Wie zijn wij > Reisverslagen > 2005 - 2006 > Pakistan, Quitta

Pakistan, Quitta


We hebben Iran ook al weer achter ons en zijn in Quitta in Pakistan. We zijn zondag 9 oktober samen met Sepp en Suzie uit Duitsland en Pascal, Corina en hun zoontje Robin uit Zwitserland de grens Turkije-Iran overgestoken. We hebben met hen nog 3 dagen samen gereisd tot in Teheran. Dat was wel gezellig.

De laatste dagen op de camping in Dogubayazit waren ook heel gezellig. De camping liep langzaam vol met reizigers richting India en vaak nog verder. Er werd gereisd met  campers, motors, fietsen of alleen met de rugzak. In Dogubayazit vroor het 's nachts en 's morgens vroeg ongeveer -5 graden. Twee dagen later in Teheran was het maar liefst 30 graden. Het is dus afzien met al die kleding aan. (vooral voor Chantel in haar Iraanse klederdracht). In Tabriz zijn we op Ton na allemaal naar het centrum geweest. We hebben de blauwe moskee bekeken en over de bazaar geslenterd. De terug weg in de taxi was vreselijk. We zaten  midden in de Ramadanspits (zonsondergang ). Een kamikazepiloot was er niets bij. De chauffeur schoot links en rechts langs de voor hem rijdende auto's. Hij negeerde rode stoplichten en reed met een snelheid van meer dan 80 kilometer door steegjes die niet breder waren als de taxi. Toen we bij de camper uitstapte stond ons allemaal het huilen nader dan het lachen.

Vanuit Teheran zij we in 3 dagen naar de grens met Pakistan gereden. Vergeleken met 4 jaar geleden is het verkeer vertienvoudigd en levensgevaarlijk. Het lijken wel kamikazechauffeurs. Er word zowel links als rechts ingehaald.  De verkeersregels lapt men aan zijn laars en iedereen wil als eerste daar zijn waar hij moet zijn. Maar goed dat hier geen alcohol te koop is anders vielen er nog veel meer doden in het verkeer. De geweldige toename van het verkeer heeft nog meer gevolgen. In het land van de olie kun je regelmatig niet aan diesel komen. Of er is geen diesel en je moet een dag wachten of je krijgt maar 50 liter. Door veel te praten en stoppen met tanken te negeren hebben we toch steeds diesel gekregen en de grens bereikt alwaar we toch echt een keer 24 uur op diesel hebben moeten wachten. In tegenstelling tot Turkije is het in Iran kicken om te gaan tanken. De diesel kost anderhalve eurocent per liter. Ook hebben we al olie laten verversen in Iran wat ook bijna niets kost. Olie verversen inclusief 10 liter olie en filter kost 8 euro.

Op sommige plaatsen in Iran waren we weer een grote bezienswaardigheid. Mensen reden met de auto voorbij, stopten, reden achteruit, stapten uit, gingen een tijd zonder iets te zeggen naar ons staan kijken, stapten weer in en reden weer weg. Ze spreken geen woord buitenlands maar zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Ondanks de ramadan krijgen we overdag thee en eten aangeboden  terwijl ze zelf niks nemen.

Voor diegenen onder jullie die denken dat wij alleen maar kip eten; we hebben nog geen kip gehad. Onze maaltijd bestaat uit biefstuk, varkenshaas, kariboeworst (rendiervlees uit Alaska) en verse zalm uit Alaska. We hebben namelijk de diepvries van onze Duitse medereizigers leeggemaakt, waarvan de ouders in Alaska wonen. Die vliegen regelmatig naar Duitsland en brengen dan (illegaal) een koffer diepvriesvlees en vis mee.

In Bam waar met kerst 2003 een grote aardbeving was met meer dan 40.000 doden hebben we onze ogen uitgekeken. De mensen leven er nog  steeds tussen de puinhopen in tentjes of containers.  Hier en daar zijn ze wel bezig met de wederopbouw, maar het gaat erg langzaam. Volgens Ton hebben ze het ingezamelde geld in andere zaken geïnvesteerd dan in de wederopbouw. Alle jongeren rijden hier op een spiksplinter nieuwe bromfiets. We hebben tussen de puinhopen van Mr. Akbars Guesthouse overnacht en zijn de volgende ochtend richting Pakistaanse grens gereden. De laatste paar dagen zijn we al om 6.00 uur aan het gaan rijden i.v.m. de warmte en omdat het al om 17.00 uur donker is. Gelukkig gaat de klok in Pakistan weer anderhalf uur terug. Op onze vorige reis zijn we hier ook geweest en was dit ons einddoel. Nu gaan we dus verder en gaat het nieuwe avontuur pas echt beginnen! Op weg naar Zahadan kwamen een Oostenrijkse camper tegen, beiden zijn we gestopt. Zij kwamen net uit India terug en kregen we een hoop informatie van hen. In de grensplaats Mirjava bij een hotel op de parking overnacht. Er was geen diesel te krijgen omdat deze allemaal werd opgekocht door Pakistaanse smokkelaars. Na bemiddeling van de hotelbeheerder Ali werd er even plaats gemaakt en konden we toch nog tanken. Aan de grens was iedereen erg vriendelijk en behulpzaam. We waren weer snel onderweg op de als gevaarlijk omschreven route. Vaak moet je onder politiebegeleiding rijden, maar deze keer was er geen politie te bekennen. 

De weg naar het eerste dorp Dalabadin gaat door de woestijn en gaat van 4 baans naar 2 baans en van 2 baans naar een rijstrook. Je komt alleen een paar nederzettingen tegen en verder niets.  Na 280 kilometer kwamen we in het eerste dorp aan en onder gingen we een grote cultuurshock. Wat we hier zagen ging al onze fantasie te boven. Chaos en nog eens chaos. Overal werd er iets te koop aangeboden en alles reed of liep door elkaar. Je ziet alleen maar mannen, mannen en nog eens mannen. Of ze hier ook vrouwen hebben? Wij hebben ze niet gezien. Na 4x door deze chaos geslingerd te zijn met de camper hadden we eindelijk onze overnachtingsplek gevonden. Chantel en Floor zijn netjes achter de muren van het Governerments Guesthouse gebleven terwijl Ton zich in het "bruisende" dorpsgebeuren stortte. Ton kwam  terug met allerlei lekkernijen, want vlees en groente kon hij niet vinden tussen de vliegen.

Het links rijden is geen probleem want daar heeft Ton tenslotte al voldoende in geoefend in Nederland. Te voet is het linkse verkeer wel een probleem. Je kijkt iedere keer de verkeerde kant op! Ton is te voet al een paar keer bijna door een ezel "aangereden".

De eerste Pakistaanse maaltijd beviel prima. Het zijn gefrituurde pepertjes, paprika's en aardappelschijfjes welke eerst in een beslag zijn gedompeld. Het smaakt allemaal lekker pittig. Na een verdiende nachtrust zijn we weer vroeg richting in een Quetta vertrokken. Het was een hele klus om er te komen. We hebben 330 km in 8 uur gereden. De weg was niet breder dan de auto. Er zaten gaten in waar de hele camper inpaste. De zijkanten van de weg lopen gemiddeld 20 centimeter af tot wel een meter. Als er een vrachtwagen of bus komt moet je van de weg af en dat is een hele klus. Quetta is ook een grote chaos. Veel ezels, geiten, kamelen, auto’s, bussen in allerlei maten, fietsers en mensen, heel veel mensen. De stad hangt de hele dag in de smog.

Quetta is een grote bedrijvige stad. Ook hier waren weer meer mannen op straat dan vrouwen. Chantel heeft zich wat mooie hoofddoeken gekocht. Ze voelt zich hier meer op haar gemak als ze haar hoofd bedekt. De stad was erg vuil. De open riolen lopen langs de stoepranden en stinken vreselijk. We hebben overnacht bij hotel Bloomstar op de binnenplaats. Mooi was anders maar het gaf ons wel een veilig gevoel.  We hebben hier in Quetta een verzekering afgesloten voor de camper. aan de grens was dit niet mogelijk. De bazaar deed erg oosters aan. Hij was druk en er was echt alles te koop. De aanvoer van koopwaar is met een ezel met wagen. Deze werden soms zo vol geladen dat de ezel in de lucht hing.


Wisten jullie al:

  • Dat we in Turkije niemand over deelname aan de EU hebben horen praten. In Iran vroegen ze ons hierover het hemd van het lijf. Als Turkije erbij komt willen zij ook wel bij de EU komen.
  • Dat je in een Iran een taxirit kunt maken die je kunt vergelijken met een ritje in de Python.
  • Dat Ton de waterpijp toch niet heeft kunnen weerstaan.
  • Dat je in Iran 1500 km tolweg rijdt voor 5 euro.
  • Dat ze in Pakistan speedbreakers hebben. Als je deze over het hoofd ziet kun je de voor en achteras honderd meter achter de camper ophalen.
  • Dat ze in Pakistan Highways hebben die niet breder dan de auto zijn. 


 

 

  
Powered by CMSimple