Wie zijn wij > Reisverslagen > 2012 - 2013 > BENIN

BENIN

De grens was binnen 10 minuten gepasseerd. Het Carnet kon pas worden gestempeld in  Nikki, een dorpje verderop. Ook dit was zo gebeurd, men vroeg wel wat we voor ze hadden meegenomen!
In Nikki overnacht op een "camping". Van daaruit de volgende dag richting het zuiden. We hadden besloten om niet naar het N.P. Penjari te gaan omdat we van diverse mensen vernomen hadden dat wanneer je de Nationale Parken in Oost Afrika hebt gezien die in West Afrika erg tegen vallen.

Via Parakou zijn we naar Abomey gereden.  Abomey is bekend vanwege zijn Koninklijke paleizen en voodoo.  Bij Chez Monique na harde onderhandelingen 2 nachten in de prachtige tuin overnacht. De tuin staat vol met prachtige grote houtsnijwerken.

Een gids in gehuurd voor een tocht langs de paleizen, het museum, de voodoomarkt en een bezoek aan een voodoodorp. De dag begon met een bezoek aan een voodoodorp. Hier werden we ontvangen door de `chef de voodoo`. Hij begon te zingen bij wat vreemde beelden die bij de ingang van het dorp stonden. Hij vertelde later dat dit was om de geesten gunstig te stemmen t.a.v. ons bezoek. We werden ontvangen in een soort kippenhok met allerlei vreemde beelden die allemaal een geest vertegenwoordigden. De "chef de voodoo" begon weer te zingen en nam slokken water die hij vervolgens over de beelden spuugde. Hij vertelde dat hij met de geesten in contact kon komen als hij deze gunstig stemde. Gunstig stemmen betekend offers brengen. Deze offers bestaan dan weer uit allerlei gedroogde dierenkoppen of kalebassen met eten en drinken. Hij pakte vervolgens een kalebas met een zeer onsmakelijke uitziende oranje brei. De voodoo chef vertelde dat dit eten was wat door zijn overgrootvader was gemaakt en niet kon bederven. Hij nam toen een flinke veeg met zijn vinger uit de pot en nam er een hap van en smeerde zijn navel ermee in. Buiten was een volgend ritueel. Weer een groep beelden waar stenen potten met water voor stonden. Ook in het water zaten geesten. De voodoo chef begon te zingen en hield een voet steeds op een paaltje voor het beeld wat hij bezong. In de laatste ruimte die we bezochten was naast een groep voodoo beelden een geweldige verzameling van oude rommel. Hier lag echt alles wat je je  maar bedenken kunt. Er lagen allerlei gedroogde dieroffers , stukjes ijzer,  touw, knopen, spijkers, schroeven, hout,stof, enz.  Nadat de voodoo chef de beelden had besproeid met palmwijn en ons allemaal een slokje aanbood,  nam hij een verroest blikje waaruit hij wat talismannen haalden die we konden kopen om ons te beschermen. In dit blik zat ook een gedroogde ganzenkop!

Op een muurtje bij het voodoodorp lag een ziek jongetje van ongeveer 2 jaar. Het jongetje was werkelijk doodziek en in onze ogen het slachtoffer van een verkeerde keuze maken. Sommige mensen gaan liever naar een Voodoo dokter dan naar een reguliere arts.

Na deze ontmoeting met de voodoo chef zijn we naar de voodoomarkt gegaan. Wat we hier zagen was onbeschrijflijk. Overal lagen gedroogde dieren of delen ervan. We zagen gedroogde  slangen, vogels, vogelkoppen,  staarten, hondenkoppen, babyaapjes, apenkoppen  en wat al niet meer. Omdat niet alles goed gedroogd is en omdat het vochtigheidspercentage hier nog steeds boven de 90 % is stikt het er vreselijk.  Een voodoomarkt is een soort apotheek waar je met een recept van de voodoo chef heen gaat en de spullen koopt die hij nodig heeft om met de geesten in contact te komen die de klant wil spreken. Je kunt met je voorouders in contact komen maar ook met geesten om een goede oogst te vragen of om een ziekte te bestrijden. Voor ons niet te begrijpen maar hier heel gewoon.

Na deze markt hebben we het museum bezocht. Het staat op de wereld erfgoedlijst van de Unesco omdat het mooie in de lemen muren uitgehakte reliëfs heeft. Van de paleizen is niet veel meer over. De koningen werden er ook begraven. De tombe zoals ze die hier noemen is niets meer dan een rieten afdak met een schoon geveegde vloer met een diepe gleuf in het midden. Hierin wordt regelmatig eten gedaan voor de overleden koning. De koning werd samen met 41 vrouwen begraven. De vrouwen kregen te eten, alcohol te drinken en daarna levend met de dode koning begraven, erg wreed maar hier behoord het bij hun cultuur.

De volgende dag zijn we verder naar Cotonou gereden. De King had al wat dagen weinig power. Ton had de separfilter al schoongemaakt maar dat bleek dus niet de oorzaak te zijn. Helaas na 20 kilometer stopte de King ermee. Dat betekende dus sleutelen. Na een uurtje of 3 was het euvel weer verholpen. Een ander filter zat helemaal verstopt wat eigenlijk niet zou moet kunnen omdat de separfilter alle vuiligheid tegenhoud. Waarschijnlijk heeft er al heel lang vuiligheid in de slangen gezeten wat nu loskomt! 

In Cotonou inkopen gedaan in een supermarkt; onderdeel van het Franse Super U. Alles was  ontzettend duur en er waren  voor 90% blanken in de winkel. We waren bijna door onze voorraad heen dus hebben we weer goed en gemakkelijk ingeslagen. Op de ambassade van Ghana hebben we het visum voor Ghana aangevraagd. Dit was weer een hele klus. We hadden officieel een uitnodiging nodig maar na uitleg hoe we reisden was een routeplanning met namen van campings voldoende.

Via de "Route des Peches" naar camping Jardin Helvetica gereden. Daar heerlijk gegeten en overnacht. De volgende dag terug naar Cotonou. Onderweg moesten we stoppen voor een politiecontrole. We konden onze passen en het visum van Benin niet laten zien wat een groot probleem was. Na diverse malen uitleggen dat deze op de ambassade van Ghana lagen mochten we na een half uur weer doorrijden. Op de ambassade van Ghana kregen we te horen dat er nog geen goedkeuring vanuit Ghana binnen was. Omdat het de volgende dag een feestdag was in Ghana was de ambassade gesloten. En konden we dus maandag terug komen.

De "route des Peches" verder gevolgd tot in Ouidah en op de camping " Le Jardin Breselien" neergestreken. Het was een mooie camping direct aan zee gelegen en met een prachtig zwembad, gevuld met zeewater. Bij de nog steeds hoge luchtvochtigheid en een temperatuur van boven de 35 graden neem je graag af en toe een frisse duik.

Ouidah staat bekend als de plaats van waar uit veel slaven zijn gedeporteerd naar de beide Amerika´s. In de stad Ouidah werden de slaven gekocht waarna ze 4 kilometer moesten lopen tot aan het strand waar ze in de schepen "geladen" werden om naar Amerika te worden verscheept. Op dit punt staat nu een monument "La Porte de Non Retour". Langs de 4 kilometer lange "route des enslaves" staan overal voodoo beelden. Er staat ook een boom  ( tree of Forgetness) op deze weg. Hier moesten de slaven omheen lopen zodat ze niet meer aan Afrika zouden denken als ze waren verscheept!

Maandagmorgen met de motor  terug naar de ambassade in Cotonou. Er was geen bericht gekomen uit Ghana en dinsdag moesten we maar weer terug komen. Deze keer gevraagd of we niet eerst konden bellen omdat we telkens 80 km moesten rijden.  Dat was mogelijk en dus dinsdags eerst gebeld. Deze keer was er wel een positief bericht vanuit Ghana en we konden de passen ophalen.
Nadat Ton terug was met de paspoorten  zijn we verder gereden naar Grand Popo. Dit is een toeristische plaats 20 kilometer voor de grens met Togo. Bij Awale plage op een keurige camping gestaan.

De volgende dag waren we  binnen een half uur aan de grens. De grensformaliteiten werden afgehandeld in een soort open air kantoortjes. Alle beambten zaten aan lange tafels onder een afdak in de schaduw. De zaken waren snel geregeld en na een half uurtje reden we Togo binnen.

Benin was een mooi land met vriendelijke mensen. Aan de kust werd veel gevraagd om geld en cadeaus.  De eerste twee woorden die baby's in Europa leren zijn " Papa en Mama". Hier is dat blijkbaar "Money, Money"!  De voodoocultuur heeft  erg veel indruk op ons gemaakt en voor ons is het een onbegrijpelijke manier van geloof. De slavenhandel van een paar eeuwen terug is een gruwelijke mensenhandel geweest waar we ons nog steeds diep voor moeten schamen.

 

 

  
Powered by CMSimple