Wie zijn wij > Reisverslagen > 2005 - 2006 > India, Goa (2)

India, Goa (2)

Hier in Goa is alles anders dan in de rest van India.

  • In het verkeer wordt beschaafder gereageerd, minder getoeterd en minder opdringerig 
    gereden.
  • Hier zijn weer supermarkten waar “van alles“ te koop is.
  • Veel mensen spreken hier Engels.
  • Het is goedkoop.
  • Het heeft heerlijke witte stranden met palmbomen.
  • Je kunt hier in je zomerkleding rondlopen zonder dat je wordt nagekeken.

Agonda-Beach is alles wat we ons hadden voorgesteld van een tropisch strand. De jungle loopt tot aan het strand in een mooie rustige baai. We staan aan de rand van het strand onder de palmbomen. Achter de palmbomen begint dus de jungle alwaar regelmatig apen rondslingeren. En waar ook luipaarden zitten, maar deze hebben op het moment geen trek in een Hollandse hap! Elke morgen komt er een bakker op de fiets langs met een mand verse broodjes en komt deze bij de camper afleveren. Verder komen ze met koekjes en honing langs de camper om te verkopen. 1x per week komt er een vrachtwagen langs die de dozen bier en water komt brengen die we die week nodig hebben. We staan hier samen met Jupp en Doro en nog een stuk of 8 andere campers uit Duitsland, Zweden, Oostenrijk, Italië en Nederland. Met allen word veel informatie uitgewisseld en zodoende zijn we al redelijk goed voorbereid op een verantwoorde terugweg.Hier kwamen we ook Gunther en Christien, Brad en Heather weer tegen.

We hebben samen me Jupp en Doro een BBQ gebouwd voor onze campers aan het strand. Er is houtskool aangeschaft en we brengen onze dagen door met het bedenken van allerlei culinaire hoogstandjes voor op de grill en de tandoori-pot. We hebben hier een slager ontdekt die steaks heeft die geweldig zijn en overheerlijk smaken.
De vismarkt hebben we ook al bezocht en we eten regelmatig gamba’s en tijgerprawns. Ook deze worden gegrild: heerlijk! Dit eten wordt vergezeld van een heerlijk koud biertje of het plaatselijke palmbomenjenevertje: Feni.

We werken mee aan de productie en omzet van deze Feni. Deze wordt getapt uit de palmbomen boven onze camper. Na 3 dagen rijpen heeft  het een alcoholpercentage van 50 procent en kopen wij de Feni van de man die het goedje van de boom tapt. Vervolgens drinken we hier  's avonds een flinke borrel van  en doen dan ons plasje tegen diezelfde palmboom als waar het goedje vandaan komt! Sinds wij hier zijn is de Feni productie met 75 procent gestegen.

Het is hier in Agonda verder relaxen. Zonnen, zwemmen en met de scooter rond rijden. We hebben een scooter gehuurd zolang als we hier zijn. En hier snorren we samen of alleen op rond. Samen is natuurlijk jeugdsentiment.
Maar hier rijden brengt weer wat “gevaren” met zich mee, je moet namelijk ook hier om de heilige koeien rijden en oppassen voor overstekende apen. Maar het ergste wat je kan over komen is dat een inhalende Indiër zijn keel schraapt en dit weg spuugt en je de kans loopt dat je het tegen je hoofd aan krijgt. Jakkes, dit is Ton al 2 maal overkomen. Dit maakte hem witheet. Eenmaal heeft hij zijn scooter midden op de highway stilgezet en de mensen aangesproken. Deze waren zo verbluft dat ze hem een doekje aanboden en zich bleven verontschuldigen. De tweede keer werd hij bespuwd door een scooter die hij in wilde halen. Hij heeft deze scooter  gedwongen tot stoppen  en heeft de spuwer 3x terug gespuugd. Ook deze was  helemaal verbouwereerd.Het is hier in India namelijk heel gewoon dat je zeer luidruchtig je keel schraapt en wat er omhoog komt uitspuwt, waar je ook bent of staat. Zowel mannen als vrouwen doen dit.

Onze Floor is met dit plekje ook erg in haar nopjes. Ze had het echt helemaal gehad met het rijden.Als de camper werd gestart ging ze zover mogelijk weg liggen en moest echt gedwongen worden om in te stappen.Hier speelt ze de hele dag met de flos of tennisbal en zwemt regelmatig in zee. Ook wat betreft eten heeft ze niet te klagen. Telkens als we steaks eten moeten deze door Ton uit een halve koe worden gesneden. De pezen en al het andere afval zijn voor Floor. Dus ook zij eet heerlijke “steaks”.

Regelmatig zien we 's morgens de dolfijnen in zee zwemmen. Ze komen heel dicht bij het strand. Er schijnt hier ook een tijger rond te lopen en hij zou laatst een keer 's nachts rond de campers hebben gelopen. Men had pootafdrukken gevonden. Er bleken ook 2 varkentjes en 2 kleine hondjes te zijn verdwenen.

De eerste nacht hadden we een minder prettige ervaring. Rond een uur of 4 werden we wakker van een schurend geluid. Bij nader onderzoek bleek dat ze de hor hadden opengesneden, maar zijn afgeschrikt omdat we wakker werden en het licht aan deden. 's Morgens bleek dat er op meer plaatsen was geprobeerd om in te breken maar nergens was het gelukt om iets mee te nemen.

We hebben van 28 december tot 8 januari bezoek gehad van Frans, Riëtte en Meis. Het was heerlijk en gezellig om vrienden uit Nederland hier te hebben. Nederlands praten, de laatste nieuwtjes horen, gewoon samen zijn met mensen die je goed kent. Frans heeft samen met Ton naar het probleem gekeken van de stuurbekrachtiging en ze hebben er het nodige aan gedaan. Of het weer functioneert moeten we afwachten tot we weer gaan rijden.Ze hebben ook nog 2 lekke banden gerepareerd. Verder zijn we met zijn allen naar de hippie markt in Ajuina geweest en hebben we Panaji en oud Goa bezocht. Het afscheid was dus weer een hele klus.

Na 4 weken Goa beginnen we ons wel af te vragen of we normaal of abnormaal zijn?

  • Iedereen is minimaal 1 jaar of  "open end" onderweg; wij niet.
  • De meesten lopen de hele dag stoned rond; wij niet.
  • Iedereen loopt of zit te mediteren; doet aan yoga; wij niet.
  • Iedereen is vegetariër; wij niet.
  • De meeste hebben rasta-haren; wij niet.
  • ¾ van de reizende met eigen vervoer is gesponsord of voor het goede doel onderweg; wij niet.
  • In 2005 zijn er maar 138 campers/auto’s, motoren of fietsers uit Europa de grens met India
    gepasseerd. Waarom horen wij bij die paar rare Europeanen?

We blijven nog tot 22/23 januari hier en dan gaan we beginnen aan de terugreis!
Eerst nog wat steden bezoeken in Rajasthan en dan naar Islamabad in Pakistan om het visum van Iran aan te vragen. Deze 5 weken niks doen en alleen maar genieten heeft ons goed gedaan. We hebben weer zin om de uitdaging aan te gaan met toeterende kamikazepiloten; met opdringerige verkopers; met opdringerige bedelaars en alle onvoorspelbare andere zaken. We proberen India te zien door Indische ogen en niet meer door Europese. Dit is moeilijk, maar alleen op die manier leer je de Indiërs  begrijpen!

 

  
Powered by CMSimple