Wie zijn wij > Reisverslagen > 2010 - 2011 > Soudan

Soudan

Daar waren we dan in Soedan! Als we al gedacht hadden dat we hier niet meer hoefden te wachten en er minder bureaucratie was kwamen we van een koude kermis thuis. Het begon al op de boot, hier werden de paspoortformaliteiten afgewerkt. We moesten diverse formulieren invullen soms zelfs in 2-voud. Vanaf de boot moesten we een kilometertje lopen met alle bagage in de hete zon naar de pontons. Daar moesten we wachten tot alle overlanders die voor ons op het ponton stonden klaar waren met de paspoorten.  Na een uurtje of zo konden we dan eindelijk ďDancing King ďop Soedanese grond zetten. Bij de douane moesten we weer wachten; op het carnet en de bagagecontrole. Een douanebeambte met het figuur van Billy Turf zwoegde zich van auto naar auto. Af en toe klopte hij op zijn borstzakje, maar dit zagen we niet. Hij nam niet de moeite om bij ons in de camper te kijken. We geloofden ook niet dat hij door de deuropening kon. Dus onze gesmokkelden alcoholische lekkernijen liepen geen gevaar om te worden ontdekt. Tot 16.00 uur hebben we weer onze tijd wachtend en hangend door gebracht voordat alles in orde was. We konden gaan dachten we. Na nog een aantal paspoortcontroles richting de uitgang waren we dan eindelijk in Soedan. In konvooi naar Wadi Halfa gereden waar we nog naar een kantoortje moesten alwaar we moesten betalen voor het invoeren van de auto en de motor. De woestijn ingereden net buiten Wadi Halfa en na nog geen 10 minuten kwamen er wat andere overlanders aan die het zelfde idee hadden. Uiteindelijk stonden we met 4 jeeps, 3 quads en een busje bij elkaar. Sí morgens iedereen op tijd weg naar het politiebureau voor de verplichte registratie. Iedereen nam netjes zijn vuilnis mee naar het dorp om het daar in een vuilnisbak te gooien. Omdat we buitenlanders zijn moeten we ons binnen 3 dagen laten registreren bij de politie. Dit hebben we dus gedaan in Wadi Halfa. Dit was weer een papieren rompslomp en zoektocht van kantoortje naar kantoortje. Ook koste het weer de nodige Soedanese ponden. Omdat het zo ontzettend veel tijd in beslag nam besloten we om nog een nacht in Wadi Halfa in de woestijn te overnachten. Helaas werden we deze keer van onze rust ontnomen door een vuilniswagen die de door ons naar de stad gebrachte vuilnis weer terug bracht.

De wegen zijn hier nieuw en in redelijke staat. Wij hadden gedacht dat we hier onverhard zouden moeten rijden, maar de chinezen hebben hier in het hele land voor het nodige asfalt gezorgd. Je komt ook overal de nodige Chinezen tegen en alles wat je kunt kopen komt dan ook uit China. Voor wat hoort wat! Het landschap is af en toe mooi maar ontzettend droog, stoffig en dor. De dorpjes zien er netjes en verzorgd uit in vergelijking met Egypte. Maar waar de mensen hiervan leven, als ze niet langs de Nijl wonen, is ons  niet helemaal duidelijk. We hebben diverse nachten in de woestijn door gebracht. Toeristisch interessante zaken hebben ze niet veel hier in Soedan. We hebben diverse piramides bekeken en vaak was de weg er naar toe spectaculairder dan wat we wilden gaan bekijken. De mensen zijn erg vriendelijk; ze zwaaien, schreeuwen en heten ons welkom in Soedan. Iedereen probeert een praatje met ons aan te gaan. Maar helaas is de kennis van de Engelse taal beperkt.

 

Naar mate dat we verder naar het zuiden reden merkten we ook dat het warmer werd. We reden steeds verder van de Nijl af en het werd ook droger. Langs de weg lagen erg veel kadavers van kamelen, ezels en geiten. Deze laten ze hier liggen tot het niets meer is als een hoop botten. De laatste 300 kilometer naar Karthoum hebben we een tolweg gehad; hier zat erg veel vrachtverkeer op. De vrachtwagens zijn hier erg lang en lijken op de Road-trains uit AustraliŽ. Ze zijn echter in een zeer slechte staat en zwaar overladen waardoor de banden het snel begeven bij die hoge temperaturen. Langs de weg lag het vol met kapot gereden autobanden. We hebben ze geteld en kwamen op een gemiddelde van 48 stuks per kilometer. Door de overladen trucks van soms meer dan 60 ton was de weg was hier ook beduidend slechter. Er lagen erg veel dode dieren langs de weg, allemaal aangereden door de roekeloze chauffeurs.

 

In Karthoum  kwamen we in de gebruikelijke verkeerschaos. Iedereen en alles reed door elkaar. We werden op een hele drukke ( eigenlijke 4-baans weg) aangehouden. We moesten de auto op de middenberm stil zetten en Ton moest mee naar de politieauto, laverend tussen de voorbij rijdende autoís. We kregen een bekeuring omdat we de gordels niet om hadden. Na een discussie dat hier niemand gordels draagt konden we vertrekken zonder te betalen. In de enigste Shopping Mall van Karthoum gewinkeld. Je geloofd je ogen niet, het is een moderne van de Carrefour afgeleide winkelketen. Er zijn alleen westers georiŽnteerde winkels. In de goed gesorteerde supermarkt waar bijna alles te koop was hebben we onze voorraad weer aangevuld. In Karthoum was het warm, heel warm. Overdag rond de 45 graden en ook sí nachts koelde het niet echt af . We waren blij met onze airco die overuren heeft gemaakt.

 

Elke vrijdag dansen de Derwisjen bij de Hamed al Nil Tomb.  Ze beginnen om ongeveer 16.00 uur met een tocht over het kerkhof naar de tombe. Daarna gaan ze op muziek van trommels dansen. De Derwisjen zijn Sufi. Dit is een stroming in de islam. Het dansen is een mannen aangelegenheid. In een grote kring staan allemaal dansende mannen. In deze kring dansen de Derwisjmannen. De vrouwen staan er achter en dansen en zingen ook mee. Iedereen  klapt en zingt de woorden; La Illaha Illallah wat betekend: er is geen god behalve Allah. Door dit  ritueel kunnen ze beter communiceren met Allah. Sommige raken er van in trance en gaan ronddraaien op een been. Het mag niet maar door de vele mensen konden we ook wat mooie opnames maken van de vrouwen hier in Soedan. Het dansen duurde tot zonsondergang en eindigde met het gebed. Dit werd overal op de begraafplaats waar plek was in grote groepen gedaan. De mannen vooraan, de vrouwen  er achter.

 

We hebben nog een aantal warme dagen doorgebracht in Karthoum alvorens we de reis weer hebben vervolgd. We hebben de laatste inkopen gedaan, want je weet maar nooit wat er in het volgende land wel of niet te koop is. Ook hebben we deze dagen gebruikt om de nodige documenten die we nodig hebben om EthiopiŽ in te reizen aangepast (vervalst). Op de garantiebrief van de ambassade moest een datum staan die niet ouder mocht zijn dan 5 dagen. Met ons stempelsetje de datum erop gezet van 5 december. (er stond namelijk geen datum op) Op het carnet de passage ontbrak EthiopiŽ . We hadden bij anderen gezien dat EthiopiŽ was toegevoegd aan de lijst met Afrikaanse landen. Met ons stempelsetje hebben we  EthiopiŽ toegevoegd. Ernaast een stempel met een Duitse adelaar en de tekst ďDeutschland Mein besten, ( van Jupp en Doro). We waren klaar voor EthiopiŽ.

 

Een paar honderd kilometer ten zuiden van Karthoum zagen we het landschap langzaam veranderen. Het werd vruchtbaarder, wat heuvelachtiger en ook de bouwstijl van de huizen veranderde. Er waren geen lemen huizen meer maar ronde hutten van riet. De wegen werden slechter en zaten vol met grote gaten. Aan de grens was het de gebruikelijke chaos  van overal wachtende vrachtwagens en rondlopende mensen Na de gebruikelijke formaliteiten bij de politie en de douane konden we de grens over naar EthiopiŽ.

 

 

 

 

 

 

 

  
Powered by CMSimple