Wie zijn wij > Reisverslagen > 2012 - 2013 > DEM REP CONGO

DEM REP CONGO

Het inreizen in de DRC ging snel en zonder problemen. Dit was een grote verrassing omdat we veel negatieve zaken hadden gehoord en gelezen. De grens procedure zou erg lang duren en de grensbeambten zouden zeer corrupt  zijn. Van alles was hier geen sprake en binnen een uur waren we langs alle kantoortjes geweest en hadden we nergens iets hoeven te betalen.

Via een onverharde weg  zijn we naar Songololo gereden waar we bij een katholieke missie hebben overnacht. We hadden meteen erg veel toeschouwers in de vorm van in eerste instantie alleen maar stil kijkende kinderen. Later begonnen ze" bonjour" te roepen en om eten of geld te vragen. Toen ze naar huis vertrokken gooiden nog een hand vol stenen tegen de camper. Gelukkig geen kapotte ruiten! Wanneer je bij de missie overnacht geef je meestal een kleine donatie. Gezien het feit dat de priester met veel enthousiasme had verteld dat hij net was terug gekeerd uit München alwaar hij de oktoberfeesten had bezocht hebben we maar besloten om de donatie zelf op te drinken!
 
Aangezien Jupp en Doro hadden besloten direct door te rijden naar Brazzaville (hoofdstad van Republiek Kongo) zijn we de volgende morgen alleen verder gereden omdat wij wat meer van de Democratische Republiek Kongo wilden zien. In Kisanthu zijn we naar de botanische tuinen  geweest. Helaas zijn tijdens de oorlog de meeste mooie planten door rebellerende soldaten weg gehaald en zelfs verkocht. Voor ons was het een zeer bijzonder "bos" met ongelooflijk veel grote bomen en verder veel bloemen in de vrije natuur die je in Holland overal in de tuincentra duur kunt kopen. We weten nu waar ze vandaan komen. We zouden hier kunnen overnachten, maar toen de schemering inviel werd ons alsnog gesommeerd de tuin te verlaten. Uiteindelijk moesten we $ 30,- betalen wat we ook niet gedaan hebben. Na veel discussie bracht het nieuwe visitekaartje de uitkomst. Deze hadden we speciaal voor deze corrupte landen ontworpen.( zie foto in fotoalbum)

Vanuit Kisanthu zijn we verder over een zeer dure levensgevaarlijke tolweg naar Kinshasa gereden. Hier hebben we de bonobo's bezocht. De bonobo's staan het dichts bij de mensen. Ze zijn een bedreigde diersoort en worden hier in het sanctuary opgevangen en weer "opgevoed" om in de natuur te worden uitgezet. Zijn beroemdheid heeft de aap vooral te danken aan het feit dat hij conflicten op een vrij bijzondere manier oplost. Elke vorm van stress wordt de kop ingedrukt door te gaan seksen. Als we bij een groepje Bonobo's staan geeft 1 van de verzorgers ze wat te eten. Er ontstaat een klein opstootje in de groep maar voordat die escaleert lossen ze het alweer op door seks te hebben. De ruzie ontaard in een ware orgie. Mannetjes met vrouwtjes, mannetjes met mannetje en vrouwtjes met vrouwtjes. We weten niet wat we zien.  De bonobo's lossen alle frustraties op door middel van alle soorten seks met alle geslachten en leeftijden. Na een rondleiding van een uur konden we terug naar de auto. Onderweg weer veel stress; geen seks maar weer een hoop dom gelul!

We zijn weer terug gereden naar Kisanthu alwaar we bij de katholieke missie van de zusters van Notre Dame hebben overnacht. Nadat we toestemming hadden van zuster Victorine die overigens goed Engels sprak mochten we onze truck binnen de poorten parkeren. We werden uitgenodigd voor een lunch en verder hebben we er het nodige aan de auto veranderd. De wegen zijn hier zo slecht dat het reservewiel regelmatig aan de grond kan komen. Deze hebben we nu voor aan de lier bevestigd. Hopelijk gaat nu wel alles goed.

Tegen de avond begon het te onweren en kregen we onze eerste tropische regenbui. Aangezien het de hele nacht had doorgeregend even overwogen om niet te gaan rijden. Maar uiteindelijk toch vertrokken. Al snel werd het droog en op de tolweg was het niet druk. Wel lagen er veel gekantelde en van de weg geraakte vrachtwagens. Als het regent word de weg echt spiegelglad. Dit hebben Jan en Mariska ( travel2survive.nl )ook ondervonden die ons een mail stuurden met vragen. We bleken maar 150 km uit elkaar te zitten. Ze zijn in een bocht geslipt en hebben de Daf flink in elkaar zitten. Voor reparatie staan ze bij een Belgische ondernemer in Matadi. Nog even contact opgenomen, maar hulp was niet nodig.

In Kimpese de onverharde weg genomen die naar de veerboot over de Kongorivier gaat. De weg was redelijk goed te rijden . Alleen daar waar de weg berg op en af ging liepen erg diepe sleuven van het regenwater. De 85 km hebben we in 4 en een half uur afgelegd. Aan de rivier moesten we wachten tot de veerboot arriveerde. De veerboot op en af was goed te doen met de King. Iedereen was erg behulpzaam met aanwijzingen geven.


In Luozi werden we meteen aangehouden door de politie. Nadat deze ons had geregistreerd moesten we naar de immigratiedienst. Dwars door het dorp naar een kantoortje. Het kantoortje was in kleine kamertjes verdeeld door plastic. Het was er zeer warm en het stonk er naar kippen. Overal lagen muizenkeutels. Hier werd ons carnet afgestempeld en moesten we een formulier invullen met allerlei gegevens; zelfs ons ras, onze lengte en ons gewicht. Kosten: 10$ per formulier. Bij "ras" hadden we "blanc" ingevuld. Dit was niet goed en moest "rouge" zijn. Waarom kon hij ons niet duidelijk maken. Waarschijnlijk zijn de eerste blanken toentertijd zo verbrand dat ze "rood" waren!  Ook moesten ze een kopie van de paspoorten en de visa hebben. Alles werd aan elkaar geniet en ging in een map op de grond. Nieuw materiaal voor de muizen om een nest te maken! Mr. Frederique, de chef van de immigratie ten noorden van de Kongorivier was erg behulpzaam. Hij heeft ons naar de Katholieke Missie van Pater Benjamin gebracht waar we konden overnachten.

Helaas begon het de volgende morgen weer te onweren en te regenen. Toch een poging ondernomen om te gaan rijden. Het ging echter steeds harder regenen en de weg werd echt onbegaanbaar. De wegen zijn van rode klei en klei word bij regen spiegelglad. We zijn omgedraaid om nog maar een dagje bij de Missie te wachten. Boodschappen gedaan en gewassen. Het zag er erg dreigend uit, maar het bleef droog. De dag erop om 7 uur begonnen aan wat achteraf een prachtig avontuur werd. Via Luozi naar Manianga en van daaruit over een track naar Boko. De route liep door de bergen over zeer steile hellingen met af en toe sleuven van meer dan een halve meter diep. Af en toe was de gehele zijkant van de weg weggespoeld en moesten we eerst te voet op verkenning hoe veilig verder te komen. Ook moesten we nog door een regenbui en af en toe door diepe waterplassen. Het was spiegelglad maar alles ging boven verwachting. Na 12 uur ploeteren kwamen we aan in Boko, wat al een 40 km in de Republiek Kongo ligt.
 
Wat we gezien hebben in de DRC was mooi. Het is erg groen en vruchtbaar. Alle soorten groenten en fruit zijn hier te koop en niet duur. Helaas heeft dit ook een keerzijde omdat er flink ontbost word om  landbouwgrond te creëren. Daarnaast is ook de houtskoolproductie een oorzaak voor de ontbossing. De wegen zijn er erg slecht en de bevolking over het algemeen erg arm. Elektriciteit is zeldzaam in de dorpjes en meestal draait er in de avonduren een uurtje een aggregaat. Om 20.00 uur slaapt iedereen en 's morgens om 5 uur is iedereen weer present. Je kunt dan ook al weer vers brood kopen.
Wat ons verbaasd heeft is dat hier erg veel oude Mercedes busjes rondrijden. Iemand heeft in het verleden veel verdiend aan het verschepen van deze busjes naar Kongo. Bij ons in Europa zou er geen enkele meer door de APK komen maar hier doen ze nog jaren hun dienst. Iedere 20 km moet er gestopt en gesleuteld worden, maar uiteindelijk komen ze ook op de plaats van bestemming. Alles is zwaar overladen met goederen en overal zitten, liggen en hangen mensen aan de auto's. Het zijn levensgevaarlijke situaties en zo is ook hun rijstijl. Wat dat betreft zijn we blij dat we weer uit de Democratische Republiek Kongo zijn.

 

 

  
Powered by CMSimple