gevonden om te overnachten. We dachten snel even wat visums te gaan regelen maar alles was 4 dagen gesloten i.v.m. Allerheiligen.

Visumperikelen:
Hadden we vrees om het visum van Nigeria niet of moeilijk te krijgen; Dit bleek ongegrond en alle negatieve info op allerlei websites klopt dus niet. Na de nodige kopieŽn van allerlei onzinnige papieren te hebben ingeleverd konden we de volgende dag het visum afhalen. Op de ambassade van Kameroen bleek er wel een probleem te zijn. Hier werden alleen visums afgegeven aan inwoners van Gabon en hier waren ze heel standvastig en duidelijk in. De hulp ingeschakeld van het Nederlandse Consulaat welke ons weinig kans gaf maar in ieder geval een telefoontje zou plegen met de Ambassadeur van Kameroen. De volgende dag konden we toch met hoge uitzondering het visum krijgen. Toen kregen we ook nog te horen dat buitenlanders geen 48 uurs visum meer krijgen aan de grens van Benin. Dus besloten om de volgende dag naar de ambassade van Benin te gaan om ook dit visum† alvast te halen. De ritjes op en neer naar de ambassades waren geen pretje. Het was niets anders dan file rijden in de taxi. Het was alsof je met de kleren aan in de sauna zat.

De dag dat Obama de verkiezingen had gewonnen was iedereen in Libreville in feeststemming. Velen kwamen het ons vertellen en overal was feestmuziek.

Na een weekje Libreville wat overigens geen mooie stad is zijn we weer naar het noorden vertrokken. We moesten helemaal terug naar Ndjole omdat onze geplande route niet mogelijk was omdat er veel bruggen waren weggespoeld door de hevige regenval. Ook hier zagen we regelmatig dat er stukken van heuvels waren weggespoeld. Gelukkig hadden we hier op de weg weinig hinder van. Ook was er weer allerlei bushmeat te koop langs de weg. Het assorti varieerde van stekelvarkens, eekhoorns, kleine antilopen, ratten en chevetkatten. Liepen de mannen eerst nog allemaal met een kapmes rond, veel mannen lopen hier met een geweer rond. Ook cavia's zien we hier langs de weg hangen als bushmeat. De meeste kinderen in Nederland krijgen vaak een cavia om voor te zorgen. Helaas gaan die ook nog al eens dood. Zouden ze ook in Nederland in de pan verdwijnen?

De mensen dragen hier de spullen niet meer op hun hoofd maar met grote manden op de rug. Ze kleden zich ook meer westers. Het dragen van westerse kleding duid vaak op armoede want westerse kleding is hier relatief goedkoop. De beter bedeelden lopen allemaal in aangemeten kledij! De laatste 600 km. door Gabon was over een nieuwe teerweg dwars door de Jungle. Deze werd op sommige stukken erg smal omdat de jungle de weg weer aan het innemen was. Om de weg vrij te houden is veel bermonderhoud nodig.

De grensprocedure was weer een kilometer of 30 voor de eigenlijke grens. Alles werd erg snel, correct en zonder te betalen afgehandeld. Via een betonnen brug over de rivier de Ntem konden we Kameroen inrijden.

Gabon het was een prachtig land. Vooral in landschappelijk opzicht. Wild hebben we niet gezien. Alleen maar agames en veel insecten. We hebben ook weinig kunnen doen omdat van de doorgaande wegen afgaan geen optie is midden in het regenseizoen. De mensen waren erg vriendelijk en behulpzaam. Helaas hebben we ook gezien dat er veel hardhout word gekapt in het regenwoud. Dagelijks rijden vele vrachtwagens volgeladen met de woudreuzen naar de haven van Libreville. Daar wordt het hout verscheept naar Europa zodat wij weer duurzaam hout kunnen kopen. Laten we hopen dat alles weer herplant wordt zodat het regenwoud over 100 jaar nog net zo mooi is als wij nu hebben gezien.

  
Powered by CMSimple