Wie zijn wij > Reisverslagen > 2011 - 2012 > Namibie

Namibie

Via de transit road door het Chobe National Park naar de grens met NamibiŽ gereden. Onderweg ontzettend veel olifanten gezien. Ze stonden langs en op de weg en regelmatig stak er een kudde vlak voor ons over.
Voor we de grenspost op mochten rijden kregen we een veterinaire controle ( in NamibiŽ mag je geen rauw vlees mee nemen). We moesten uit de auto stappen en onze voeten vegen op een groezelige mat die doordrenkt was met ontsmettingsmiddel. Daarna werd natuurlijk de koelkast weer gecontroleerd. Gelukkig lag ons vlees weer veilig in de klerenkast. Door slechte ervaringen met het betalen van roadtax dachten we deze keer alles goed geregeld te hebben. We hadden in Kasane al† Namibische dollars gekocht. Nu moesten we de roadtax echter 70 kilometer verderop betalen in Katima Mulilo. Langs het roadtaxkantoor was een pinautomaat!† Al onze voorzorgsmaatregelen waren dus voor niets.

Voor we in Katima waren kregen we nog vier keer een veterinaire controle wat iedere keer in hield dat we allebei moesten uitstappen en onze voeten moesten vegen op een mat met ontsmettingsmiddelen. Dit doen ze om de verspreiding van mond en klauwzeer te voorkomen. Of het helpt daar hebben we onze twijfels over.

Toen we hadden geparkeerd om boodschappen te doen en uit wilden stappen, klapte de linker achterband. Wij en iedereen op het parkeerterrein schrokken ontzettend. Zo ook de security die direct met drie man aanwezig was. Ze dachten waarschijnlijk aan een aanslag! Dus weer† even een "bandje" wisselen;† nummer 6! Gelukkig kregen we hulp van 4 jongens en ondanks† een flinke onweersbui† was de band in een goede 3 kwartier verwisseld. Na het† boodschappen doen naar de camping† gereden. Een mooie camping aan de oever van de Zambezi rivier. Hier een flesje Old brown sherry open getrokken om de tegenslagen van de laatste dagen te verwerken. De emotionele barometer bij Chantel stond er niet goed bij. Ton kon alles nog wel relativeren. Een lekke band meer† of minder is niet erg, maar wat is de oorzaak? Dat houd je de gehele dag bezig. De dag erop de kapotte band gedemonteerd en toen werd duidelijk dat de fout bij TrenTyre gemaakt was. Dat is een bandenservicebedrijf wat in heel midden en zuid Afrika vestigingen heeft. Duidelijk is dat je die ook niets kunt toevertrouwen. Vanaf nu repareren we de banden maar zelf. De stemming werd er in ieder geval wel weer beter van!

Via een andere campinggast het adres gekregen van een goede garage in Katima Mulilo. Hier maandagmorgen naar toe gegaan. Deze man kon ons wel† helpen maar gaf ons het advies om naar Windhoek te gaan naar M.Z. garage. Als hij het zou repareren hadden we de kans dat we 3 weken moesten wachten op onderdelen en datzelfde risico liepen we in Maun. De M.Z. garage is een grote Mercedes garage en deze zouden in staat zijn om ons probleem, waarschijnlijk een lekke koppakking of een haarscheurtje in de kop te repareren. We konden zonder problemen de 1200 kilometer naar Windhoek rijden als we het rustig aan deden en de temperatuur goed in de gaten hielden.† De plannen werden dus weer† aangepast;† niet terug naar Botswana† maar vanuit de Popa Falls naar Windhoek.

De eerst etappe was naar Kongola† waar het bezoeken van een traditioneel dorp op het programma stond. Helaas geen mens te vinden in het dorp en het leek erop dat er al enige tijd geen mensen meer woonden. Op een Bushcamping aan de Kwando rivier overnacht. De volgende dag naar Popa Falls gereden.† Toen we vertrokken kregen we al snel weer een veterinaire controle. Weer de voeten vegen en nu werden de banden van de camper ook gedesinfecteerd. De Popa falls waren weer zo'n voorbeeld van overdreven beschrijvingen in een reisgids. Het was werkelijk niets dan een kleine stroomversnelling in een brede Okavanga rivier. Veel regen hier waardoor de luchtvochtigheid met momenten opliep tot 97%. Dit hield in dat een wandeling naar de "watervallen" erg vermoeiend was en dat we toch nog drijfnat terug kwamen, maar nu van het zweet!

Later op de dag kwamen Jupp en Doro met hun vrienden op de camping aan. Het was zoals gewoonlijk weer een leuk weerzien. 's Avonds met zijn allen gaan eten in het eerste klas restaurant van de camping. De heren hebben zich tegoed gedaan aan een Kudusteak waar ze erg over te spreken waren. Ton en Jupp hebben nog even het waterverlies gecontroleerd. Een overloopslangetje† bij het reservoir was al langer afgebroken en we dachten dat dit niet erg was. Of het nu via de slang naar buiten loopt of rechtstreeks! Het slangetje liep echter niet naar onder maar was verbonden met de radiateur!† Het koperen gedeelte waar het slangetje aan vast zat weer vast gesoldeerd en nu maar hopen dat het water op pijl blijft als het terug loopt in de radiateur. Na 2 dagen van bijpraten, eten en drinken is ieder weer zijn weg gegaan.

Wij zijn naar Rundu gereden waar we aan de oever van de Okavanga river hebben overnacht. Aan de overkant lag Angola. We konden de mensen zien en horen praten. Hier verlieten we de† Caprivistrook. Men schrijft erover als iets heel speciaals. Wij vonden het erg† tegen vallen. Op de camping het waterniveau in het reservoir gecontroleerd. Deze keer maar een litertje hoeven bijvullen. Het gesoldeerde pijpje was echter weer afgebroken. Deze keer het† pijpje maar eens goed vast gekit. Dan is er wat flexibiliteit en breekt het misschien niet meer af.
Onderweg naar het zuiden was er ineens een groot† veehek. Het vee uit het noorden mag hier niet doorheen om mond en klauwzeer en de runderpest uit het zuiden te houden. Het hield ook in dat je geen rauw vlees, groenten of fruit mee mocht nemen naar de andere kant. Dus weer een grote en grondige controle. Omdat we het al verwacht hadden was alles weer veilig weggestopt in de kasten.

We werden nu ook ten volle geconfronteerd met het regenseizoen. Bijna elke dag regen en dat niet voor enkele uren. Onze volgende overnachting was bij Roy's camp. Hier viel zoveel regen dat we er zonder 4x4 voorlopig niet meer waren weggekomen. Na een half uurtje slibberen waren we weer op de hoofdweg. Op de camping het pijpje weer gecontroleerd en het zat nog vast en we verliezen geen water meer. In het reservoir komen echter nog steeds luchtbellen dus we tuffen maar verder richting Windhoek.

Vanuit Roy's camp naar het Waterberg N.P. gereden. Dit is een grote Tafelberg waarop veel wild leeft. We hebben er echter zo veel regen gehad dat we dan ook werkelijk (op een Kudu en wat vogels na) geen dier gezien hebben!† De campsite was veranderd in enkele grote stromen met diepe sleuven.Toen het† 's morgens droog was en we enkele uren waren wezen wandelen kwamen we bij de camper terug en tot onze verbazing lag er een grote boom vlak voor de camper. De vochtige grond had hem niet kunnen houden en hij was dus gedeeltelijk afgebroken en omgevallen. Daar hadden we dus geluk gehad. Op onze laatste etappe richting Windhoek† kregen we een grote steen tegen onze voorruit. Gevolg: twee grote putten in de voorruit. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Onderweg nog enkele slangen gezien. Om zich tegen aanstormend verkeer te beschermen springen deze wel een meter hoog om zo snel mogelijk weer van de straat af te zijn. Verder liepen er veel jakhalzen en warthogs op en langs de weg.

In Windhoek aangekomen naar de camping gereden welke we gevonden hadden via een flyer verkregen op een camping in Zambia. De camping was echter in aanbouw en nog gesloten. Van een zeer vriendelijke eigenaar mochten we er echter gewoon op en van alle diensten gratis gebruik maken. Zo stonden we toch gewoon midden in het centrum van Windhoek. (www.urbancamp.net) Van daaruit de M.Z. garage bezocht alwaar men "de King "weer gerepareerd heeft voor de volgende 30 duizend kilometers. Na nog een bezoekje aan onze stallingsplaats voor komende zomer zijn we richting kust gereden.

De natuur veranderde langzaam van weelderig groen naar droge woestijn. In Swakopmund† voor de eerste keer aan de westkust beland. Swakopmund is een kuststad† waar evenals in Windhoek op alle gebieden de Duitse invloed en cultuur merkbaar en voelbaar is! Is het niet dat we zelf momenteel in Duitsland wonen dan hadden we er de nodige opmerkingen over gehad!

De volgende bestemming was het Namib Naukluft Park, een woestijngebied dat bekend staat om zijn prachtige kleuren en mooie zonsop-† en ondergangen. Een kilometer of 30 buiten Walvisbay hield de verharde weg op. Vanaf dat moment hebben we in 4 dagen 850 km op gravel wegen gereden. De kleurenpracht was inderdaad soms adembenemend. We hebben onderweg op prachtige campsites overnacht. In Solitair† leek het of we terug gingen in de jaren 50. Het was een dorp met 6 barakken, een garage, tankstation,† winkel, lodge, campsite en niet te vergeten een bakkerij. De bevolking van het dorp ( een 30 tal ) runt het dorp. Solitair is wereldberoemd vanwege de bakker die heerlijke appeltaart maakt en op goede dagen tussen de 150 en 200 kilo ervan verkoopt. Op een andere camping hadden ze diverse "katten" die door farmers daar gebracht werden omdat ze of in vallen waren gelopen of hun vee hadden gedood. Enkele caracals en cheeta's waren inmiddels mensvriendelijk en zo mochten we bij ze komen en ook aanraken.† De laatste dag hebben we een hele mooie route gereden door het† Ais-Ais Richterveld Transfrontier Nationaal Park. Tussen hoge rivierkloven van de oranjerivier en hoge bergen ging het weer richting Zuid Afrika. Onderweg veel struisvogels en springbokken gezien. De laatste camping was in Noordoewer net voor de grens met Zuid Afrika aan de Oranjerivier. Over een aantal weken komen we weer terug in dit hele mooie land!

Deel 2

Na 5 weken Zuid Afrika dus weer terug in NamibiŽ. In Ai-Ais zijn we naar de warm water bronnen geweest aan de Fishriver. Het water uit de bronnen is 65 graden. Er was een prachtig zwembad met lekker† warm water waar we 's avonds onder een prachtige sterren hemel hebben gezwommen. Ai-Ais† ligt onder in de canyon tussen hoge bergen opgesloten. De middagtemperatuur was er maar liefst 47 graden. Afkoelen in het zwembad was er gezien de hoge watertemperatuur ook niet bij! De volgende stop was Fishrivercanyon. Hier meandert de Fishriver door een kloof van 500 meter diep en 160 kilometer lang. Het is op de Grand Canyon na de grootste rivierkloof ter wereld.

In Keetmanshoop troffen we Marco en Yvonne weer. Deze hadden we ook al in Mozambique gezien. Toen troffen we ze bij de baobabboom, nu bij de kokerboom. We kunnen dus een boek gaan schrijven met als titel: Van baobab naar kokerboom!† We hebben een weekje samen gereisd en dit was erg gezellig. In Keetmanshoop het kokerbomenbos bezocht. Dit zijn bomen die op rotsige bodem groeien en water in de stam en takken vast houden om te overleven. De Bosjesmannen maakten hier hun pijlkokers van. Vandaar de naam "Kokerboom". Tussen de bomen door liepen klipdassen met hun jongen. Op de camping waar we stonden liepen weer enkele tamme cheeta's rond. Deze zijn we weer even gaan voeren wat erg leuk was.

Vanuit Keetmanshoop konden we het niet laten toch nog even een groot wild park te gaan bezoeken. We hebben een uitstapje gemaakt naar het Kgalagadi N.P. in Zuid Afrika. Dit Park ligt in een driehoek opgesloten tussen NamibiŽ, Botswana en Zuid Afrika. Dat was weer vroeg opstaan voor de game-drives (half 6). Het was weer ontzettend leuk. Weer veel wild† gezien en deze keer ook soorten die we nog niet hadden gezien zoals de dwergmangoesten, grootoorvossen, springhazen en een stekelvarken. Na 2 dagen rondrijden ook enkele leeuwen gezien. De laatste avond in het park een cheetah met 3 bijna volwassen jongen gezien en ook nog eens 3 leeuwen. Op de campplaatsen liepen jakhalzen rond en dus moesten we zorgen dat we onze schoenen en andere lederwaren binnen† in de camper hadden staan, want anders zijn ze 's morgens weg. Voor de jakhals en de hyena is het namelijk een lekker hapje! Velen zijn zo al hun schoenen kwijtgeraakt. In het park werd zelfs verteld dat iemand die over een kadaver gereden was 's morgens zijn banden kwijt was. Opgegeten door hyena's. Dit zijn echte alleseters!

De laatste dag op weg naar de uitgang van het park wederom 4 cheeta's gezien welke aan het jagen waren op een gemsbok. We hebben afscheid genomen van Marco en Yvonne, die doorreden naar Zuid Afrika en wij zijn weer terug gegaan naar NamibiŽ. Helaas moesten we opnieuw roadtax betalen omdat we het land 4 dagen hadden verlaten. Wederom was de vriendelijke dame niet op andere gedachten te brengen! Na 1400 km off-road waren we blij weer op het zwarte teer te komen en de stof achter ons te laten. Het word nu een weekje poetsen en sleutelen in Windhoek voordat we naar huis vliegen. De "King" gaat op stal tot september en hopelijk kunnen we dan omhoog via de westkust! We hebben in ieder geval een half jaar de tijd om te proberen het visum voor Angola en Congo te krijgen! Dit blijkt de laatste tijd nogal een groot probleem te zijn.

In Windhoek bij Auto Zone olie gaan kopen om nog even olie te verversen. Chantel bleef in de auto wachten, maar liep heel even naar buiten om wat te vragen. In die tijd werd snel onze fotocamera uit de cabine gestolen terwijl Chantel op twee meter afstand stond! Na wat vloeken heeft de eigenaar van de autoshop de politie voor ons gebeld om aangifte te doen. Een politieauto kwam, maar aangifte kon alleen op het bureau, dus moesten we met hem mee. Op het bureau aangekomen kregen enkele jongens flinke klappen van de politie; zo erg zelfs dat Chantel weer naar buiten wilde. Ze moest echter blijven en toen werd al snel duidelijk dat het de jongens waren die†de fotocamera gestolen hadden. Ze kregen nog enkele rake klappen waarna wij onze fotocamera weer terug kregen. Later moest de dief ons het nog persoonlijk overhandigen en moesten er nog de nodige paperassen ingevuld worden. Na een uurtje konden we weer verder; met fotocamera!

  
Powered by CMSimple