Wie zijn wij > Reisverslagen > 2005 - 2006 > India, Bikanar

India, Bikanar

Na vijf en een halve week op Agonda-beach te hebben gestaan; wat erg lang is voor een stel zigeuners; de uitdaging  aangegaan om weer te vertrekken. De kortste route genomen richting autobaan naar Bombay. In de buurt van Belgaum werd erts gewonnen en honderden vrachtwagens hadden de weg totaal kapot gereden. Het was zo erg dat deze file vrachtwagens gewoon links ging rijden en wij rechts moesten rijden over het allerslechtste wegdek. Chantel is af en toe uit moeten stappen om het verkeer tegen te houden zodat we om de kuilen heen konden !!! Resultaat na 20 kilometer super slechte weg was een krakende linker wielophanging; weer diesellekkages; koeienvanger scheef en overal met de onderkant aan de grond gezeten! Op de autobaan aangekomen dachten we eindelijk te kunnen gassen. Dit viel echter ook tegen. Veel spookrijders; heilige koeien en verkoopkramen staan geen hoge snelheden toe. Later realiseerden we ons dat we geen enkele vrachtwagenchauffeur gezien hebben met een bril op. Of ze hebben hier allemaal zeer goede ogen of ze zien erg slecht. Gezien het spookrijden denken we aan het laatste.

Vanaf Bombay werden de wegen steeds beter en in Rajhastan aangekomen zelfs erg goed. Zelfs het verkeer houdt hier meer rekening met elkaar. We hebben Udaipur ,Pushkar, Jodhpur en Jaisalmar bezocht.  Dit zijn allemaal steden waar paleizen te zien waren van Maharadja's. Deze hadden tot ver in de vorige eeuw erg veel rijkdom. Op dit moment zijn we in Bikanar. Al deze steden liggen in de Tharwoestijn die aan Pakistan grenst. Het is een grote militaire kazerne en in Jaisalmar hoorden we van de bevolking dat daarom de wegen zo goed zijn. Op deze wegen kom je niets anders tegen als militaire konvooien. Deze militairen hebben overigens ook een rijstijl als een stel spelende kinderen. Tot twee maal toe zijn ze weer tegen onze spiegel aan gereden, wat het totaal op 5 brengt. We hebben onze spiegels nu beter zichtbaar gemaakt met een of andere carnavalsversiering. Hebben wij ook nog een beetje carnaval. De steden die we bezocht hebben zijn allemaal hele mooie steden met veel bezienswaardigheden en nette en niet opdringerige mensen. In Udaipur heeft Ton weer een dagje onder de camper doorgebracht om de schade te repareren. Gelukkig bleek de wielophanging in orde te zijn. Van een schokbreker was een bevestigingsbus kapot. De diesellekkage is ook weer verholpen; de dieselfilterhouder was los getrild! Momenteel functioneert alles weer naar behoren inclusief de stuurbekrachtiging die Frans in Goa gerepareerd heeft. We zijn nu dus bezig met onze laatste dagen in India. Over een dag of 5 gaan we de grens over naar Pakistan. Daar gaan we naar Islamabad om het visum van Iran aan te vragen. We hebben al gehoord van andere reizigers dat je daar geen visum krijgt en dit in Peshwahar moet halen; we wachten maar af. Gelukkig hebben ze in Pakistan wel goede Mercedes garages en kunnen we onze Dancing Queen eens goed nalaten kijken. Hier in India hebben ze nog  geen passende vetspuit om op onze vetnippels te zetten.

Nu we India bijna  verlaten hebben we veel gesproken over hoe we India ervaren hebben. Om dit duidelijk te krijgen valt niet mee. Er zijn hier zoveel tegenstrijdige zaken die wij als westerlingen niet begrijpen.

B.v. hoe ze hier omgaan met het milieu: Alle vuilnis wordt overal waar het ligt opgestookt, wat weer mee werkt aan de smog. Ze vissen hier met dynamiet, dus ook de allerkleinste visjes kun je kopen op de vismarkt. Omdat de meeste mensen te arm zijn om gas te kopen wordt bijna iedere boom met de grond  gelijk gemaakt om  te koken of zich in deze koude nachten te kunnen verwarmen. Op de dagen dat we 's morgens vroeg vertrokken moesten we het eerste uur door een rook gordijn rijden, tot we uit de stad waren. Overal waar we geweest zijn valt iedere avond de stroom uit en worden  de zeer luidruchtige generators gestart. Deze leveren een bijdrage aan de altijd aanwezige geluidsoverlast. Volgens Ton heeft Honda een contract met de staat! Op Goa na hebben we nog geen plekje kunnen vinden waar het 's nachts stil was. Ook de honden leveren hier een bijdrage aan. Overdag slapen ze en 's avonds als de bevolking naar bed gaat komen ze tevoorschijn om tussen het achter gebleven vuilnis hun rantsoen te zoeken. I.v.m. het verdedigen van hun territorium gaat dit gepaard met vecht en blafpartijen. Verder zijn we hier elke dag/nacht getrakteerd op vuurwerk. Floor is er bijna aan gewend geraakt.

De armoede is erg aangrijpend. De tegenstelling tussen arm en rijk is ontzettend groot. Er zijn mensen die hier wonen op een stuk stoep en meer hebben ze niet. Verders heeft het kastenstelsel ons ook erg aangegrepen. Behoor je tot de lagere kasten en je sterft, dan word je aan het begin van het dorp langs de weg gelegd en als je geluk hebt nog dezelfde dag door een destructiebedrijf opgehaald.

Overal lopen duizenden zwerfhonden, maar er zijn ook dorpen waar geen enkele hond te zien is. Hier lopen alleen maar katten rond. Wat is er met de honden gebeurd? Als ritueel worden in bepaalde dorpen door de bevolking hun beste beest geofferd. Het bloed word opgevangen en hiermee worden de scooters; brommers; motors auto’s en vrachtwagens besmeurd. Die rijden dan maanden half-rood rond en denken geen ongeluk meer te krijgen. Wat voor beest het echter is maakt niet uit! Kun je jezelf voorstellen wat dat betekend?

Verders worden we iedere dag geconfronteerd met tientallen doodgereden beesten; veelal honden. Ze gaan op straat liggen slapen en er is niemand die het ook maar in z’n hoofd haalt om zo’n beest van de weg af te halen. Nee; men wacht gewoon tot het doodgereden word en ook dan laat men het gewoon liggen! Waarschijnlijk gelooft men t.a.v. beesten ook in reďncarnatie en denkt men dat deze ook in een beter leven terug komen. Naast de super slechte wegen waar we mee geconfronteerd zijn is het deelnemen aan het verkeer in India “overleven”. Overleven is voor ons het continu anticiperen op de krankzinnigheid van je mede weggebruikers. In het donker rijden was hier een drama. Iedere tegenligger had groot licht op en naar later bleek is dat verlichting van 100 watt terwijl in Nederland maar max. 60 watt is toegestaan. Ook wij hebben nu dus 100 watt verlichting gemonteerd.

Maar India heeft ook mooie dingen. Veel bezienswaardigheden die zeker de moeite waard waren om te bekijken. Vriendelijke en ook zeer kleurrijke mensen. Ook de Indiase keuken; toch overwegend vegetarisch hebben we als heerlijk ervaren. Meestal was het erg spicy wat vooral Ton wel lekker vond. We hebben geen enkele maal de “Delhi Belly” gehad (diarree). Misschien heeft dit ook te maken met onze profylaxe; een goede borrel voor het eten!
Het feit dat we met eigen vervoer hebben gereisd heeft zijn voor en nadelen gehad. Een camperland is het niet want alleen in Goa hebben we vrij kunnen kamperen.

Maar ondanks veel minder leuke dingen hebben we een fijne tijd gehad in India. We hebben veel geleerd en vooral leren relativeren. We zijn ons weer bewust hoe goed we het hebben in ons kikkerlandje.
 
We hopen de laatste dagen nog ongeschonden uit India te komen. Op naar Pakistan. Een nieuw avontuur, waarschijnlijk vol verrassingen.

 

  
Powered by CMSimple