Wie zijn wij > Reisverslagen > 2011 - 2012 > Tanzania

Tanzania

Na een half jaartje hard werken zijn we weer naar Tanzania gevlogen om onze reis in Afrika te hervatten. We zijn met de trein vanuit Kevelaer naar Frankfurt gereisd alwaar we met snelheden van 273 km per uur in 3 1/2 uur waren. Alles verliep volgens schema; Duitse Punktlichkeit. Daarna waren we overgeleverd aan Egypt Air en direct hadden we maar liefst 2 uur vertraging. Het I.B.M was weer van kracht en dat al in Duitsland.† I.B.M. Insha Allah (als God het wil) Bukra ( Morgen, overmorgen of volgende week) Malesh ( Geeft niks, wind je niet op, blijf kalm) Verder veel verwarring rondom zomertijd en tijdsverschillen maar na 24 uur reizen waren we dan eindelijk weer in Tanzania gearriveerd. Voor we door de douane konden moesten we van beide handen en duimen een digitale afdruk laten maken. Hiermee denken ze terrorisme tegen te kunnen gaan. Als je 65 jarig of ouder bent, ben je vrijgesteld van deze onzin dan kun je volgens Tanzaniaanse normen geen terrorist meer zijn.

We werden op Kilimanjaro Airport afgehaald door Leon; de manager van de Farm. Na een half uurtje rijden stonden we eindelijk oog in oog met onze King. De King had er ook weer zin in want hij startte meteen. Na een lunch bij Bate en Jill Koning ( de eigenaars van de Farm) zijn we vertrokken richting Arusha om bij de Shoprite inkopen te doen. Bij de Shoprite een Zuid Afrikaanse supermarktketen hebben ze ook scan apparatuur om de gekochte producten te scannen. Helaas is alles ingesteld op "per stuk". Bij 3 dozen bier moet dus een blikje 72 keer door de scanner! We hadden dus een bon van enkele meters en hadden eigenlijk geen wc papier hoeven te kopen. Verder even wat geld gepind en eindelijk zijn we weer miljonairs! jammer dat we er nog niet 1 van de 3 tanks met diesel mee kunnen vullen. De dieselprijs ligt hier rond de euro. Autorijden is hier alleen maar mogelijk voor miljonairs en dat zijn er maar een paar. (meestal buitenlanders)

Daarna verder naar Tanzania Farmer Service Center om het nodige aan de auto te gaan repareren. Eind maart is bij een rivierdoorwading bij Lake Natron het chassis gescheurd! De eerste dag nog even met de motor weggeweest en onderweg begon ik me af te vragen of de aangekomen kilo's door het stoftappen veroorzaakt waren of door het goede eten! Momenteel sta ik voor de keuze: Lijnen of een sportstuurtje kopen

Gedurende de reparatie hebben we een luxueuze 6 persoons-villa gehuurd. Na hier te zijn ingetrokken de camper naar de garage gereden. Samen met de eigenaar van T.F.S.C. de situatie bekeken. We konden van alles gebruik maken wat ter beschikking is. De kennis is aan ons en verder een mannetje of 8 gekregen om alles uit te laten voeren. Alles is hier te repareren maar dan wel op de Afrikaanse manier. Na een eerste dag welke in het teken stond van demonteren, krikken, stutten en richten is er twee dagen aan de wagen gelast. Daarna alles weer opgebouwd en helaas zat er nog teveel ruimte tussen het chassis en het tussenchassis. Dit was vrijdag zo rond het middaguur en omdat de stroom uitviel en het weekend voor de deur stond ging iedereen zitten wachten tot het half 5 was. Men is hier "aanwezig" van maandag t/m vrijdag van ongeveer 8 uur tot ongeveer 16.30 uur. Effectieve werktijd zoals†Ton dat bekeken had komt uit op ongeveer 8 uur per week! Aansturing van deze lieve en leuke lui valt overigens niet mee. Het moet met een beetje Engels en verder in het Swahili. Hun communiceren alleen maar in het Swahili dus is er niets van te volgen. Dat ze hier werktijden hebben volgens onze C.A.O. normen kwam ons goed uit. Na dat eerste weekje stof happen onder de truck hadden wij ook behoefte aan een vrij weekend en verder kon Ton eens goed nadenken hoe het probleem verder op te lossen.

Zaterdag naar het centrum van Arusha gereden met de motor. Voor Chantel is het voorlopig ook weer haar laatste ritje geweest. Verkeerstechnisch is Arusha een hel en je komt alleen maar ergens als je met de motor links en rechts overal tussendoor kruipt. Voor Chantel dus billenknijpen! In ieder geval even lekker gewinkeld en naar een nieuwe reserveband geÔnformeerd. Deze hebben ze en kunnen we dus in Dar Es Salaam kopen. Nog even een terrasje gepikt en daarna met volle bepakking terug naar de villa. De villa heeft de toepasselijke naam "de kraaiende haan". Iedere morgen vanaf 3.30 uur begonnen er dus de nodige hanen te kraaien. Van vrijdag op zaterdag had het al flink geregend en van zaterdag op zondag brak de hel los. Er viel maar liefst 60 mm water en zelfs op de slaapkamer konden we pootje baaien! Overal was het spiegelglad en het was dus oppassen. Zondagmorgen nog het nodige aan de camper gesleuteld en de rest van de dag maar "thuis" gebleven. 's middags hoorden we overal geknetter en daarna een harde knal. Naar later bleek was door kortsluiting het transformatorhuisje opgeblazen dus voorlopig is er geen stroom meer. Alleen in de avonduren word de aggregaat gestart tot 22 uur want dan is het bedtijd! Verder overdag af en toe een uurtje om koeling en vriezer op temperatuur te houden.

Maandagmorgen na wederom de gehele nacht regen weer met frisse moet aan de klus begonnen. Eerst naar het centrum om wat onderdelen te halen en daarna in Aruhsa naar de garage omdat we geen stroom meer hebben. In Arusha overigens ook niet maar daar heeft men een zwaardere aggregaat zodat er ook gelast kan worden. Onderweg naar Arusha kwam ik gestrande vrachtwagens tegen die vast zaten op de gladde onverharde weg naar het centrum. Het regenseizoen begint normaal pas in november dus ook hier is het weer van slag. De gestrande vrachtwagens zijn een stille voorbode over wat ons nog te wachten staat want voorlopig hebben we nog zeker 3 maanden met regen te maken. Na een hele dag klussen in Arusha terug naar de villa alwaar het boodschappenlijstje klaar lag. We waren door onze voorraad (drank) heen dus moest er nog even snel geshopt worden. De gemaakte onderdelen nog snel even door wat jongens in de verf laten zetten zodat deze de dag erop gemonteerd konden worden. De gemaakte onderdelen moesten voorkomen dat de cabine naar achteren kon knikken. Een hele dag gesleuteld, maar met geen mogelijkheid waren deze te monteren. Overal zaten kabels luchtleidingen en hydroliekleidingen in de weg. Deze oplossing dus maar achterwege gelaten. Omdat er verder nog steeds speling zat tussen het chassis en het tussenchassis hebben we achter de boel weer opgekrikt en daar plaatjes metaal aangebracht zodat er geen speling meer aanwezig was. Klus geklaard!

Samen met Chantel alle elektra weer aangesloten en de wagen weer gestart om de luchtketels te vullen en de luchtslangen te controleren. Natuurlijk waren deze niet allemaal dicht en opnieuw stofhappen onder de auto! Na een paar uurtjes was ook deze klus geklaard en konden we de "King" bij de villa parkeren om alles weer in te laden. De volgende dag betaald en afscheid genomen van de Fam. Lieke. Vertrokken voor een korte etappe naar Moshi na eerst nog even de verzekeringspapieren te hebben opgehaald. De verzekering van de motor is hier overigens net zo duur als voor de truck! Uren discussiŽren konden hier niets in veranderen.

Op een rustige manier naar Moshi gereden wat een 100 km verder was. Daar aangekomen direct alles gecontroleerd en wederom was er voor speling tussen de twee chassis. Het zijn maar 3 a 4 mm, maar er is weer speling! De dag erop naar de Pangani River Campsite gereden en wederom alles gecontroleerd. Speling gelukkig niet meer geworden en hopelijk heeft de boel zich nu een beetje gezet. Om wippen te voorkomen gaat Ton dit ook nog proberen op te vullen. De campsite ligt aan de rivier geheel tussen het riet en de palmbomen. Het is een paradijs voor de vogels en we hebben ons dan ook weer eens bezig gehouden met vogel spotten. 's Avonds werden we verrast door honderden vuurvliegjes rond de camper wat een prachtig gezicht was. Het leek net of we overal led lampjes op de wagen hadden zitten. Dachten we eindelijk goed te slapen na het hanengekraai; nu werden we de gehele nacht wakker gehouden door kwakende stierkikkers. Jammer dat we geen beroep konden doen op onze kikker fluisteraar uit Arcen. Daar werkt namelijk iemand die 's nachts door middel van fluiten met kikkers communiceert waarna ze ophouden met kwaken! Kikker fluisteren is een van de competenties van de Dienstverlening coŲrdinatoren. Jammer dat ik dat niet kan!


De dag erop 's morgens om 6 uur vertrokken richting Dar es Salaam.† Onderweg tot 3 x toe een verplichte weegbrugcontrole genegeerd. Hier in Tanzania moet iedere wagen boven de 3.5 ton gewogen worden. I.v.m. aslast en slijtage van de wegen is de maximale aslast 6 ton. Gezien het feit dat we daar over heen gaan rijden we maar door en doen we net of we niets gezien hebben! Verder zijn we een maal aangehouden voor inhalen bij een doorgetrokken streep. De boete was omgerekend† maar liefst 60 euro. Naar veel praten werd het 20 euro en daarna heb ik hem verteld dat het nog veel te veel was en dat ik wel achterin ging liggen slapen omdat ik geen geld had. Na een poosje mochten we toch weer verder rijden. Verkeerstechnisch is Dar es Salaam een verschrikkelijke stad en herinneringen aan India kwamen bij ons op. Na twee uur file rijden en overal tussendoor manoeuvreren eindelijk op† de camping "Sunrise Beach Resort" aangekomen. Het was ondertussen† 16 uur† dus hadden we meer dan 10 uur gereden over deze 400 km; en dat over een teerstraat! De speling tussen het† chassis was gelukkig niet toegenomen en langzaam begin je dan weer een beetje vertrouwen te krijgen in de reparatie. Soms moet je grote ontberingen doorstaan om later te kunnen genieten. Hopelijk gaat na twee weken hard ploeteren de vakantie nu echt beginnen!

Na enkele dagen† organiseren en wat rust een reisje geboekt naar het romantische Zanzibar. Zanzibar staat in de reisgidsen beschreven als een van de mooiste eilanden ter wereld welke voor veel mensen† een huwelijksreisbestemming is en dat er ook nog veel mensen ter plekke besluiten om te trouwen. Nou dachten wij dan moet het er maar eens van komen. Zullen we de stoute schoenen eens aantrekken? Wij vonden Zanzibar echter† helemaal niet romantisch dus hebben we er maar weer snel vanaf gezien. Zanzibar is ook het specerijeneiland.† Kruidnagels, vanille, nootmuskaatnoten, citroengras en nog veel meer wordt hier gekweekt en geŽxporteerd. Zanzibar is† ook het eiland waar de beroemde Freddie Mercury†op 5 september 1946 als Farrokh Bulsara werd geboren. In Stonetown staat zijn geboortewoning en verder is er een restaurant met zijn naam alwaar veel foto's en andere zaken van hem hangen. Het restaurant lijkt wel een gedenkplaats alwaar velen naar toe komen!

De taxirit naar de veerboot was een beleving op zich. De taxichauffeur lag op ieder moment dat we stil stonden† te slapen. 7 Kilometer† rijden en met de stadsveerboot oversteken duurde maar liefst† 2 uur. Het leek wel of heel Tanzania met die veerboot mee wilde. Het was natuurlijk de gebruikelijke chaos† en de boot werd flink overladen.† Aan de andere kant van de haven werden we bij de vertrekterminal van de boot naar Zanzibar afgezet. Op de veerboottickets stonden verkeerde namen, de verkeerde nationaliteit en de verkeerde vertrekdatum. Pas bij checkpoint 3 kwam men erachter en moesten we weer wachten op nieuwe tickets. De datum werd veranderd en we konden als Engelsen† mee met de boot. We vertrokken met regen en kwamen aan met regen. Alles bij elkaar hebben we van de 76 uur die we op Zanzibar zijn geweest zeker 60 uur regen gehad. Ook op Zanzibar is de regentijd dus begonnen. Enigste voordeel is dat je geen stof meer hoeft te happen!

Stone Town is aardig maar heb je in een halve dag wel gezien. De huizen zijn hier erg dicht op elkaar gebouwd om de zon te weren. Ons hotel stond in een van deze smalle straatjes en had de toepasselijke naam "Narrow Street Hotel". Veel huizen hebben prachtige houtsnijwerkdeuren wat typisch is voor Stone Town.† We hebben een dag een auto gehuurd om het eiland te verkennen. In het Jozani†† National Park een wandelsafari gemaakt door een stukje prachtig regenwoud. De bijna† uitgestorven Kirk's rode franje apen gezien en door een mangrovebos gewandeld. De rest van het eiland viel ons erg tegen. De mooie stranden die er paradijselijk uit moeten zien zijn allemaal in beslag genomen door grote resorts en daar kun† je dus niet op. Op een enkele plaats konden we nog wel op het strand komen waar de vissers hun vangst aan het verhandelen waren en waar de vrouwen met sleepnetten in de zee wandelden. Verder passeerden we veel arme dorpjes waar langs de weg af en toe kruidnagels lagen† te drogen.

Dat het eiland over het algemeen Islamitisch is merk je overal. Je hoort de roepende muezzin en ziet mannen zich naar de moskee haasten voor het gebed. Veel† vrouwen lopen hier gesluierd rond. Van de een zijn alleen de ogen zichtbaar en de ander draagt alleen een† hoofddoek met daaronder een hemdje met spaghettibandjes.† De dhows, de traditionele houten zeilboten zie je hier zeilen tussen de grote containerschepen en de veerboten door. Aan het zigzaggen van de veerboot kon je opmerken dat ze overal voorrang kregen.† Het is alsof de oudheid en de moderne tijd hier bij elkaar komen.†Toen†we in Stonetown op de veerboot zaten te wachten was de eerste passagier die de veerboot mocht verlaten helaas een overledene! Rouwenden stonden de overledene op te wachten en sloten zich aan bij de rouwstoet.†De terugreis met de veerboot was erg heftig. Door de erg hoge golven werd bijna iedereen zeeziek en zelfs de donkere passagiers werden wit rond de neus. Na 2 uur varen waren we blij dat we weer voet op vaste bodem konden zetten.† De taxi stond al op ons te wachten en deze keer was hij wakker! Middels een dollemansrit stonden we in een half uur weer op de camping. Daar maar een paar lekkere pizza's laten bezorgen en na een borreltje weer heerlijk in ons eigen bedje gekropen. Voorlopig zijn we uithuizig genoeg geweest en blijven we "thuis".

De dag erop weer op zoek gegaan naar een nieuwe reserveband. Deze is in de stad te koop maar waar? De veerboot kunnen we niet nemen omdat we met de achterkant aan de grond komen. Door het grote verschil in eb en vloed† moet je erg steil het oprijplateau op en af rijden en dat gaat niet. Nu moeten we een 80 km om rijden om in de stad te komen waar we eigenlijk 7 km vanaf zitten! Na van het kastje naar de muur te zijn gestuurd de manager van het resort maar ingeschakeld. Hij gaat maandag zijn best doen om een band te bemachtigen. Het weekend word dus nog een gedwongen strandvakantie.

Het weekend was het gelukkig prachtig weer en het was lekker druk en gezellig op het strand. Uit Malawi† kregen we een sms dat er geen diesel te krijgen was en dat voedingsmiddelen moeilijk aan te komen waren. Daarom maar besloten om alvast boodschappen te gaan doen. Met een tuktuk naar de Shoprite gereden en flink gehamsterd. Voorlopig hebben we geloven we voorraad tot eind maart! Ook nog geprobeerd om ergens de gastank te laten vullen maar daarmee gaat het hetzelfde als met de band. Ook hiermee word je van het kastje naar de muur gestuurd. Het is echt een initiatiefloos volkje! Maandag de auto nog eens grondig nagekeken en reisklaar gemaakt in afwachting op een nieuwe band. Om 14 uur werd ik gevraagd om bij de manager op kantoor te komen. Hij was vanaf 9 uur overal geweest maar had geen band kunnen vinden. Als laatste toen nog maar een garagebedrijf gebeld van een Duitse eigenaar.† Hij zou zijn bandenhandelaar bellen maar ook van hem niets meer vernomen.† Het vreemde is dat we de band in Arusha konden kopen, maar dat deze dan vanuit Dar naar Arusha moest komen wat 3 dagen wachten betekende. We konden hem daar zelfs al betalen en dan zelf de band† in Dar oppikken! Maar goed dat we dat niet gedaan heb!† Besloten om het risico maar aan te gaan om met een reservewiel verder te gaan. Misschien komen we er ergens anders nog wel eentje tegen!† Op het strand na een week pingelen een paar leuke pinguÔns gekocht vervaardigt van koeienhoorns.† Soms zit het tegen en soms zit het mee!

Via de Tanzam Highway in de richting van Malawi vertrokken. De Tanzam loopt van Dar es Salaam naar Lusaka in Zambia en is de doorvoerroute naar Zambia. Er werd dan ook als dollemannen gereden en we hebben veel verongelukte auto's busjes en trucks gezien. De highway loopt dwars door het Mikumi National Park. We zagen giraffen, buffels, zebra's, antilopen en apen langs de weg lopen. Wat ons opviel was dat toen we het National Park door waren er ook geen dier meer te zien was† ondanks dat het park niet was afgezet.† Onderweg hebben we op leuke campsite's gestaan.† De eerste was Crocodilecamp aan de Great Ruaha River, in de Baobabvallei. Hier stonden heel veel van die zeer vreemde baobabbomen. De tweede tussenstop was bij† de Old Farmhouse Campsite. Dit is een verbouwde "boerderij" met luxueuze† bungalows† en een campsite. Hier hebben we ontzettend lekker gegeten† in het restaurant wat gebouwd is in de sfeer van een Tanziaaans hut.† Er† was geen elektriciteit en alles was verlicht met olielampen en kaarsen. Hier hebben we ook lokaal verbouwde groente gekocht en heerlijke bief voor onderweg. De laatste overnachtingsplek was net voor de grens op Bongocamp. De campsite was een initiatief van Tanzanianen die met de winst een schooltje financieel ondersteunden.

Nadat we nog even getankt hadden op weg naar de grens. Vlak voor de grens begon de auto naar rechts te trekken gevolgd door een hard gesis. De rechter achterband liep in een paar seconden leeg en al slingerend kwamen we tot stilstand. Dat was even goed schrikken! Dat werd dus weer bandje verwisselen. Gelukkig† kregen we† hulp van 2 jonge mannen die tussen de bananenbomen uit kwamen en na 2 en een half uur hard werken hadden we de band verwisseld. Dit was niet zonder gevaar want er is niemand die anticipeert op de twee gevarendriehoeken die voor en achter de auto stonden. Al toeterend† en met een snelheid van rond de 100km proberen ze je de broek van de kont te rijden! Iedereen rijdt alsof de wereld morgen vergaat en dat men nog snel even† naar huis moet.

Zonder reserveband† zijn we richting grens gereden. Aan de grens een hele discussie gevoerd over de roadtax die we moesten betalen voor de periode dat we in Holland waren. Ton heeft uitgelegd dat de camper 6 maanden gestald heeft gestaan dus niet op weg was geweest. Dit aan de hand van de stempels in het paspoort ook aangetoond waarna er dus weer overlegt moest worden met de grote baas.† Op het carnet staat echter dat de camper op 28 februari 2011 Tanzania is binnen gekomen en dat we 1 maand roadtax hebben betaald. We moesten† dus nog voor† 7 maanden bijbetalen. Het werd een hele berekening per maand met iedere keer rente er bovenop! Het totale bedrag werd uiteindelijk† 151$ en werd afgerond naar 155$. Aangegeven dat we dat niet accepteerden en dat we gewoon 151$† betaalden. De staat accepteert echter geen 1$ biljetten en de wet zegt dat er alleen maar naar boven mag worden afgerond.† Uiteindelijk dus maar betaald en snel alle stempels in het carnet laten zetten. Gelukkig was het niet opgevallen dat het carnet inmiddels ook al verlopen was! Tot de laatste meters hebben we Tanzania† ervaren als een land waar alles om de dollar draait! Helaas komen deze niet terecht waar ze thuis horen maar blijven de dollars hangen bij de regering die alleen maar aan zelfverrijking doet. We waren klaar om naar Malawi te gaan.



.

  
Powered by CMSimple