Wie zijn wij > Reisverslagen > 1997 > Bulgarije

Bulgarije

De grens van RoemeniŽ naar Bulgarije was snel genomen. Na alle formaliteiten moesten we door een ontsmettingsbad rijden met de camper. De kosten hiervoor waren voor onze rekening!

De weg zoeken in Bulgarije viel niet mee. Ze hebben hier het cyrillisch alfabet en zo staan de plaatsnamen ook op de verkeersborden. We wilde naar een koptisch klooster maar konden het niet vinden. Ook niet met behulp van de mensen op straat waar we de weg aan vroegen. Nadat we meer dan een uur rondgereden en gezocht hadden besloten om weer naar de kust te rijden en het klooster over te slaan. De naam ďGoudkustĒ konden wij niet goed plaatsen. De campings waren dicht; de stranden vol met vuilnis en kapot gegooide flessen.

Het viel ons op dat er erg weinig mensen op straat waren. We zagen ook niemand op het land werken. Winkels om wat boodschappen te doen waren er ook niet veel. De mensen die we gesproken hebben waren nogal nors en onvriendelijk. Al met al vonden we het maar een levenloos land.

Na de plaats Burgos werd de natuur steeds mooier. Veel bossen waarin een soort kleine wilde zwijnen op hun gemak liepen te wroeten. De herten staken de weg over en er stond al veel in bloei.
Na een laatste klim stonden we voor de grens

De grens was een hele ervaring; met name aan de Turkse kant. We moesten een visum kopen en dit laten afstempelen in diverse hokjes. De camper moest in het paspoort van Ton worden bijgeschreven en ook daar weer een stempel op. In de camper even alles nagekeken en toen bleek dat we een visum voor een maand in plaats van drie maanden hadden gekregen. Weer terug naar binnen maar helaas we moesten eerst Turkije weer uit voor we een nieuw visum konden krijgen en natuurlijk weer betalen.
We baalden er vreselijk van maar toch besloten om verder te rijden en dan te kijken of we naar een van de Griekse eilanden of naar SyriŽ konden voor een dagje om zo een nieuw visum te kunnen kopen.

Aan de Turkse kant was er een meneer die ons door de grensprocedure hielp, helaas dus niet helemaal goed. Deze meneer vroeg of Ton een of meerdere vrouwen had.Hij zei dat Ton met zijn postuur wel vier vrouwen kon onderhouden. Hijzelf gaf aan dat hij er vier had. Omdat we de hele dag hadden gereden en het al donker was in de eerste stad achter de grens Kirklira een plekje gezocht voor de nacht.

  
Powered by CMSimple