Wie zijn wij > Reisverslagen > 2005 - 2006 > India, Amritsar

India, Amritsar


India Amritsar 8200 km gereden.

Vanuit Quetta volgens een zeer goed voorbereidde route via Dera Ghazi Khan naar Multan gereden. De eerste 100 km waren redelijk, en toen begon de ellende! Road "in construction", dit hield in dat we 400 km door de woestijn gereden hebben zonder asfalt. Over 100 km hebben we 10 uur gedaan, in het donker gestrand bij een asfaltcentrale waar we gelukkig onze camper konden parkeren, achter de muren geslapen. na een welverdiende nachtrust verder. Nog steeds geen verharde weg! Alleen zand of zeer grote kiezels,verschillende malen een steen tussen de achterwielen uit moeten halen. Verschillende keren met de uitlaat en de tanks aan de grond gezeten.

Ook moesten we nog een pas over, waar we de dood in de ogen hebben gezien. Geen weg, links een berg honderden meters hoog, rechts een afgrond honderden meters diep, de weg niet breder als de camper,stalen platen over de weg voor de diepe gleuven. Het was een hel en Chantel heeft een traantje van ellende moeten wegpinken. Onder aangekomen, hebben we als niet gelovigen, toch maar even God bedankt. Na een grote inspectie van de auto weer verder. Toen de weg eindelijk weer geasfalteerd was moesten we bij een politiecontrole stoppen. We mochten alleen verder met politie-escorte.

3 uur lang in het donker achter een politiewagen gereden, die ons naar Multan bracht. Hier zouden we in het Holliday-Inn hotel moeten slapen, voor maar liefst 100 dollar per nacht, dit geweigerd. Na veel gebel werden we naar een politiekazerne gebracht alwaar we de camper konden parkeren en konden gaan slapen. 's Morgens dachten we in alle rust te kunnen vertrekken naar Lahore (grensplaats). Niets was minder waar, we kregen weer politie-escorte en met 90 km per uur over de highway en door dorpen en steden werden we door de politie naar de grens gebracht. Enerzijds voelde we ons koning en koningin anderzijds hebben we de cultuur onderweg niet kunnen snuiven en geen fotoís kunnen maken. Voor de customs office aan de grens overnacht. 's Avonds met de corrupte beambten heerlijk aan de Indiase whiskey gezeten.

De grens tussen Pakistan en India wordt elke avond om 17.00 uur met veel ceremonieel gesloten. Aan beide zijde van de grens verzamelen zich honderden toeschouwers. De vlaggen worden gestreken en de poorten gesloten door prachtig uitgedoste militairen. De toeschouwers zingen om het hards patriottische liederen. Aan de Pakistaanse kant worden de mannen en vrouwen gescheiden om het spektakel te aanschouwen. Met veel minder vertoon en publiek wordt elke morgen de vlag weer gehesen en de poorten geopend om half 10.

De volgende dag de grens over en in in het guesthouse van Mrs. Bandaris in Amritsar, een oase van rust in een stad van 1 miljoen inwoners, genoten van een welverdiend koud biertje. Hier zijn we ons bezig gaan houden met een alternatieve terug-route door Pakistan, want dezelfde weg terug nooit!! We laten nog liever alles hier achter en vliegen terug. Ook van andere reizigers hebben we gehoord dat de weg die we hebben gereden over de pas een hel was! Dit waren mensen die zelf de weg hebben gereden met een motor of een 4-wheel drive, kun je je voorstellen hoe deze weg is geweest met onze "Dancing Queen".


De contacten met de mensen in Pakistan
De meeste mensen zijn erg vriendelijk en behulpzaam (mannen dus, want vrouwen zie je bijna nergens). Bij de niet in werking zijnde asfaltcentrale werden we uitgenodigd op de melkthee. Men is zo vriendelijk voor mens en dier dat de muizen er over de tafel liepen en de vleermuizen binnen rond vlogen. Gelukkig geen spinnen gezien want dat was erger. Uitleg gekregen waarom er geen weg meer was. In de provincie Balochistan wonen maar 5 procent van de mensen uit Pakistan. Het oude smalle weggetje was door het zware vrachtverkeer helemaal kapot gereden. Het maken van een nieuwe weg duurde heel lang want machines gingen kapot en konden niet gerepareerd worden!
We konden er ook nog bedden, eten en een douche nemen, maar dit hebben we afgeslagen.†Bij de politiekazerne was men ook vriendelijk en behulpzaam. Men hielp zelfs de watertank vullen met een gieter! Ook daar mochten we van een douche gebruik maken en kregen we fruit aangeboden. Bij de grens aangekomen kregen we van de carnet-beambte cola en koek aangeboden en 's avonds aan de Indiase whisky. Ze wilde allemaal vrienden maken, want iedereen wilde euro's wisselen. Dit dan ook maar bij verschillende beambten gedaan. 's Morgens hadden we binnen 5 minuten al onze papieren en stempels geregeld en moesten we eerst weer thee drinken alvorens we konden vertrekken naar India.

De eerste 30 km in India werd de mensenmassa almaar groter. We reden langs een rivier op waar onze riolen nog lekker bij ruiken. Hierin zwommen de waterbuffels, waar je hier biefstukken van kunt eten, die hoeven we dus ook niet meer. We hebben nog enkele "illegale" varkenshazen in de diepvries liggen, als deze op zijn vrezen we dat we vegetariŽrs worden. Via een nog nader te plannen route gaan we naar Kathmandu in Nepal.

  
Powered by CMSimple