Wie zijn wij > Reisverslagen > 2010 - 2011 > Ethiopie

Ethiopie

De Ethiopische grensprocedure was eenvoudig. De brief van de Nederlandse ambassade werd nauwkeurig bekeken op de datum en werd goed gekeurd. Ook de toevoeging op het carnet werd geaccepteerd. We hebben ons dan ook voorgenomen om de volgende reis meer stempels mee te nemen. Ook een printer zullen we wel ergens kunnen kopen. Dan kunnen we indien nodig documenten wat “aanpassen”. Na een uurtje en geheel gratis konden we de grens over. Wel werd de auto deze keer ook van binnen gecontroleerd. Verder heeft Ton de laatste 4 cijfers van het motor- en chassisnummer uit zijn hoofd geleerd en doet dan net of hij deze afleest van de motor. Dit scheelt een hoop tijd omdat dan de cabine niet gekanteld hoeft te worden. 

Soedan en Ethiopië zijn direct een wereld van verschil. Overal op straat liepen mensen en veel vee. De mensen gingen nog wel wat opzij als we langs kwamen. Voor het vee moesten we regelmatig afremmen en er om heen slalommen. Al snel na de grens begon het Ethiopische hoogland met bergen van over de 4500 meter. De beklimmingen zijn erg stijl en variëren tussen de 10 en 15 %.  Nog juist voor het invallen van de duisternis kwamen we aan bij het Tanameer. Hier hebben 2 Nederlanders, Tim en Kim, een camping. Ze hebben een 20 tal mensen uit het dorp in dienst. De dames zijn verantwoordelijk voor de keukenactiviteiten en de was. De mannen helpen mee met de bouw van de lodges en verzorgen de tuin. Ze lopen de gehele dag met jerrycans rond om de planten water te geven. Vanuit de opbrengst van de camping steunen ze projecten in het dorp Gorgora. Hier hebben we de spullen die we meegenomen hadden zoals pennen afgegeven voor het schooltje in het dorp.

 

Ook in Gorgora ontzettend veel vee wat 2 x daags naar het meer komt om er te drinken.

Vee is de bank van Ethiopië. Als mensen wat geld hebben word er vee van gekocht.

Een volwassen koe kost €100,- en een geit of schaap ongeveer €10,- Een jaarsalaris is gemiddeld niet meer dan €350,-. De kinderen zijn verantwoordelijk voor het vee en moeten zorgen dat de kuddes bij elkaar blijven. Dit doen ze door middel van stenen gooien. Ook de kinderen zijn door de ouders groot gebracht; gecorrigeerd met stenen. Als wij aan komen rijden willen de kinderen hebben dat we stoppen en ze kennen maar een woord: Money! We kunnen en willen niet overal stoppen en dan word je direct door de kinderen met stenen bekogeld. Verstand dus maar op nul en hopen dat ze de voorruit niet raken. Verder rijd er weinig verkeer. Dat verkeer wat je tegenkomt rijdt erg hard en roekeloos. Ethiopië kent met de minste gemotoriseerde voertuigen ter wereld het grootste aantal verkeersdoden.


De natuur is hier erg mooi. We zijn bijna volleerde bird-watchers. Op de weg van de grens naar Lake Tana zagen we een groep gieren die zich te goed deden aan een dode ezel langs de kant van de weg. Verder hebben we wolnekooievaars, visarenden, veel roofvogels en andere prachtige vogels gezien waarvan we de naam niet kennen. Op de camping komen ‘s avonds de schorpioenen het restaurant binnen. Deze komen op het licht af. ’S Morgens bij het brood halen kwam Chantel bavianen tegen. Het duurde een poosje voordat ze terug was met het brood!


Na een aantal dagen van rust zijn we naar Gondar gereden. Helaas net voor we daar aan kwamen begon het lampje van de dynamo te branden en gaf de toerenteller niets meer aan. De volgende dag de boel proberen te repareren maar dit lukte helaas niet. Er werd ons door diverse mensen een monteur aanbevolen die goed zou zijn in het repareren van dynamo’s. De volgende dag naar de "garage" gereden en de dynamo is enkele malen uit en ingebouwd, doorgemeten en gesoldeerd maar het probleem was niet te verhelpen. Doorgesproken wat er kapot was en ons reisschema aangepast. We durfden met de kapotte dynamo niet meer de bergen in en hebben besloten om naar de hoofdstad te rijden voor mogelijke reparatie. Eerst moest er nog afgerekend worden.

's Morgens wilden we een prijs afspreken maar ze gaven aan dat het allemaal wel goed zou komen. Nou niet dus. De rekening was gepeperd. De volgende dag gaf de hoteleigenaar aan nadat hij het verhaal had gehoord dat we een klacht moesten indienen bij het toeristenbureau. Hier waren ze erg coöperatief en er werden meteen allerlei mensen gebeld en ingeschakeld waaronder de politie. Toen Ton met 3 agenten bij de "garage" aan kwam sprong de eigenaar in zijn auto en ging er snel vandoor. Na diverse telefoontjes kregen we nog wat geld terug; dat was in ieder geval nog iets. Er  werd ons verweten dat we niet van te voren een prijs hadden afgesproken en geen rekening hadden. We hebben onze les weer geleerd!


In Gondar zijn we ook naar een popconcert geweest van de meest beroemde zangeres van Ethiopië. Het concert begon om 18.00 uur en was om 21.00 uur afgelopen. De entree was 10 Birr ( 0.50 €) en een biertje kostte er 6 Birr ( 0.30 €). De muziek was niet echt onze smaak maar het was erg leuk om het mee te maken.


We zijn naar Addis Abeba gereden omdat men aan gaf dat de dynamo daar gerepareerd zou kunnen worden en ze daar reserveonderdelen zouden hebben. De reis naar Addis duurde 2 lange dagen. We moesten over bergpassen van meer dan 3000 meter en door een kloof waar de  Blauwe Nijl door heen stroomt die gigantisch diep was. We hebben een uur moeten dalen en weer een uur moeten klimmen om de kloof te doorkruisen. Chantel heeft de bergen met gekrulde tenen en een knoop in de maag overleeft! De gemiddelde snelheid die we deze 2 dagen konden rijden was niet hoger dan 40 km per uur.


In Addis Abeba naar het Holland House ( een trefpunt voor overlanders) gereden. De “camping” wordt gerund door Wim een Nederlander die al bijna 30 jaar in Ethiopië woont. Bij het Holland House kwamen we veel “oude bekenden” tegen die we vanaf de veerboot in Aswan regelmatig hadden getroffen. Wim is de volgende dag met ons mee gereden naar de Mercedes garage alwaar ook een Bosch service was. Helaas konden ook zij het mankement niet vinden. De dynamo is weer een aantal malen uit en in gebouwd maar het lampje bleef branden. Uiteindelijk hebben ze de dynamo uit elkaar gehaald om te kijken wat er nu kapot was, maar ze kwamen er ook niet uit. Helaas duurde het allemaal erg lang waardoor we de nacht op het garageterrein hebben doorgebracht. De volgende dag aan de hand van tekeningen in het computerprogramma van Mercedes tot de conclusie gekomen dat er ook sprake kon zijn van een externe spanningsregelaar. De spanningsregelaar werd gevonden in het dashboard en kon toen worden vervangen. Het mankement was verholpen, het lampje was uit en de toerenteller werkte weer naar behoren. Opgelucht terug naar het Holland House.


Het Holland House is ook een trefpunt van Hollandse bloemen en plantenkwekers. Zij komen bijna iedere dag even eten en een pilsje pakken. De meesten hebben Farms (bloemen en/of groentekwekerijen) in Ethiopië, Kenia en Tanzania. Op de meeste farms werken zo’n 800 medewerkers tegen een dagloon van 17 birr ( 1 dollar). Het is hier dus goed geld verdienen! Vanaf nu hebben we nog meer mogelijkheden om onze camper op een van deze farms te stallen eind maart. Ook hier is zaterdag de grote stapavond. Eerst  gezellig geborreld bij Wim en daarna is Ton samen met de kwekers het nachtleven van Addis ingedoken. Na 4 nachtclubs te hebben bezocht kwam hij om 4 uur vol verhalen terug. Omdat zijn schoeisel in een van de clubs niet passend zou zijn heeft hij deze op straat met een bewaker geruild. Zo kon hij toch nog naar binnen. In iedere disco veel oude snoepers omringd door veel Ethiopische hoertjes. Ze zijn ongelooflijk mooi en dragen niet al te veel textiel. Om aids te voorkomen moet je twee condooms tegelijk gebruiken zegt men hier! Het was een prachtige avond en echt de moeite waard. Zoveel moois bij elkaar mag je niet missen.

In Addis hebben we het visum voor Kenia aangevraagd en gekregen. We hebben het nationaal museum bezocht, wat een zeer karig ingericht museum was. De mercato van Addis was een belevenis. Alles word er verkocht; zelfs tweede hands mensen! Verder hebben we ons voorbereid op het bezoek van Frans, Riette en Meis. Hiervoor moest onze voorraad goed aangevuld worden. Henk-Jan en Maureen met hun Daf kwamen bij Wim aan (www.metdaffieopreis.nl). Vorig jaar bij  aanvang van hun reis hebben wij ze in Portugal  getroffen. Ze zijn nu 15 maanden onderweg en hebben hun rondje Afrika er bijna opzitten. Samen met hen, Hans, Annemiek, Jupp en Doro een BBQ georganiseerd. Veel ervaringen uitgewisseld. Vooral die van Henk-Jan en Maureen waren erg interessant voor ons omdat zij uit het zuiden kwamen.


23 december Frans, Riëtte en Meis opgehaald van het vliegveld. Na een dagje Addis zijn we vertrokken voor een rondje Ethiopië in 10 dagen. De eerste bezienswaardigheid was in Lalibela. Henk-Jan en Maureen reden met ons mee. De weg was redelijk maar erg veel kilometers konden we niet maken i.v.m. tunnels die gesloten waren. We moesten over de oude bergpas die onverhard was. Bij een echt Ethiopische hotel overnacht. Bier kostte er bijna niets en de menukaart bestond uit Injera met een bakje gebakken geitenvlees. Injera is het nationale gerecht. Het ziet er uit als een pannenkoek en smaakt zuur. Het ziet er aan een kant uit als een spons en de andere kant als een zeem. De pannenkoek gebruik je om de veelal vegetarische gerechten mee te eten die erop worden geserveerd. Door de sponswerking heb je geen mes en vork nodig! Het wordt gemaakt van een graansoort die alleen in Ethiopië wordt verbouwd; genaamd Tef.


Na een rustig nachtje weer vroeg aangereden richting Lalibela. De bergen werden steeds hoger en de armoede steeds groter. Nadat we een pas van 3507 meter waren gepasseerd moesten we een plekje zoeken om te overnachten. Een vlak stukje grond op 3450 meter hoogte gevonden. Meteen toen we stopte werden we omringd door nieuwsgierige kinderen en volwassenen. Zij bleven voor de campers staan tot ze het ijskoud hadden en het donker werd. Het koelde snel af tot 3 graden! 's Morgens toen we om  half 7 de deur open deden stonden onze toeschouwers er al weer. Je kon ruiken dat ze bij de geitjes geslapen hadden om zich op te warmen. Het laatste stuk naar Lalibela was onverhard en ging ook door hoge bergen. De beroemde kerken welke allen uit de rotsen gehakt zijn bekeken. Dit was 1000 jaar geleden een knap staaltje werk. De kerken worden nog steeds gebruikt en er worden nog orthodoxe missen in  opgedragen. Er waren veel pelgrims in Lalibela of onderweg er naar toe. We hebben begrepen dat deze mensen vanwege het Ethiopische kerstfeest naar Lalibela kwamen.


Via de China-road  zijn we naar Bahir Dar gereden. Hier hebben Frans Riëtte en Meis de kloosters op het Tana meer met een bootje bezocht. Daarna weer via de Nijlkloof naar Addis Abeba. Na een nachtje Addis zijn we begonnen aan de reis naar het zuiden. Bij Lake Langano heerlijk een middag bij getankt. We waren goed moe van al het rijden. De volgende dag was de weg zo slecht dat we een tussenstop hebben gemaakt in Sodo. Hier was een schitterde markt. In Arba Minch naar de "krokodillenmarkt" geweest in het nationaal park Nechisar. De "krokodillenmarkt" is een plek in Lake Chamo waar de krokedillen midden op de dag liggen te zonnen samen met een kudde nijlpaarden. Onderweg vroeg iemand aan Ton wat zijn beroep was. Hij vertelde dat hij  een male-nurse was. “Oh in a hospital?"was de vraag. Ton legde uit dat hij bij verstandelijk beperkte mensen werkte. So you’re een brainproffessor! Dat had geen verdere uitleg nodig; nu het salaris nog!


In Konso hebben we afscheid genomen van Frans, Riëtte en Meis. Zij gingen nog 5 dagen met een Jeep rondtrekken en wij verder naar het zuiden. Al snel veranderde het landschap van redelijk vruchtbaar naar droog en zanderig. Ook de bevolking was ineens anders. Ze liepen in dierenvellen en de dames met blote borsten. Deze Hamar mensen zagen er prachtig uit. Deze stam leeft in het zuiden van de Omo vallei. In Turmi hebben we gebush-campt aan een droge rivierbedding. Hier liepen de Hamarmensen rond de camper. Dit gaf ons het vreemde gevoel terug te zijn in het stenen tijdperk.

Verders stonden we onder mangobomen geparkeerd. Natuurlijk zijn we met de nodige mango’s  richting Kenia vertrokken.


In tegenstelling tot het midden en noorden van het land zijn de mensen in het zuiden veel vriendelijker. Ze zijn behulpzaam en vragen niet om geld. Veel respect hebben we gekregen voor de zeer hard werkende vrouwen. Ook kinderarbeid komt zeer veel voor. Werkende mannen hebben we niet veel gezien, maar we hebben dan ook geen toegang tot de slaapkamers gehad. Gezien het feit dat 80% van het volk onder de 20 is zullen ook zij wel hun taak verrichten!


Met een voorraad voor 10 dagen zijn we via de oostkant van het Turkanameer naar Kenia vertrokken.

 

 

 

 

 

 

 

  
Powered by CMSimple