Wie zijn wij > Reisverslagen > 2000 > Iran

Iran

De grens procedure was spannend De dames moesten een hoofddoek op en de voeten en armen bedekt hebben met wijde kleding. Alle passagiers moeten lopend de grens over en alleen de chauffeur mag in de auto blijven zitten als hij door het hek van Turkije naar Iran rijdt. De inentingspapieren van ons en de honden werden gecontroleerd en als we niet de benodigde inentingen hadden konden we die hier alsnogkrijgen. Gelukkig was alles in orde met zowel ons als de honden.

In Orumiyeh naar een meer gereden om daar te overnachten. Frans reed met zijn camper eenparkeerplaats op waarvan de ondergrond erg drassig bleek te zijn en zakte tot aan zijn assen in de prut. Geprobeerd om hem eruit te trekken. Toen Frans in zijn achteruit mee wilde rijden klapte zijn versnellingsbak uit elkaar. Ondertussen waren we omringd door wel 100 picknickers. Het was vrijdag; de nationale picknickdag. Iedereen spraktegen ons alsof wij Farsi verstonden. Waarschijnlijk veel goede raadgevingen maar we konden er niets van maken. Er was werkelijk niemand die ook maar een beetje Engels sprak. Toch werd er door enkele mensen actie ondernomen. Nadat een tractor geprobeerd had om de camper eruit te trekken, wat niet lukte, kwam er een vrachtwagen met kraan. Deze heeft de camper er stukje voor stukje uit getild. Ondertussen hadden allerlei garagehouders zich gemeld om de versnellingsbak te repareren. Frans heeft er een uitgekozen die hem vertrouwd over kwam en hem garandeerde dat hij de bak kon maken met originele Mercedes onderdelen. De vrachtwagen heeft de camper naar de garage gesleept in Orumiyeh 50 km. verder.

De volgende dag is de bak gerepareerd en om half 11 's avonds konden we weer vertrekken. Ton, Chantel, RiŽtte en Meis zijn in de tussentijd naar de bazaar geweest om boodschappen te doen en een verzekering af te sluiten voor de campers.

Onderweg werden we aangehouden door een auto. De man stapte uit heette ons welkom in Iran en gaf ons allemaal een ijsje uit zijn koelwagentje! We hebben de troon van Soleiman bezocht, de weg er heen was prachtig. De resten van de nederzetting stelden niet veel voor. Midden in de krater lag een meer dat van onderuit voorzien werd van zwavelhoudend water.

In Baktharan zijn we naar de rotsreliŽfs wezen kijken. Op de parkeerplaats is onze camperaan de linker zijkant met verf bespoten. Met behulp van de omstanders en doeken benzine was het leed snel geleden en was er geen spoor meer van de verf te zien. Gelukkig waren we niet te lang weg geweest want dan was de verf droog geweest. In Khoramadad een kasteel bekeken. In de stad waren overal grote podiums opgesteld met grote fotoís van vaak nog erg jonge mannen. Dit zijn martelaren die zijn gesneuveld in de heilige oorlogen.( Iran-Irak, Iran-Koerden).Het bleek de 10e Moharram te zijn en dan word de dood van de martelaar Hoessein in het jaar 600 herdacht.De mannen lopen in optocht, allemaal in het zwart zichzelf te slaan met ijzeren kettingen. Dit wordt begeleid door trommels en het gezang van de mannen.

Vrouwen lopen erachter in chador op kousenvoeten.

De provincie Koerdistan is erg mooi, groen en bergachtig. De mensen zijn erg nieuwsgierig en gastvrij. Het dragen van een hoofddoek en kleding met lange mouwen valt niet mee,de hoofddoek zakt steeds af en je loopt de hele dag te trekken aan dat ding.

In Esfahan hebben we midden in de stad gestaan langs de rivier ( die droog stond).De stad is schitterend met zijn Meidan-e-emamplein in het centrum. Dit plein is omringd door diverse moskeeŽn, paleizen en de grote bazaar.

Shiraz was de volgende bestemming. Ook deze stad heeft prachtige moskeen. Hier moeten wij dames wel een chador over onze kleding omdoen voordat we ze mogen betreden. De mensen. waren hier erg opdringerig en brutaal.

Door de woestijn naar Kerman gereden. Omdat de mensen hier zo nieuwsgierig zijn proberen we vaak een paar kilometer voor de stad een plekje voor de nacht te zoeken. We rijden dan een kilometer of 10 de woestijn in. Zo ook deze keer net voor Kerman. Helaas werden we toch opgemerkt. Een bus vol mannen kwam even langs en deelde ons mee dat het gevaarlijk was om te blijven staan. Mensen werden hier bestolen en/of beschoten. Toen toch maar weer verder naar Kerman gereden en daar op een TIR-parking tegen betaling overnacht.

In Bam de lemenstad, een cultuurerfgoed van de Unesco, bezocht. Het was gedeeltelijk gerestaureerd en m.n. het kasteel was schitterend. In het theehuis boven de toegangspoort van het paleis thee gedronken en de waterpijp gerookt.

Overnachten voor de oude stad was er niet bij. We werden tot 4xtoe door de politie aangesproken dat we moesten vertrekken.Omdat we dit niet deden kwam de 5e keer een hoge piet mee en sommeerde ons achter hem aan te rijden.

We zijn voor een politiebureau gezet met een bewapende privť bewaker die ons de hele nacht zou bewaken.

Bam was onze verste bestemming in Iran. Nu gaan we weer richting het westen. Yadzbezocht dat bekend staat om zijn lemen huizen met een vernuftig ventilatiesysteem. In de bazaar ineen prachtig theehuis een thee gedronken. Het theehuis was vroeger een Hammam geweest en was prachtig versierd met tegelwerk.In Yadz staat ook de vuurtempel van de Zoastrisen met de eeuwige vlam.

Qom een heilige stad hebben we het mausoleum van Fatima, de zus van de 8ste imam Reza bekeken. Niet moslims mogen niet naar binnen. Na wat telefoontjes mochten we wel op het binnen plein kijken en fotoís maken.Ton was al naar binnen gelopen. Men had niet in de gaten dat hij geen IraniŽr was en is overal binnen geweest.

Net voor Teheran staat het mausoleum waar Khomeini is begraven; The Holy Shrine. Het zou de grootste islamitische constructie in de moderne wereld moeten worden. De minaretten en koepel zijn met bladgoud bedekt. Binnen staat in een immense ruimte een glazen en metalen opengewerkte kooi met daarin de graven van Khomeini en zijn zoon.

In Teheran hebben we wat museums en de bazaar bezocht. We konden de campers niet meer terug vinden en iedereen die we vroegen waar de parkeerplaats was ( we hadden de naam opgeschreven) had er nog nooit van gehoord. Bijna een uur in een taxi rondgereden tot we uiteindelijk toch de campers weer gevonden hadden met de honden.

Via het Taborzgebergte zijn we naar de Kaspische zee gereden. We zijn over een pas van 4080 meter gegaan. Boven lag nog sneeuw en je had er een prachtig uitzicht. Het is hier erg groen met veel theeplantages, rijstvelden en fruitbomen. Vanaf de kustweg een stuk het binnenland ingereden naar Masule. Masule is een mooi dorp wat tegen een steile berg gebouwd is. De huizen zijn hier zo gebouwd dat de straat over de daken loopt van de huizen die eronder liggen. In Bandar-e-Azal hebben we een boottocht gemaakt in een lagune van de Kaspische zee. Hier wordt veel gevist, vooral op steur waaruit ze de kaviaar halen.

Hier is kaviaar niet in de winkels te koop dus zal de kaviaar wel voor de export zijn.

Op weg naar Tabriz werden we bij een politiecontrole aangehouden met de mededeling dat ons visum zou zijn verlopen. Het werd weer een discussie met handen en voeten want niemand sprak ook maar een woord over de grens. Dit was duidelijk een mannen aangelegenheid want Chantel enRiŽtte mochten niet in de buurt komen. Uiteindelijk na de nodige telefoontjes en 3 uur wachten bleek alles toch in orde te zijn en mochten we weer vertrekken. De misverstanden ontstaan doordat men er met verschillende kalenders werkt.

In Tabriz op de bazaar de laatste souvenirs gekocht. In Maku 30 km.voor de grensovergang hebben we de tanks voor de laatste keer vol gegooid met diesel en ook een aantal jerrycans. Tanken is in Iran namelijk erg leuk, 1 liter diesel kost nl. 3 cent. Wij dames zijn blij dat we weer naar Turkije gaan. Dan zijn we eindelijk verlost van de hoofddoek!

  
Powered by CMSimple