Wie zijn wij > Reisverslagen > 2010 - 2011 > Egypte

Egypte

Het chronische en ongeneeslijke reisvirus heeft weer toegeslagen. We zijn eindelijk onderweg! Deze keer naar Afrika. Onderweg om aan het geregelde Holland te ontsnappen; vanwege het avontuur en omdat je weet dat alle herinneringen aan tegenslagen, armoede en ellende verdwijnen als sneeuw voor de zon. Meestal is dit als je weer thuis bent maar gelukkig kan het ook omgekeerd werken. Alle herinneringen aangaande een ongelooflijke stressperiode zijn ook verdwenen als sneeuw voor de zon. We zijn in 4 dagen naar Venetië gereden. De eerste dag hebben we achter Würzburg overnacht; de tweede nacht in Villach waar we nog even flink inkopen hebben gedaan om het gewicht op de assen beter te verdelen. Daarna zijn we naar Nimis gereden waar we bij Willem en Michelle hebben genoten van de lekkere wijnen. Na heel lang gingen we weer eens op een voor ons normale tijd naar bed, 3.30 uur. Bij vertrek hebben we nog een fles wijn meegekregen voor op de boot welke door een Duitse vrouw als volgt werd beoordeeld: “Het drinken van deze wijn staat gelijk aan het krijgen van een orgasme”. Hopelijk hebben we aan een fles genoeg! Voor details en aankoop van deze wijn graag even een mailtje sturen. In Venetië hebben we de boot genomen naar Alexandrië. De reis duurde 4 dagen en dus was er weer tijd om even lekker bij te tanken. Verder eindelijk de tijd gevonden om de gebruiksaanwijzingen door te nemen van de nieuwe Iridium satelliet telefoon en de Garmin navigatie apparatuur. Internet koste €8.- per uur dus op de boot geen website bijgewerkt.Helaas wisten we niet dat de camper op het bovendek werd geplaatst alwaar de zonnepanelen wel hun werk konden doen en hadden we de vriezer leeg gemaakt. Dat betekend tot april wachten op varkenshazen en karbonades! In Tartous (Syrië) hebben we een tussenstop gemaakt. Daar hebben we in de haven 8 uurtjes gesnoven aan de IBM cultuur. Insha’Allah (als god het wil) Bukra (morgen, overmorgen of volgende week) Malesh (geeft niks, wind je niet op, blijf kalm.) We zullen er weer snel aan (moeten) wennen!

 

In Alexandrië begon het Egyptische theater al aan boord; de motor bleek niet op de inschepingslijst te staan en dat terwijl we hem wel hadden aangegeven bij het inchecken in Italië. Er werd naarstig overlegd en een nieuwe inschepingslijst uitgeprint. Nadat we geld hadden gewisseld konden we van boord. Op de kade werden we verrast door een drugshond die de camper besnuffelde en een scanauto die aan beide zijden langs de truck reed. Vervolgens moesten we ons op het haventerrein een aantal malen verplaatsen; telkens begeleid door een politiemotor. Tussendoor was er ook nog regelmatig tijd voor het gebed waarvoor we respect hadden. Minder respect hadden we voor de pauze die daarna telkens volgde. Waarschijnlijk is dat de manier om iedereen gelovig te houden. We hadden al diverse mannen gezien met een donkere eeltplek midden op het voorhoofd, maar wisten niet waar deze vandaan kwam. Na het bidden eens goed bekeken te hebben wisten we het wel; tijdens het bidden gaan ze telkens met hun hoofd naar onderen richting tapijt en telkens komen ze hier met hun hoofd tegenaan. Voor de meesten is bidden dus een vorm van automutileren. Ook onderweg is er dus nog werk aan de winkel! Uiteindelijk konden we na 6 uur wachten, met Egyptische nummerplaten, Egyptische rijbewijzen en 150 euro lichter vertrekken.

In het donker hebben we nog een uur door het spitsuur van Alexandrië gereden alvorens een plekje te hebben gevonden waar we enigszins redelijk konden staan. Het verkeer was een grote chaos en de straten overvol omdat het zondag was.  Op een 4 baans weg rijdt men in 7 rijen en wie links rijd gaat zo maar in een keer helemaal naar de rechtse rijstrook om daar te stoppen. We werden steeds afgesneden door auto’s die rechts of links snel voor ons wilden invoegen. Op een gegeven moment hoorde we schuren en zat er een auto rechts voor tegen ons aan. Hij ging voor ons rijden zwaaide een keer en reed door. Later zagen we dat hij tegen onze treeplank aan had gezeten. De volgende morgen zijn we door gereden naar Caïro via de Alexandrië dessert highway. Deze kwam langs de piramides van Gizeh. Omdat we wisten dat we in de buurt van de camping waren de weg gevraagd en wonder boven wonder wist men waar de camping was. Een jongen reed met ons mee en na 10 minuten stonden we op de camping. Tot onze verbazing wilde hij geen geld aannemen voor de bus terug. Ook bij het benzinestation had men geen fooi willen hebben. Zouden de Egyptenaren hun leven hebben gebeterd door de Baksjies af te zweren? Op de camping stonden Jupp en Doro, wat een warm weerzien was. Samen een programma gemaakt voor het regelen van de nodige visa en proberen de boot te reserveren voor de grensovergang met Soedan.

 

We hadden men. Saleh van de Blue Nile Compagnie gebeld en een reservering gedaan voor de boot naar Soedan op 22 november. Op 15 november gaat er geen boot i.v.m. het offerfeest en wanneer we de boot van 8 november zouden nemen dan zijn we weer te vroeg uit Ethiopië waar we bezoek ontvangen van vrienden. We kregen een mail van hem waarin hij bevestigd dat we een reservering hebben gedaan voor 2 motors en dat er geen hutten meer beschikbaar zijn. Terug gereageerd dat we iets meer ruimte nodig hebben dan die van 2 motors.

 

De dagen daarna zijn we bezig geweest om de nodige visa aan te vragen. Dit hield in de taxiritjes naar de ambassade van Nederland voor een letter of recommandation. Daarna naar de Soedanese en Ethiopische ambassade voor de visa. Ook aan wat sightseeing gedaan. We zijn naar de citadel en de Bazaar geweest. De citadel gaf een mooi uitzicht op Caïro en had 2 moskeeën die de moeite waard waren, De musea die er bij hoorden waren educatief op kleuterniveau. De bazaar was een groot toeristen circus. Bij de piramides van Gizeh werden we niet  voor toeristen maar voor terroristen aangezien. De gasflessen in de camper waren voor de politie een potentieel gevaar waarmee we de piramides konden opblazen. Met de mededeling dat we een bom bij ons hadden moesten we maken dat we weg kwamen. Voor ons was dit genoeg om niet meer naar de piramides te gaan kijken. We hadden ze 10 jaar geleden al gezien toen we nog gewoon met de camper rond de piramides konden rijden en er nog maar twee kamelen rondliepen met politie erop. Nu liepen er honderden allemaal met toeristen op de rug!

 

We zijn samen met Jupp en Doro de woestijn en oase route gaan rijden. Dit is een tocht van 1200 km door de woestijn. In de oase Bawiti zijn we 2 dagen geweest en hebben daar 2 grafkelders en in het nog niet afgebouwde museum mummies bekeken. Het was allemaal nogal amateuristisch. In de ander oases hebben we maar afgezien van de “spectaculaire” bezienswaardigheden. De witte woestijn was iets geweldigs, hier zijn door de eeuwen heen allerlei sculpturen ontstaan van wit kalksteen door de spelingen van de natuur. We hebben 3 dagen off-road gereden en ook midden in de woestijn overnacht. Iedere morgen kregen we bezoek van woestijnvossen op zoek naar achtergebleven etensresten. Het rijden was een goede test voor wat “Dancing King” allemaal kan en niet kan. Ton voelde zich net Jan de Rooij maar zonder peuk, monteur en met 750 PK te weinig. We hebben ons 3 maal vast gereden in het mulle zand van de zandduinen. Na de nodige graafwerkzaamheden zijn we er zelf twee keer uit kunnen komen. Eenmaal heeft Jupp ons er uit moeten slepen. Chantel had daarna haar bedenkingen en angsten bij het zien van zand. Maar dat zal wel wennen. Na 7 dagen waren we terug in de bewoonde wereld en op de camping in Luxor troffen we diverse overlanders die allemaal op weg zijn naar Zuid- Afrika.

 

In Luxor de eerste dagen rustig aan gedaan, wasje gedaan de website bijgewerkt en met de andere reizigers informatie uitgewisseld. I.v.m. het verkrijgen van actuele reisinformatie is dit erg belangrijk. We hoorden hier dan ook dat de Ethiopische douane een extra garantie wil van de ambassade uit het land van herkomst dat de auto waarmee je reist ook weer het land uit gaat. We hebben hiervoor de ambassade in Adis Ababa een mail gestuurd. Het antwoord was dat ze niet garant konden staan voor onze voertuigen en dat hiervoor het carnet de passage voldoende was. Nadat we hen de brief van de Duitse Ambassade hadden gemaild ( die Duitse reizigers wel kregen tegen betaling van €20, -) waren ze bereid om de garantiebrief alsnog te maken voor ons mits we een kopie van het carnet en het paspoort van Ton zouden mailen. Dit gedaan en na enkele dagen kregen we netjes twee garantieverklaringen; een voor de Mercedes en een voor de Honda. Geheel kosteloos! Verder vernomen dat Uganda een mooi land is om te bezoeken dus hebben we Uganda opgenomen in onze route! Vlees zou overal in ruime mate langs de weg te koop worden aangeboden. Het is meestal vers maar heeft geen tijd gekregen om af te sterven. Dit heeft als gevolg dat het vlees altijd taai is! Advies was om een vleesmolen te kopen wat we dan ook gedaan hebben. Naast overal verkrijgbare kip zal er straks dus regelmatig gehakt op het menu staan.

 

De prijzen op de campings zijn ongelooflijk duur. Vaak valt er wel wat te onderhandelen. Zo ook op de camping in Luxor. Dit maal een prijs afgemaakt inclusief twee maal een Egyptisch buffet. Een biertje is ontzettend duur. Voor twee traitjes bier moeten we een gemiddeld Egyptisch maandsalaris betalen. In Caïro en Luxor is nog wel een slijterij te vinden met een zeer beperkt aanbod. In Caïro konden we bellen en dan werd de bestelling een uurtje later bij de camper bezorgd. In Luxor ging het anders. Er stond een klein mannetje met een vastgegroeide nek achter de toon- bank. Ton naar de prijs gevraagd en dan beginnen de onderhandelingen. De man reageerde steeds erg theatraal op het bod van Ton waarna hij lachend naar Ton opkeek en een nieuwe prijs noemde. Toen de prijs definitief was overeengekomen ging de man op een verhoging staan en kon Ton recht in de ogen kijken. Tussendoor kwamen er steeds mannen die afgepast geld op de toonbank legden. Ze kregen een fles van het een of ander verpakt in een zwart plastic tasje. Hoezo drinken moslims geen alcohol. Alles bij elkaar weer leuk om mee te maken.

 

In Luxor moesten we natuurlijk de bezienswaardigheden bekijken. De Karnak tempel was mooi en indrukwekkend maar overvol met toeristen. We hoorden dat hier 200 touringcars per dag kwamen. Deze staan allemaal op het parkeerterrein met lopende motor zodat de airco kan blijven functioneren. Dit veroorzaakt erg veel lawaai en nog meer smog. Naar het graf van Hatsepsoet geweest aan de andere kant van de Nijl. Ook dit is weer een toeristisch circus met overal corrupte politie en medewerkers. Buiten de poorten staan souvenir- en albastwinkels met zeer opdringerige verkopers voor de deur die je bijna naar binnen trekken om je de portemonnee te laten trekken. Het is dan ook een sport om tussen deze verkopers door te laveren naar de uitgang of de taxi. We begrijpen wel dat de mensen hier graag aan ons willen verdienen maar op deze manier kopen mensen juist minder. Hier wil ook iedereen weer Baksjies (fooi) hebben. De souk van Luxor was in twee delen verdeeld, een toeristisch gedeelte en een Egyptisch gedeelte. Vooral het de laatste was leuk om te zien. Hier verkopen ze het vlees op straat en ze zitten met de groenten op de grond.

 

Na 5 dagen Luxor zijn we naar de Rode Zee kust vertrokken. Onderweg veel, heel veel politiecontroles. In Qeena hebben we een uur helemaal stil gestaan omdat Suzanne Mubarak voorbij zou komen. Dit is de vrouw van de president. In Safaga  stonden we op een camping vlak aan zee. Het was hier wat koeler en het zeewater had een heerlijke temperatuur. Hier hebben we gesnorkeld. Je zwom er tussen prachtige vissen boven een kleurenpracht van koralen. Hier hebben we ook de motor van een Egyptische kentekenplaat voorzien en zijn iedere dag boodschappen gaan doen in het centrum en de omgeving een beetje wezen bekijken. Motorkleding en helm zijn hier niet nodig dus deze hebben we tot nu toe voor niets gekocht. Enerzijds loop je natuurlijk een risico; anderzijds is het wel lekker bij een temperatuur van 37 graden.

 

Na een aantal heerlijke dagen moesten we weer verder. De weg langs de kust was prachtig maar is over een aantal jaren compleet dichtbebouwd met 5 sterren resorts. Onderweg naar Edfu kwamen we heel veel met feestende mensen volgepakte auto’s en vrachtwagens tegen. Veel auto’s hadden geitenpootjes aan de bumper hangen of soms zelfs een complete geitenkop. Omdat het bijna slachtfeest was waren veel mensen op weg naar familie om dit te vieren. Het slachtfeest is een van de belangrijkste feestdagen in de islam. In Edfu hebben we de Horustempel bekeken. Dit was de mooiste tempel die we tot nu toe hebben gezien. Helaas bestond de camping niet meer. We hebben op het afgesloten gedeelte aan de Nijl oever gestaan waar de Nijl cruiseschepen afmeren.

 

In Aswan bleek de camping er ook niet meer te zijn. Na veel rondrijden en vragen hebben we een nacht bij het Sara Hotel gestaan. Later wat rondgekeken voor een betere plaats en een stuk verder bij een bar met een prachtig uitzicht op de Nijl mochten we op de parkeerplaats staan. Omdat het slachtfeest was begonnen zagen we in elke tuin en bij bijna elk huis dat er geslacht werd. De koeien, schapen en geiten werden halal geslacht. Wij vinden het dierenmishandeling en vooral de manier waarop het beest gevloerd word om dan eindelijk zijn nek door te snijden. Hier vind men het normaal en het gehele gezin word verplicht er bij aanwezig te zijn! Ton was toeren met de motor en reed door straten heen die vol bloed lagen. De slagers in bebloede jaballa's van de ene naar de andere slachtpartij liepen. Er moet ook gedeeld worden met de minder bedeelde mensen. Nog dezelfde ochtend ontstond er een levendige handel in de huiden van de geslachte beesten. De dierenhuiden lagen in sommige wijken hoog opgestapeld om naar de leerlooierijen vervoerd te worden. Het offerfeest bestaat de eerste dag uit het slachten, verwerken en eten van het vlees. Er is dan buiten de slachtpartijen weinig op straat te doen. De tweede dag trekt iedereen er op uit en is het een groot feest op straat.

 

 

Aswan is een Westers georiënteerde stad en relatief duur. De prijzen voor de meeste voedingsmiddelen zijn hier twee keer zo duur als in Caïro. Ook zijn er terrasjes aan de Nijl waar gewoon bier geserveerd word. Hier vind men dus alle overlanders en de jongeren van Aswan die iedere avond goed dronken en zo stoned als een garnaal naar huis gaan. We hebben er een hotelkamer gereserveerd in het Piramidas Isis Corniche Hotel omdat we de camper een nachtje moeten missen omdat deze op een andere boot naar Soedan gaat. Verder genoten van de rust en ons voorbereid op een paar hectische dagen richting Soedan.

 

Ooit meegemaakt dat je 4 dagen nodig hebt om over de grens te komen met je auto; probeer Egypte!

 

Het was het begin van 4 zeer inspannende dagen. We maakten kennis met de Egyptische waanzin van bureaucratie en corruptie. We werden letterlijk van het kastje naar de muur gestuurd en vaak liet men ons 3 tot 4 uur in de zinderende zon wachten om ons duidelijk te maken dat er niets gebeurde zonder te betalen. Met als betaalmiddel de Egyptische pond klonk het overal: ” mag het een pondje meer zijn”. Hier een korte weergave van het verloop deze 4 dagen.

 

Zaterdag:

We moesten om 8 uur onze opwachting maken bij Mr. Saleh. Hij bepaald of je mee mag met de ferry of niet. Wij mochten mee maar konden geen ticket kopen voordat we bij het Police Court een bewijs hadden gehaald dat we geen onbetaalde verkeersboetes hadden in Egypte. Hiervoor moesten we dwars door de stad. Daar aangekomen was er een beambte die het erg leuk vond om de toeristen te laten wachten. Na 3 uur en enkele pondjes lichter kwamen we met het bewijs terug bij Mr. Saleh alwaar we voor 5012 pond het ticket voor de ferry kregen. We hadden geluk en konden voor 1000 pond ook nog een eerste klas cabine boeken. Om 18 uur gingen we terug naar onze kampeerplek om onze dorst te lessen.

 

Zondag:

Om 10.00 uur moesten we bij de Trafic Police zijn om onze kentekenplaten in te leveren. Voordat alle overlanders klaar waren was het 12.00 uur. In konvooi moesten we naar de haven rijden. Hier hebben de douaniers ons tot half 4 voor de poort laten wachten. Daarna volgde een heftige discussie over langer wachten of smeergeld betalen. De ene overlander wilde dit wel en de andere niet. Uiteindelijk na weer de nodige ponden betaald te hebben mochten we verder rijden. Om 17.30 uur reden we Dancing King het ponton op om samen met nog 2 trucks; wat busjes en jeeps naar Soedan te vertrekken. Wij moesten eerst een kilometertje lopen met onze bagage om buiten de poort een taxi te bestellen richting hotel; 20 kilometer verder op.

 

Maandag:

We moesten ons om 10.00 uur in de haven melden. Gezien de ervaringen van de voorgaande dagen zijn we pas om 12 uur gegaan. Ook nu was het weer wachten en af en toe een pondje afrekenen voordat we een stempel of iets kregen. Men wist precies met hoeveel en wanneer we kwamen en toen iedereen klaar stond bleken er geen papieren meer te zijn en moest er iemand naar de stad om het laatste velletje even te laten kopiëren. De beambte die de papieren moest ondertekenen was zo stoned dat hij de papieren niet meer kon lezen en met zijn neus op het papier hing. We konden ons nog net inhouden om er geen “neusstempel” van te maken maar het liefst hadden we hem een dreun tegen zijn hersens verkocht; als hij deze tenminste had? Na twee uur konden we de boot op. Als je wilt ervaren wat het betekend om in een vuilnisemmer te slapen; neem een eerste klas cabine op de ferry naar Soedan. Meer zullen we er niet over vertellen. De overtocht over het Nassermeer duurde 18 uur. Weer hangen, zitten, liggen en veel praten met de andere overlanders. Normaal is de ferry overvol en is elke centimeter bezet met mensen en goederen. Deze keer gelukkig niet in verband met de voorgaande feestdagen. De vaarroute is prachtig en je kunt ieder moment genieten van de mooie uitzichten. Het was volle maan en bijna licht 's nachts.

 

Dinsdag:

Om 4.30 uur waren we al weer op. We kwamen voor zonsopgang langs Abu Simbel en kregen te horen dat we tegen 10.00 in Wadi Halfa, de havenstad in Soedan, zouden aan komen. Vlak voor aankomst haalden we de pontons in waar alle auto’s opstonden. Gezien de erbarmelijke staat waarin de pontons verkeerden waren we blij dat we “Dancing King” weer zagen. Op naar Soedan!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  
Powered by CMSimple