Wie zijn wij > Reisverslagen > 2011 - 2012 > Mozambique

Mozambique

Tijden veranderen!

3 dagen geleden 57 jaar geworden en helaas met een Malaria te bed. Anderen liggen te hallucineren, maar daar heb ik gelukkig geen last van gehad, waarschijnlijk heeft mijn profylaxe van geregeld een goede borrel zijn vruchten afgeworpen. Als je dan toch niet je bed uit kunt ga je na liggen denken over van alles en nog wat. 57 Jaar was voor mij altijd de FUT leeftijd en daar hadden we dan ook de laatste 15 jaar ons leven op ingericht! Helaas bestaat deze niet meer en mogen we verder tot de 67. Financieel zou alles ook tot de 65 jaar gewaarborgd zijn, maar de bankencrisis gooide roet in het eten en weg waren onze spaarcentjes. Na al deze tegenvallers konden we gelukkig gebruik maken van de JUS regeling, die met de nodige strubbelingen gerealiseerd is. Momenteel  zijn we met ontzettend veel plezier onderweg en hebben inmiddels Tanzania, Malawi, Zambia en Zimbabwe bereist. We hebben heel veel mensen gezien en heel veel mensen gesproken. Onvoorstelbaar is de levensvreugde onder de mensen ondanks hun schamele bestaan en lage levensverwachtingen.De altijd lachende en behulpzame mensen hebben veel indruk op me gemaakt, wetende dat velen van hen bezig zijn om iedere dag te overleven. De positieve uitstraling van deze mensen maken maar weer eens duidelijk dat wij ons zorgen maken om NIETS!

Als je dan toch in bed moet blijven ga je een boekje liggen lezen en dan kom je tot de conclusie dat er ook nog voordelen zitten aan doorwerken tot de 67. Je bent niet zo snel BEJAARD! Volgens Pauw, schrijfster van het boekje, is er geen woord dat met 'be-' begint wat niet op iets gruwelijks duidt. Be-hoeftig, Be-legen, Be-drogen, Be-lachelijk. Het zijn maar woordspelingen maar in bed heb ik er toch een paar gevonden die niet zo gruwelijk zijn.  Als voorbeeld bijvoorbeeld Be-vredigd!

Een mooi moment om over te gaan tot de orde van de dag. Inmiddels zijn we in Mozambique gearriveerd na een grensprocedure waar we bij het schrijven nog boos van worden. We hebben nog nooit zo een autoritaire onverschillige ondankbare grensmedewerkers meegemaakt als hier in Mozambique. Waarschijnlijk heeft het  te maken met het Marxistische verleden. Verders kosten de visums maar liefst $ 164 en moesten we $ 125 roadtax betalen; $ 15 administratiekosten voor de customs en $ 30 voor de verzekering. Gigantische bedragen voor een land als Mozambique. Het kan te maken hebben met de geavanceerde apparatuur waarin geïnvesteerd is en die door de toeristen moet worden terugbetaald. Er werden namelijk foto's en vingerafdrukken gemaakt welke netjes in het visum verwerkt zijn.

Na de grensovergang werd al snel duidelijk dat de armoede hier veel groter is dan in Zimbabwe en Zambia. In de eerste stad aangekomen zag je ook heel duidelijk hoe arm en rijk naast elkaar leven. In Chimoio moesten we eerst pinnen, tanken en inkopen doen. Bij de eerste pinautomaten stonden rijen van wel 100 mensen te wachten; dus bij navragen toch maar weer verder. Bij een volgende automaat ook weer een heel lange rij. Uiteindelijk alleen maar brood gekocht en bij het pompstation gaan informeren of het ook mogelijk was om met de creditcard te betalen. Helaas ging dat niet en omdat we onze dollars willen bewaren voor andere zaken uiteindelijk toch maar in de rij voor de pinautomaat. Deze keer een rij van maar 33 frisse ui/knoflook zwetende negers! Na precies 1 uur en 20 minuten was ik eindelijk aan de beurt. Toen bleek dat je maximaal maar 3000 Meticais kon pinnen en ik had er al 12.000 nodig om te tanken. Ik heb dus maar 5 x achter elkaar gepind wat de altijd aanwezige security  zelfs de aandacht deed trekken. Toen ik tijdens het telkens weer even wachten rond keek in het hok zag ik een Defibrillator aan de muur hangen die ik deze dag al bijna twee keer nodig had! Onvoorstelbaar dat een land in deze dingen investeert en niet in datgene wat 99% van de bevolking nodig heeft; een goed waternet. Onderweg zie je duizenden lui sleuven graven waarin  een  dikke glasvezelkabel word gelegd voor snel internet. En dat in een land waarin de meeste mensen helemaal geen elektra hebben en dat de eerste 50 jaar ook niet zullen krijgen of kunnen betalen. Bij alle investeerders gaat het om eigen belangen en niet om datgene wat daadwerkelijk nodig is!

Op de camping aangekomen eerst maar eens een goede borrel ingeschonken om alle stress van de dag te vergeten. Al snel moesten we weer in de camper gaan zitten vanwege kou en regen. Daar hebben we inmiddels al weer 4 dagen mee te maken. Overdag ongeveer 22 graden en 's nachts 15. We hebben het dekbed dan ook weer tevoorschijn moeten halen. Chantel gaf aan vroeger geleerd te hebben dat de winterkleren niet in de zak mochten voor Afrika want daar was het altijd warm. Nou, mooi niet is onze ervaring inmiddels!
 
Wat we verder ervaren is dat we nu gewoon voorbij rijden of lopen aan dingen of mensen waar we een jaar geleden voor stopten om een foto te maken.  Het begon toen met mensen die alles op hun hoofd droegen. Dat doen ze overigens nog steeds alleen is het voor ons heel gewoon geworden net zoals voor de mensen hier! De moderne koffer met wieltjes heeft hier natuurlijk ook zijn intrede gedaan, maar hoe word deze vervoerd: natuurlijk gewoon op het hoofd!
 
Onderweg naar de kust zagen we weer veel stukken bos die afgebrand waren ten kostte van het maken van houtskool. Houtskool  wordt hier veel verkocht langs de weg. Ook worden er geiten. kalkoenen en kippen aangeboden voor de verkoop. Iedereen is hier al bezig met voorbereidingen voor de Kerstdagen welke hier erg belangrijk zijn. Veel vrachtwagenchauffeurs kopen de beesten en binden deze boven op hun lading en rijden dan weer verder om ze in de stad te verkopen of om er gewoon een voor zijn eigen familie mee te nemen. Langs de weg richting kust was het een en al armoede. Daar waar de eerste bereikbare stranden in zicht kwamen ging het de mensen beter af.

Inhassoro was de eerste kustplaats en hier was het lekker warm, zelfs heet na al die dagen met regen. De camping was groot en helemaal leeg. We merken hier duidelijk de Zuid Afrikaanse invloeden en alles is hier ingesteld op de Zuid Afrikaanse schoolvakanties. Dan worden de campingprijzen ineens 50 tot 100% duurder. Ook denkt iedereen hier dat wij Zuid Afrikanen zijn wat we direct  even rechtzetten omdat niet iedereen een positief beeld heeft van de blanke Zuid Afrikanen. In het restaurant met uitzicht op zee hebben we heerlijke king prawns gegeten.

De volgende stop was Villanculo een wat groter vissersdorp met meer toeristen. Op de camping stond een Nederlands echtpaar, Marco en Yvonne. Zij zijn ook een half jaar aan het reizen door Afrika. Veel informatie uitgewisseld en weer even lekker een paar daagjes Nederlands kunnen praten.  Op het strand was het elke avond een drukte van belang als de vissersboten terug kwamen van zee. De marktvrouwen renden de boten  tegemoet om te kijken wat de vangst was om daar dan iets van te kopen om deze weer op straat of de markt te verkopen. Als de vis aan wal was  werd deze op het strand verder verhandeld. Dit ging vaak met veel schelden en zelfs slaan en schoppen gepaard. Dit geeft maar weer eens aan hoe hard het leven hier is.
 
Samen met Marco  wilden we Tiger Prawns kopen, maar deze waren op het strand niet te koop. Een visser bood zijn diensten aan en zou ons 4 kilo bezorgen. Natuurlijk moest er eerst  betaald worden en dan zou de visser ons even later de Tiger Prawns bezorgen. Toen de visser terug kwam met de Tiger Prawns hadden we beiden niet de indruk dat het 4 kilo was. Volgens de visser waren ze duurder geworden en was het maar 3 kilo. Bij nawegen bleek het maar 1.5 kg te zijn! De visser wist van niets en gaf aan dat de weegschaal van de verkopers dan niet goed was. We moesten  mee naar de plek waar ze verhandeld werden helemaal aan het ander eind van het dorp;  zo'n 5 kilometer verder. Daar ons beklach gedaan, maar we werden hard uitgelachen. De jongens pakten hun weegschaal en deze gaf 3 kilo aan. Na aangegeven te hebben dat die dan kapot was kwamen er nog drie weegschalen te voorschijn en allemaal gaven ze 3 kilo aan. Een zak met 10 kilo vis gaf bij Marco 5 kilo aan en het Chinese weegschaaltje van Marco zou volgens hen kapot zijn! Ons bleef weinig anders over dan onze excuses aan te bieden maar we hadden nog steeds het gevoel dat er iets niet klopte. Iedereen die wel eens een pak suiker in de hand heeft gehad  weet wat een kilo is en wat meerdere kilo's zijn. Op de camping aangekomen de weegschaal uitgeprobeerd met  3 liter water en deze gaf precies 3 kilo aan. Ook de 5 liters fles woog precies 5 kilo. We waren dus alsnog  opgelicht!!  Het ergste is dat ze zelfs hun eigen bevolking tekort doen. De Tiger Prawns smaakten heerlijk ondanks het toch wel bittere bijsmaakje!

De laatste dag in Villankulo zijn we gaan snorkelen. Chantel heeft er natuurlijk weer ontzettend  van genoten terwijl Ton het een ontzettend  overpriced kinderuitje vond. De bootreis naar het eiland Bazarute duurde maar liefst 3 uur. Daar mochten we even naar een duin kijken en werd de kok aan wal gezet om voor ons het eten te gaan voorbereiden. Wij zijn verder gevaren naar een rif om te gaan snorkelen. Het rif was niet mooi. Wel zwommen er veel mooie grote vissen.  We hebben 15 minuten gesnorkeld om daarna weer een uur terug te varen naar het eiland. Op het eiland gegeten; krab met rijst, salade en fruit. Het eten wat over was werd aan de kinderen en mensen gegeven die op het eiland in erbarmelijke omstandigheden de dag door brachten. Vervolgens gingen we zeilend terug en na 4 uur konden we eindelijk weer aan land. De volgende ochtend na wat inkopen vertrokken richting Tofo.

De route naar Tofo Beach werd steeds mooier en overal  kon je zien dat velen hier een graantje mee plukken van het toerisme. Langs de weg was weer van alles te koop: baobabvruchten, mango's, kippen, kalkoenen, geiten, houtskool, hout, rieten meubels potten en nog veel meer. De laatste honderd  kilometers reden we door een palmbomenbos. Hadden we ons van Tofo veel voorgesteld; het was een grote zandbak met veel privé huizen,  lodges en hotels. Verders allerlei ontzettend dure ontspanningsmogelijkheden welke niet onder doen voor de Franse kust maar welke hier prijstechnisch veel duurder zijn. In Mozambique is alles overigens ontzettend duur en de prijzen staan niet in verhouding tot de verdiensten van de plaatselijke bevolking. Enkele voorbeelden van supermarktprijzen:  5 liter water  € 3,-. 4 broodjes € 2,-. Potje jam: €3,50. 1 pond kaas: €8,75. Potje pindakaas: €3,25. 4 Tomaten: €0,90. 1 Kleine komkommer: € 2,25. 1 kilo aardappelen; €3,75.
De campings kosten gemiddeld € 12,- per persoon en voor elektra wil men € 4,- hebben. Een hoofdgerecht in een gewoon eethuisje kost rond de € 20,- en een pintje € 3,-. De brandstof kost ook nog eens € 1,15 per liter en als we dan( inclusief grenskosten)  alles optellen komen we hier aangaande onze uitgaven aan een daggemiddelde van meer dan € 125,-. En dat in een land waar de meeste mensen niet meer hebben dan een oude spijkerbroek en een gescheurd T-shirt!

In Tofo Beach bij een rondborstig vrouwtje het onderhandelingsspel maar  weer eens aangegaan voor een kilo Tiger Prawns. Het eerste spel is om natuurlijk een goede prijs af te dingen; het tweede spel is om een echte kilo te krijgen en daarna begint het hele gebeuren omtrent wisselgeld dat nooit voorhanden is. Uiteindelijk proberen ze je af te schepen met een kleine garnaal als extraatje maar daar trappen we niet meer in. Het word ondertussen een keihard spel wat niet leuk meer is. Na veel heen en weer gedoe met de tas Tiger Prawns uiteindelijk richting camping met twee extra  Tiger Prawns als wisselgeld. Onderhandelen was altijd leuk, maar hier niet meer. Telkens blijft er een boze of teleurgestelde partij achter!

We hadden voor de zondag een leuk boottripje georganiseerd; snorkelen met walvishaaien, manta rays (roggen), schildpadden en dolfijnen. Helaas kon het niet doorgaan  i.v.m. het slechte weer. De ochtend erop weinig verandering dus zijn we maar verder gereden richting Xai Xai. Onderweg kwamen we een bakkerscoöperatie tegen en daar heerlijk brood gekocht voor bijna niets. Deze keer maar liefst 20 broodjes voor een Euro. Een eind verder langs de weg een emmer mango's gekocht voor  anderhalve Euro en even later 30 bananen voor een Euro. Je word in dit land dus echt met twee uitersten geconfronteerd. 

In Xai Xai werden we richting camping verschillende keren aangehouden door jongemannen die allerlei diensten aanboden welke voor ons in eerste instantie niet duidelijk waren. Alles dus maar afgewimpeld wat nog niet zo gemakkelijk ging. Op de camping aangekomen waren ze er weer allemaal en ze kregen zelfs onderling ruzie. Toen duidelijk werd dat wij geen Zuid Afrikanen waren werd het wat rustiger en probeerden ze afspraken te maken om  met souvenirs langs te komen. Later op de camping bleek dat bijna alle Zuid Afrikanen een jongen of meisje inhuren om voor hen op de camping  de huishouding te doen! Apartheid is er dus nog steeds.
 
Op de camping kwam iedereen weer langs met zijn koopwaar, maar we waren aangaande etenswaren ondertussen ruim voorzien. De uitdaging van een kilootje garnalen echter niet kunnen weerstaan, dus deze keer een lekker voorgerecht bij het eten. Verders complete uitstallingen voor de camper van souvenirs en alles tegen bananenprijzen zoals de verkopers het noemen. Ze vragen echter voor een batikkleedje zo maar $ 100,-, wat inhoud dat je het kunt kopen voor 2250 bananen of meer dan 3000 mango's! Mag het een banaantje of mangootje meer zijn? Men weet hier niet waar men mee bezig is. Blijkbaar komt er toch af en toe een gekke toerist die het er zo maar voor betaald.

De camping en overigens het hele dorp is in een vervallen staat. Vanaf de onafhankelijkheid in 1975, gevolgd door de burgeroorlog is hier niets meer hersteld. Je kunt duidelijk zien dat het voor de onafhankelijkheid een welvarende streek/land is geweest. Momenteel is 60% van de bevolking werkloos en verdiend 90% minder dan een Euro per dag! Onvoorstelbaar dat je dan op veel plaatsen met die hoge woekerprijzen geconfronteerd word, waar je helaas niet altijd onderuit komt.
 
Vanuit Xai Xai richting Maputo en vlak voor de stad nog overnacht bij Casa Lisa; een landelijk gelegen camping. Daar in het restaurant ons als afscheid van Mozambique nog even lekker laten verwennen. Na een sightseeing door Maputo richting grens. Nog even een groot meningsverschil gehad over het wel of niet betalen van de tol na alle roadtax die we al betaald hadden. Alle sirenes gingen loeien toen ik niet achteruit maar vooruit reed om te parkeren. Ook nu trokken we weer aan het kortste eind en moest er weer betaald worden. Vlak voor de grens nog een controle of we wel alles betaald hadden en toen richting grens. Tegen alle verwachtingen in werd het de snelste en gemakkelijkste grenspassage. Mozambique hebben we op momenten ervaren als heel leuk, mooi en gastvrij , maar ook als onvriendelijk en niet gastvrij. Dat laatste was meer in de toeristenplaatsen waar je helaas ook af en toe terecht komt. Het bod dat we overigens hebben uitgebracht op het "vakantiehuisje" van Alex en Maxima is niet geaccepteerd. Lag in de buurt van een toeristenoord dus zal men wel de hoofdprijs willen hebben; 3 biljoen bananen!

 

  
Powered by CMSimple