Wie zijn wij > Reisverslagen > 2005 - 2006 > Turkije, Alanya

Turkije, Alanya

In Islamabad heeft Ton onze “Dancing Queen”zelf goed nagekeken. We zijn maar niet naar een garage gegaan omdat andere toeristen geen goed woord over hadden voor de service hier. Verder bleken “originele Mercedes onderdelen“ veelal afkomstig te zijn uit Rusland. Zo ook dvd’s en cd’s die hier voor een habbekrats te koop zijn. We hebben een aantal films aangeschaft en een paar tv-avondjes gehad (Chantel).

In het hele land waren er dagen lang demonstraties vanwege een Deense cartoonist die beledigde tekeningen van Mohamed had gemaakt. Er zijn vele doden in Lahor, Peswahar en ander steden gevallen.Er was veel politie en leger op de been. Ook in Islamabad waren regelmatig grote betogingen. Dan sneuvelde er ruiten van winkels en werden auto's vernield. Het hoogtepunt was een grote demonstratie op zondag. We moesten van de bewaking op de camping de campers bij elkaar zetten en mochten van 13.00 tot 18.00 uur niet uit de camper komen. We zagen grote mensen massa's met spandoeken en leuzen schreeuwend voorbij de camping trekken. Regelmatig werd er een charge door de politie uitgevoerd. Beide kampen vuurde traangasgranaten af. We hebben de hele middag met natte doeken de ogen moeten betten.

Na 10 dagen van demonstraties in Islamabad met dikke ogen van het traangas vertrokken naar het zuiden.  I.v.m. de weersvoorspellingen in west Iran en oost Turkije (-26 in Van 's nachts) besloten om toch wat rustiger aan te doen. De zoutmijnen in Kewra bezocht; de 2 na grootste in de wereld. Hier mochten we niet overnachten omdat het niet veilig zou zijn. Dus aan de bijna west Europese motor Highway (6-baans en prachtige wegrestaurants) overnacht.

Van daaruit naar het nationaal park Lal-Suhanra. Hier zijn we 4 dagen gebleven, mede doordat we allebei 2 dagen ziek zijn geweest (missen onze profylaxe)! Usch Sharif, mausoleums van een paar honderd jaar oud bezocht en toen naar Sukkur. Van daaruit aan de tocht van ongeveer 400 km. richting Quetta  begonnen. Onderweg allemaal vriendelijk zwaaiende mensen en deze keer redelijk goed te berijden wegen. Pakistan begon ons warempel te bevallen,tot we 's middags om 14.00 uur van de weg werden gehaald om achter de politie aan te rijden naar het  politiebureau in Sibi. Hier moesten we tot de volgende morgen 8.00 uur wachten tot we verder naar Quetta konden onder politiebegeleiding. Deze keer konden ze ons wel vertellen waarom we moesten worden begeleid door de politie; ze zijn bang voor kidnapping!! De volgende ochtend  vertrokken onder politiebegeleiding, deze reed maar 3 km. mee en we konden weer alleen verder ?? Onderweg bij politiecontroles was wel bekend dat wij er aan moesten komen. De weg was landschappelijk zeer mooi en we vroegen ons steeds af waarom we op de heenweg de andere route gekozen hadden. Verkeerde info uit boeken!

Aan het begin van Quetta werden we weer aangehouden.  Men moest precies weten waar we heen gingen en wanneer we weer verder zouden gaan. Na een uurtje mochten we onder politiebegeleiding verder.Je zult het niet geloven maar we moesten achter een politiebrommer aan waarop een bewapende politieagent zat.Ook nu weer mochten we na een aantal km. alleen verder. Bij hotel Bloomstar waar we ook op de heenweg hebben gestaan, stonden een Italiaanse en een Nederlandse camper. Beiden waren al 12 dagen aan het wachten op een transit-visum voor Iran. Het Nederlandse echtpaar had met de Nederlandse ambassade in Islamabad gesproken en deze hadden hun geadviseerd zo snel mogelijk Pakistan te verlaten; het is niet veilig! Ze hadden dus besloten om niet verder dan Quetta te gaan en als ze het visum hadden weer terug te gaan naar Iran en door naar Turkije. ( wilden eigenlijk naar India). Ze vertelden dat er 3 dagen eerder 4 mensen waren geliquideerd in een park (Pakistani).

Ook in Quetta is het regelmatig zeer onrustig. De oorzaak is een stammenstrijd vanwege de drugshandel. Ze hadden al verschillende dagen niet buiten de hotelmuren mogen komen. Van een Zwitsers toeristen stel was de hond na het eten van iets op straat binnen een paar minuten dood gegaan. Ze gooien hier vergiftigd vlees op straat om de wilde honden uit te roeien! Ook de karikaturen zorgden hier voor de nodige demonstraties. De Nederlanders vertelden wanneer men vroeg waar ze vandaan kwamen dat ze Zwitsers zijn (een redelijk neutraal land). Wij als chauvinisten blijven volhouden dat we Hollanders zijn!!!!! Ook wisten ze te vertellen dat een Duitse camper nog niet zolang geleden in brand is gestoken en volledig is uitgebrand. Deze informatie gaf ons een behoorlijk onbehaaglijk gevoel.

De volgende morgen weer snel vertrokken richting de grens. Wederom mochten we alleen rijden maar na alle info vroegen we ons af; wat is beter met of zonder begeleiding? In Dalabadin zijn we 2x van overnachtingsplaats moeten verwisselen; op allebei de plekken zou het voor ons niet veilig zijn. Uiteindelijk bij de customs op een bewaakte ommuurde plaats gestaan. 's Avonds werden we door 4 Turkse chauffeurs die hier ook overnachten op de thee uitgenodigd. Zij zeiden “ Pakistan en Iran veel problemen"!! Hier kwamen ze nooit meer. Ze vertelden dat alles kapot ging aan de auto’s vanwege de slechte wegen hier. Ze hadden een transport verzorgd met goederen voor het aardbevingsgebied in noord Pakistan.'s Morgen weer verder voor het laatste stukje Pakistan. Aan de grens overnacht.'s Avonds moesten we komen eten bij de customsambtenaars in het officiersmess.Op de grond in kleermakerszit eten met alleen een lepel viel niet mee, maar het eten was lekker.

Onderweg viel het ons wederom op dat net als in India zeer veel mensen de hele dag niets zitten te doen.
En wat doe je 's avonds als je de hele dag niks hebt zitten doen?..........Juist !!!
En daarvan  komen  nog meer mensen die als ze geluk hebben voor 30 euro in de maand slavenarbeid mogen verrichten om de economie op te krikken.  Of worden geboren om te bedelen of om ook de hele dag niks te doen.
En wat doe je 's avonds als je de hele dag niks hebt gedaan?.....Ja juist !!!!

Wat jullie nog niet wisten is  dat we vanaf de heenweg Pakistaanse grens oktober 2005  zijn getrouwd en drie zonen hebben. Jan Piet en Kees; ze zijn 23, 22 en 21 jaar oud.Ze studeren alle drie; Jan medicijnen,  Piet economie en Kees informatica.Het kwam zo. We moesten toen we in Wagah overnachten een borrel komen drinken bij de customs. Deze vroegen of we getrouwd waren en of we kinderen hadden. Zo eerlijk als we waren vertelden we dat we geen kinderen hadden. Dit vonden ze vreemd en ze moesten weten waarom. Als we terug kwamen zou hij met Chantel naar de dokter gaan en alles betalen want kinderen moest je hebben.  Vandaar dat we het bovenstaande verhaal verzonnen hebben om niet telkens uit te hoeven  leggen waarom we geen kinderen hebben. Nu we in Iran zijn hebben we ons huwelijk weer ontbonden en onze zonen in Pakistan achtergelaten.

De grens Pakistan/Iran was snel genoeg genomen. In Iran begonnen de problemen weer. Direct na de grens politiebegeleiding. Tevens  was er geen diesel in de grensstreek. In Zahadan wilden we tanken.Tot 3 maal toe werden we aangehouden en begeleid door de politie de stad weer uit gebracht. Nog steeds hadden we geen diesel. Ze begrepen maar niet dat we niet verder konden zonder te tanken. Na veel gedoe was er  een man zo vriendelijk om voor ons op te rijden en zo kwamen we bij het tankstation 15 km. terug aan een autobaan waar we niet op hoefden. We kregen niks. Hier is de diesel op de bon i.v.m het smokkelen naar Pakistan. Na veel praten en weigeren om te gaan kregen we 50 liter diesel.Bij het volgende pompstation het zelfde verhaal maar ook hier weer 50 liter gekregen. Gewoon je auto voor de pomp laten staan tot de andere vrachtwagenchauffeurs boos worden en zich er ook mee gaan bemoeien.Op de weg naar Bam zijn we zeker 200 km. begeleid door de politie. Onderweg waren er zeer strenge controles.Uit de auto’s, vrachtwagens en bussen werden de jerrycans diesel gehaald en in beslag genomen.  In Bam bij meneer Mr. Akbar overnacht tussen de puinhopen van de aardbeving. Dit is een Engelse leraar en met hem een uurtje gesproken over het hele aardbevingsgebeuren. Volgens hem was de belangrijkste les voor de bevolking daar en voor de hele wereld; het leven is geven en nemen.In 2 dagen naar Teheran gereden waar we een dagje rust hebben genomen, we hebben heerlijk rustig bij het mausoleum van Khomeini gestaan. Het was hard werken. Er stond hier een wind waar we tegen in moeten van kracht 9/10. Bovendien moesten we af en toe een zandstorm trotseren.

Chantel heeft een heel bijzondere verjaardag gehad. De hele dag onderweg in de camper; zo’n 10 uurtjes.
Een hoofddoek op en geen borreltje. Wel een cadeautje en een stukje taart.

Vanaf Teheran  in 2 dagen naar de grens gereden. Afscheid genomen van de corrupte grensambtenaren.
In Dogubayazit lag 30 cm. sneeuw en we konden maar net boven bij de Ishak Pasja op de camping komen.
Het was er een groot blubber zooitje want overdag dooide het en 'n nachts vroor het 10 graden. Onder het genot van de zeer luidruchtige plaatselijke popster hebben we na 4 weken alcoholvrij te zijn geweest heerlijk gegeten en een lekkere borrel gedronken.In Erzerum en Erzincan vroor het 's nachts nog meer als 25 graden. We konden er eventueel met andere vrachtwagenchauffeurs in een verwarmde loods slapen. Omdat het richting Tatvan minder koud was gekozen voor de zuidelijke route via Tatvan, Bitliss, Diyarbakir, Sanliurfa, Gaziantep. Vlak achter Dogubayazit moesten we een pas over van 2640 meter en vanaf dat moment lag er tot aan Diyarbakir afwisselend 1 tot 3 meter sneeuw langs de weg.De weg was door de strenge vorst en het gebruik van sneeuwkettingen totaal aan gort gereden. Aan het wegdek konden we dus niet merken dat we in “Europa”waren; wel aan de portemonnee. Voor inkopen van 3 dagen in de supermarkt waren we meer geld kwijt dan 2 weken in Iran inclusief brandstof voor 5000 km.

In Mersin een dagje bijgetankt aan zee, het was hier redelijk weer. Ton weer geklust aan “dancing Queen”.
De schokbreker zat weer los, de uitlaat hing los en ze wilde soms niet meer starten. Alles is weer in orde om verder te reizen. Op dit moment zijn we in Alanya waar we noodweer hebben gehad. Maar het wordt later deze week  beter weer zeggen ze. Gezien de weersomstandigheden onderweg naar Nederland wachten we nog maar een poosje met de terugreis. Voorlopig hebben we genoeg sneeuw gezien! Omstreeks 10 April hopen we weer thuis aan te komen.

 

  
Powered by CMSimple